All about my life

De aftrap van het nieuwe schooljaar...

2011-08-16T16:29:00.004+02:00

Aahhhh, het is bijna zover. Volgende week dinsdag begint mijn studie dan ech. Lang hebben ik nagedacht over wat ik nu wil qua studie. Volgend jaar enigszins onverwachts gestopt met de opleiding Oefentherapie Cesar. Een hele leuke, gezellige, intieme en leerzame studie. De studie was hartstikke leuk, de docenten niet te vergeten en mijn klasgenoten waren nog leuker.. Alleen het werkveld, daar was ik nog niet echt over uit. Na mijn stage wist ik het zeker, dit wordt hem niet...

Maar wat dan. Na een tijdje allerlei opties te hebben bekeken wist ik het zeker, ik wil fotograaf worden. In eerste instantie was dat sowieso al wat ik wou, maar om daar nu een hele dure studie voor te gaan volgen. Maar ik ben er nu toch wel achter gekomen dat dat is wat ik wil. En dat is dus ook wat ik ga doen. Volgende week begint het eerst met een introdag, en daarna gelijk vol aan de bak.

Ik heb een super camera gekocht met 2 lensen (Canon uiteraard :D). Daarnaast type ik dit bericht nu op mijn vet mooie, handige en super gave MacBook. Het enige wat nog ontbreekt zijn de schoolboeken en de start van het schooljaar.

Dus Apeldoorn here we come.

Maar tot die tijd deze week nog hard aan het werk, want ja dit alles moet wel gefinancierd worden. En ook nog eventjes genieten van mijn enigszins rustige leventje. Want straks en een fulltime studie plus parttime erbij werken. En natuurlijk niet vergeten genieten en leuke dingen doen met mijn vriend en vrienden.

We zullen zien hoe dat allemaal gaat.

(Check ook mijn andere blog die in de linker balk weergegeven staat!)

Veranderingen ...

2011-06-14T00:17:00.003+02:00

De laatste weken waren chaotisch. Afgelopen april heb ik het besluit genomen te stoppen met mijn studie. Ik zat hier al langer aan te denken, maar het definitieve besluit durfde ik niet te nemen. Tot het op een gegeven moment genoeg was. Sinds begin mei was het dan ook helemaal definitief, ik was gestopt. Vanaf dat moment begon de drukte pas echt. Wat nu? Eerst werken tot september, maar ja dan weet ik nog niks? Weer verder studeren? Of een jaar werken en lekker geld verdienen? Maar ga ik dan ooit wel weer aan de studie, want dan heb ik eenmaal geproefd hoe het is om geld te verdienen? Vind ik überhaupt nog wel een studie die bij mij past en ik ook echt leuk vind? Want ja ik heb nog maar twee jaar studiefinanciering over…

Moeilijk moeilijk allemaal. Na lang zoeken en zwoegen heb ik dan eindelijk wat belangrijke keuzes gemaakt. Sinds 2 weken heb ik een halfjaar contract waar ik erg blij mee ben. Vastigheid qua financiën, qua indeling van de week, maar ook qua collega’s. Niet telkens een andere werkgever, maar één werkgever waar ik kan groeien in het geen wat ik doe. Maar dat was niet mijn enige belangrijke keuze die ik heb gemaakt. Want aanstaande september mag ik weer aan een opleiding beginnen. En niet zo maar een opleiding. Al jaren heb ik een passie voor fotografie. Vandaar ook dat ik mijn fotografieblog ben begonnen. Na lang zoeken ben ik bij de Nederlandse Fotovakschool in Apeldoorn terecht gekomen. Ik ben bij een open dag langs geweest en gekeken naar de verschillende opleidingen en mogelijkheden. En heb uiteindelijk besloten om mij in te schrijven voor de opleiding MBO-niveau 4 Fotografie. Het was nog even spannend, want ik moest mijzelf bewijzen op de opleiding aan de hand van foto’s. Maar nu twee weken na mijn intake gesprek heb ik te horen gekregen dat ik ben toegelaten en aanstaande september kan beginnen. Heerlijk!

Dat betekend ook dat ik vanaf september fulltime bezig ga met fotografie. Ik moet nieuwe apparatuur aanschaffen, een eigen website maken, voorbereidingen treffen en niet te vergeten werken werken en nog eens werken. Vanaf september heb ik hopelijk een eigen officiële website waar ik al mijn ontwikkelingen op bij ga houden. Tot die tijd heb ik deze blogs uiteraard nog en hou ik jullie op deze manier op de hoogte van alles.

Als afsluiter van deze infoblog nog een foto. Een foto waar ik erg trots op ben en waar ik tijdens mijn intakegesprek veel complimenten over kreeg van een specialist. Dus enjoy en hou mijn blog in de gaten!

Mijn getuigenis over de grootheid van God

2011-03-01T14:24:00.030+01:00

Zaterdag 19 februari ben ik genezen van hoofdpijnklachten die ik al 9 jaar lang dagelijks had. Omdat ik deze klachten al zo lang had en ik al vaker voor mij heb laten bidden was het voor mij die zaterdag allemaal niet echt te bevatten. Het is op zich niet heel moeilijk om te geloven dat God onze Heelmeester is. Dit zegt Hij ook in Zijn Woord (Exodus 15:26) en daar mogen we dan ook op vertrouwen. Maar wanneer het dichtbij komt en het om jezelf gaat of om een geliefde is het soms best lastig om te geloven. Tenminste dat vind ik. Ik geloofde zolang ik weet al dat Hij onze Genezer is, maar ik vond het toch lastig om te geloven dat Hij ook mijn genezer is. En omdat ik denk dat er meerdere mensen zijn die dit lastig vinden wil ik hieronder mijn getuigenis met jullie delen ter bemoediging! Ik hoor graag jullie reactie!

Getuigenis:
Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik last van hoofdpijnklachten. Helaas waren deze onverklaarbaar en kwamen we medisch niet echt ver. Ik ben naar oefentherapie geweest, meerdere malen bij de dokter langs geweest, heb een bril gekregen, maar niets hielp. Op een gegeven moment heb ik ermee proberen te leven. En dat ging aardig. Toch liet het mij niet los. Toen ik vanaf 2006 met mijn ouders mee ging naar conferenties van 'Geboren om vrij te zijn' heb ik meerdere malen voor mij laten bidden. En telkens verliet ik de conferentie teleurgesteld en afvragend ‘waarom genees ik niet’. Komt het door mijn ongeloof? Of is het mijn tijd niet en zo ja, waarom dan niet? Na meerdere gespreken met mijn ouders en andere mensen waarmee ik dit kon delen, heb ik het naast mij neer kunnen leggen. Wel in de hoop dat ik ooit genezen zou worden, als het niet hier op aarde is, dan straks wel als we bij Hem zijn in Zijn majesteit. Met dit geloof ben ik verder gegaan in mijn wandel met God. Met het vertrouwen dat het allemaal wel goed komt en het uiteindelijk ten goede gebruikt kan worden.

Bijna 9 jaar later merkte ik bij mijzelf dat ik mijn hoofdpijnklachten meer onder controle had. Het was er nog wel dagelijks, maar velen malen minder. Terugkijkend op de afgelopen jaren heb ik ongemerkt al delen genezing mogen ontvangen. Niet meteen lichamelijk, maar wel geestelijk. God heeft mij belangrijke en mooie mensen op mijn pad gebracht en ik groeide telkens dichter naar Hem toe. Maar toch heb ik vaak gevraagd om een teken. Die ik ook al heel vaak heb gekregen, maar die door mijn eigen ik, telkens niet goed genoeg waren.

Zaterdag 19 februari ben ik naar het Vrij Zijn weekend op de Betteld geweest. Helaas kon ik vrijdag er niet bij zijn, maar dat weer hield mij er niet van om zaterdag wel gewoon te gaan. Waarom ik naar het weekend ging? Om allemaal lieve mensen te ontmoeten en bovenal God te ontmoeten, te lofprijzen, Zijn Woord te horen en gewoon te genieten. Niet in de gaten te hebben dat er ’s avonds een genezingsdienst zou zijn. Ik ging daarom ook zonder verwachtingen de dag in en zo ook de avond. Op de een of andere manier had ik het echt los gelaten en in Zijn handen gelegd. Meerdere malen werden er oproepen gedaan en op een gegeven moment deed Martin Koornstra een oproep voor mensen die voor zich wouden laten bidden voor genezing. Ik bleef zitten, maar mijn buurvrouw stond wel op. Na even aarzelen ben ik naast haar gaan staan om voor haar te gaan bidden. Op het moment dat wij onze ogen sloten en ik mijn hand op haar schouder legde werd ik helemaal warm van binnen, mijn hoofd was helemaal leeg, mijn lichaam was helemaal verdoofd. Tenminste zo voelde het. De pijn in mijn hoofd, rug en gewrichten waren helemaal weg. Ik kon op dat moment ook even helemaal niets meer uitspreken. In mijn hoofd bleef het stil. Toen ik weer ging zitten dwarrelde er wat tranen over mijn wangen. Op dat moment vertelde ik mijn vriend en ouders wat er net was gebeurt. Het was een bizar moment, maar ook zo geweldig. Ik wist ook niet hoe ik het onder woorden moest brengen. En toch was er ook nog wat ongeloof. Al helemaal toen Martin op het podium zei dat er net een vrouw genezen zou zijn van haar hoofdpijnklachten. Ik durfde niet te gaan staan, veelte bang dat het toch niet om mij ging. Na de dienst heb ik het nog wel met mijn buurvrouw gedeeld, als getuigenis.

Eenmaal in de auto naar huis, voelde ik wel weer wat hoofdpijn. Het voelde wel heel anders dan wat ik gewend was. Maar toch voelde ik bij mijzelf dat er twijfel was. Zondag zei mijn moeder dat ik mijn genezing wel moest vertellen in de kerk, maar ik durfde het niet. En zo begon de dienst. Ik bad tot God: ‘Als het echt zo is Heer, geef mij dan op een of andere manier de opening om het te delen met anderen’. En toen de preek begon kon ik er gewoon echt niet meer omheen. De voorganger begon met de vraag of iemand iets wou delen over wat God in zijn/haar leven had gedaan. Dit gebeurt praktisch nooit in onze gemeente. Ik keek mijn vriend aan en wist dat ik er nu echt niet meer onderuit kon. Of ik het nu leuk vond of niet. En zo ging het. Ik heb in de kerk, kort maar krachtig mogen getuigen dat God mij genezing heeft gebracht. De dag daarna heeft mijn vader dit ook getuigt tegenover mijn oma, die niet gelovig is. Maar zelfs zij kreeg rode ogen en zei ‘misschien moet ik daar dan ook maar eens naar toe gaan’. Wat voor een uitwerking dit bij haar heeft weet ik niet. Dit was voor mij een belangrijk moment, toen ik dit hoorde van mijn vader. En waaruit ik ook kan halen dat dit met een reden gebeurt is en op Zijn moment! Ik hoop dat mijn getuigenis aan andere kan laten zien wat voor grote daden Hij, ook nu nog doet. Dat Hij onze Heelmeester is.

De pijn in mijn gewrichten is wel terug, maar de hoofdpijn zoals ik deze kende 9 jaar lang is er niet meer. Nu meer dan een week later merk ik wel dat ik moet staan in het wonder dat God in mijn leven heeft gedaan. Dat ik door de striemen van Zijn Zoon Jezus Christus genezing heb mogen ontvangen en mag ontvangen. Anders merk ik dat er weer twijfel komt, omdat ik de afgelopen dagen wel wat hoofdpijn heb gehad. En ik weet dat dit pure vermoeidheid hoofdpijn is. Maar ik vind het moeilijk om te zien waarin ik lichamelijk genezing heb mogen ontvangen en wat gewoon hoort bij vermoeidheid, een griepje, of iets in die richting. Maar om het wonder wat Hij zaterdagavond bij mij lichamelijk en geestelijk heeft gedaan kan ik niet meer omheen en wil ik ook niet omheen! Hij is een levende God, een God van wonderen en een God van genezing. Maar bovenal een God van liefde!

En dit geeft mij ook hoop en geloof om te bidden voor andere mensen om mij heen die ziek zijn. Ook voor hen die Hem nog niet kennen. Want nu weet ik zeker dat God ook de mensen geneest waarbij ongeloof een rol speelt. Want als dat niet zo was zou ik op dat moment niet genezen zijn. Maar ik ben wel genezen en dat wil ik nu ook aan de mensen om mij heen en wie weet wel meer mensen getuigen. Want God is een goede God! En dat wil ik met jullie delen! Want Hij is er voor iedereen!!

Doorgaan of toch niet?

2011-02-25T00:01:00.002+01:00

Oeps, nu heb ik zelfs mijn trouwe lezers verloren. Maar ik hoop deze blog toch weer nieuw leven in te blazen en hopelijk dat ik dan ook mijn avonturen hier in Nederland met jullie kan gaan delen. Dus bij deze de eerste stap.

Afgelopen weken, maar eigenlijk ook wel het afgelopen jaar ben ik druk geweest met van alles en nog wat. Af en toe heb ik wel gedacht om weer wat met jullie te delen, maar daar had ik verder geen tijd voor genomen. En ja hoe interessant is het uberhaubt nog? Ik zit niet meer op Curaçao, maar gewoon in ons eigen kikkerlandje. Beleef ik dan zoveel meer dan mensen die geen blog bij houden? Nee, waarschijnlijk niet. En dan de vraag waarom ik dan toch door wil blijven gaan met deze blog.

Nauw eigenlijk is dat best simpel. Omdat ik het gewoon onwijs leuk vind! Ik beleef genoeg, ik zie genoeg, heb genoeg te vertellen en te delen. Genoeg redenen dus om weer te beginnen. Zoals ik er nu over denk wil ik het niet alleen maar hebben over 'All about my life', maar eigenlijk over van alles en nog wat.

Beginnend wil ik een deze dagen met jullie mijn getuigenis delen. Een moment van mijn leven die belangrijk is geweest en in mijn denken en doen een verandering met zich mee heeft gebracht. Dat moment is pas net een paar dagen geleden geweest, namelijk afgelopen zaterdag (19 februari). Benieuwd? Houd mijn blog de aankomende dagen in de gaten! En dan hoop ik met jullie deze gebeurtenis te delen!

Tot snel!!

GOLD medal

2010-02-17T02:05:00.006+01:00

Wat een drama voor Annette Gerritsen. De eerste afstand van haar Olympische spelen begint met een val. Een harde val op de 500m die ze zo mooi begon met een opening van 10.44 sec… De teleurstelling is daar en terecht. Hier leef je 4 jaar naartoe en dan gebeurt er dit. Dikke tranen rollen over haar wangen, maar toch moet je doorgaan. En dat doet ze. Niet veel later staat ze weer op de baan voor de 2e omloop. En gelukkig gaat die naar omstandigheden goed. Nu moet snel die knop om, want over 2 dagen staat ze er weer voor de 1000m. En ook daar is ze een kanshebster…

De Olympische spelen is nog maar een paar dagen oud en nu al zijn er mooie overwinningen behaald, maar zit er ook een zwart randje aan, zijn er vervelende weersomstandigheden en aparte mankementen. Dit begon uiteraard al op het moment dat de Georgische rodelaar vlak voor de opening tijdens een training crashed en om het leven komt. Heel de wereld leeft mee, maar toch ‘the show must go on’. En dat doet het.

En daar zijn dan ook de mooie momenten. Zaterdagavond zit heel Nederland aan de buis gekluisterd voor de 5km mannen. De druk ligt op Sven, gaat hij het halen of niet?! Dat is de grote vraag van die avond. Hij zet een geweldige mooie tijd neer van 6:14.60’, wat gelijk ook een nieuw Olympische record is. Na zijn race wordt het nog even spannend. De Koreaan Seung-Hoon Lee komt nog heel dicht in de buurt van zijn tijd, maar de andere toppers als Fabris en Bøkko komen er bij lange na niet aan. En daar is dan eindelijk de lang verwachte Olympische gouden medaille voor Sven. De druk is nu eindelijk van de ketel.
Bij de 3km vrouwen maken de Nederlanders jammer genoeg geen kans. Diane Valkenburg rijdt voor haar doen een hele goede tijd, maar kan niet mee doen voor de medailles. Irene Wust probeert dan nog een gooi te doen naar een medaille. Ze begint haar race ontzettend snel, maar loopt in haar laatste 2 rondjes compleet vast en eindigt uiteindelijk op een 7e plaats.

De volgende afstand is de 500m voor mannen die dinsdagochtend heel vroeg (Nederlandse tijd) plaats vond. De wedstrijd begint voorspoedig ondanks dat het ijs niet op en top is. De vraag is dan of de ijsmeester niet weet wat hij doet, of dat er gewoon iets niet helemaal lekker gaat in de hal, want ja het is en blijft een laaglandbaan. Tijdens de lange afstanden was het ijs te ‘warm’ (-4º) en tijdens deze sprint afstand was het ijs weer te koud (-7º). Maar ondanks dit zou het een spannende wedstrijd worden. Het begin van de eerste run loopt redelijk voorspoedig. En dan komt de baanverzorging. En hoe ze het voor mekaar krijgen, who knows, maar alle 2 de ijsmachines zijn kapot. De reserve wordt gauw uit de garage gehaald, en tot overmaat van ramp vergeten ze in de haast de banden schoon te maken en alles goed af te stellen. Het ijs begint telkens meer te lijken op natuurijs, alleen de wakken ontbreken nog. Na een uur oponthoudt en gepruts aan het ijs kan de wedstrijd uiteindelijk weer voortgezet worden. De Nederlanders Jan Smeekens en Ronald Mulder doen het zeer goed en eindigen uiteindelijk 6e en 11e.

Vandaag was het dan aan de Nederlandse vrouwen om een medaille te halen op de 500m. In de eerste omloop kwam Annette Gerritsen ten val. Uiteraard leefde ik hier thuis met haar mee. Zo’n belangrijke wedstrijd en dan gebeurt er dit. En het zag er allemaal zo goed uit. Maarja, shit happens. Margot Boer daarentegen deed het heel erg goed. Na de eerste run stond ze 4e met 3 honderdste achterstand op de nummer 3. Maar in de 2e run kon ze niet tippen aan de snelste en werd ze uiteindelijk 4e. De spannende wedstrijd leverde dan uiteindelijk een nieuwe Olympische winnares op, en nee het is niet Jenny Wolf, maar de Koreaan Sang-Wha Lee.

Morgen gaat het schaatsen weer verder met de 1000m voor mannen. En donderdag krijgt Annette Gerritsen een herkansing op de 1000m voor vrouwen. Vol verwachting kijk ik uit naar deze afstanden. En hopen dat Nederland in de aankomende dagen nog kan schitteren.
Ook komt morgen de Nederlander Dolf van der Wal aanbod tijdens de halfpipe snowboarden. Wie weet kan hij nog voor een verrassing zorgen.

Happy New Year!!

2009-12-30T00:40:00.020+01:00

De kerstdagen zijn alweer aan hun einde gekomen. De sneeuw wordt vervangen door regen. De witte laag op de straten, huizen en in de parken verdwijnen. Dit betekend ook dat het jaar 2009 bijna afgesloten wordt. Nog een paar dagen en we gaan een nieuw jaar in waarin weer nieuwe dingen op ons wachten.

Al de belevenissen van afgelopen jaar spoken weer door mijn hoofd.
De mooie en minder mooie momenten. De avonturen die ik ben aangegaan en misschien ook wel sommige die ik uit de weg ben gegaan. Al met al kijk ik met een heel goed en voldaan gevoel terug op het jaar 2009.

Het jaar waarin ik belangrijke keuze heb moeten maken, maar waarbij God mij altijd hielp. Het jaar waarin vriendschappen kapot zijn gegaan, maar waarin ik ook heel veel nieuwe vrienden heb gekregen. Het jaar waarin ik heb mogen ervaren hoe mooi Curaçao is, heb mogen genieten van de kinderen en van het werken met en voor God. Het jaar waarin ik lekker kon relaxen op het strand en waarin ik mijn duikbrevet heb gehaald. Het jaar waarin ik een stukje van mijn leven achter heb gelaten op Curaçao en hier in Nederland weer verder ben gegaan. Maar ook het jaar waarin ik veel tijd heb gestoken in het zoeken naar werk en een studie. Het jaar waarin ik elke dag heen en weer moet reizen naar Utrecht en ik echt helemaal gek wordt van het openbaarvervoer. Het jaar waarin ik gezakt ben voor mijn rijbewijs, maar hem de 2e keer met vlag en wimpel gehaald heb. Het jaar waarin ik heb mogen genieten van het mooie dat God ons geeft. En het jaar waarin ik zijn steun en kracht heb mogen voelen waarneer het niet zo lekker ging.

Ik heb dit jaar weer genoeg beleefd. Toen ik eenmaal terug in Nederland was had ik moeite mijn plekje hier weer te vinden. Ik kon het leven daar niet loslaten. Maar nadat ik ook nog op vakantie was geweest naar Curaçao kon ik het langzamerhand echt loslaten. Missen doe ik het nog steeds, maar dan op een gezonde manier. Ook probeer ik contact te houden met een aantal mensen daar. En draag ik de kinderen in mijn hart en blijf aan ze denken. Ik weet dat er lieve mensen zijn die voor ze zorgen en dat God altijd bij hen is. Want ja hoe je het ook went of keert, ik heb hier in Nederland mijn leven.

Eenmaal terug in Nederland moest ik een belangrijke keuze maken op het gebied van een studie. De uitloting voor Fysiotherapie was een hele klap. Maar heel veel tijd om daarbij stil te staan had ik niet.
Na lang zoeken en twijfelen had ik een paar weekjes voordat het jaar begon mijn keuze gemaakt, Oefentherapie Cesar.
De 1e week was een beetje onwennig. Maar al gauw was er een klik in de groep.
Ondertussen is het 2e blok al bijna afgelopen en dat betekend dat ik alweer op de helft van dit jaar zit.

Verder heb ik me dit jaar ook meer bezig gehouden met fotografie. Ondertussen heb ik er een blog bij waarin ik al mijn mooiste foto’s weer geeft (http://simplepleasure-pictures.blogspot.com/). Vergeet die ook niet zo af en toe te bekijken :D. Ondanks dat de foto’s nog niet perfect zijn hoop ik dat jullie ook van deze blog en foto’s genieten!

Verder geniet ik volop van de feestdagen hier weer in Nederland. De sneeuw die ik toch een hele poos heb moeten missen. En jammer genoeg ook de kou die ik eigenlijk helemaal niet mis:P. Achja dat hoort er ook gewoon bij.

Het weekend voor kerst speelde het jaarlijkse Dickens Festijn zich weer af in Deventer. Vroeger was ikzelf één van de personages die bij dit spektakel rondliep in kledij uit de 19e eeuw. Maar al velen jaren ben ik één van de velen toeristen die hierop af komt en speelt de herinnering in mijn hoofd.
En toen was het alweer kerst. Op kerstavond hielden we zoals elk jaar in de kerk een dienst. Het eten en de dienst liepen door elkaar heen. Ook hadden we met de jeugd weer iets leuks in elkaar gezet. En dat was weer zoals altijd een daverend succes. Al met al een geslaagde maar vermoeiende dag. Anders dan andere jaren waren we 1e en 2e kerstdag lekker thuis. Geen verplichtingen om naar familie te gaan, maar gewoon als gezin bij elkaar. En nu is de kerst weer voorbij en is het aftellen naar oud en nieuw.

Dus bij deze wens ik jullie allemaal een goed, gezellig, gezond en gezegende jaarwisseling toe. Tot het nieuwe jaar!!

Verslag vakantie 2009!! - Enjoy the bright side of Curaçao

2009-08-04T02:02:00.005+02:00

2 maanden geleden zat ik al achter de pc om even een berichtje te sturen. Halverwege was ik gestopt en er niet meer mee bezig geweest. Tussentijds nog een paar keer de poging gewaagt, maar nee hoor geen rust in me kont om een berichtje ook echt af te maken. Dus bij deze de zoveelste poging. Ik heb in de afgelopen 2 maanden veel gedaan en meegemaakt. Druk met rijlessen, dingen doen met mijn ouders en zus, opzoek naar ander werk, op zoek naar een leuke studie, maar vooral heb ik genoten van een hele lange vakantie. Ja jullie lezen het goed, ik ben in de tussentijd nog even heerlijke 3 weken op vakantie geweest. Ik heb heel lang met het dilemma gezeten of ik wel of niet op vakantie moest gaan naar Curaçao. Ik miste het daar wel echt heel erg, maar om daar nu weer zoveel geld voor uit te geven? Ik heb er veel voor gebeden.. Uiteindelijk kon ik een hele goedkope ticket boeken en overnachten op Landhuis Veeris. Toen heb ik de knoop voor mezelf doorgehakt en ben ik gewoon gegaan… Hieronder een zo kort mogelijk verslag van mijn vakantie. Oké oké het is nog steeds een hele lap tekst van heeeeeel veeeel pagina’s, maar ik hoop dat ik het een beetje zo heb kunnen vertellen dat jullie enigszins geboeid blijven...

Na het aftellen van de dagen vertrok ik 28 juni eindelijk naar het mooie eiland. De dag ervoor druk bezig geweest met koffers inpakken en de laatste voorbereidingen treffen. Zondags ging al heel vroeg de wekker en voordat ik het wist zat ik in de auto met het hele gezinnetje. De tijd vloog echt voorbij. Aankomst op Schiphol, koffer inchecken, wat drinken op het panoramadek, afscheid nemen, door de douane… Maar toen begon het lange wachten bij de gate. Al redelijk op tijd konden we het vliegtuig in, maar na 2,5 uur vertraging zaten we pas in de lucht. Al helemaal moe en afgepeigerd zat ik met al mijn medereizigers de lange reis uit te zitten. Eerst na 10 uur vliegen een tussenstop op Aruba, daarna nog eens 1,5 uur wachten en ja hoor, na het laatste half uurtje vliegen landde we dan eindelijk op Dushi Korsou! En alles waarvoor ik daarna nog moest wachten duurde lang.. Controle, koffer zoeken, controle..! Chagrijnig en moe kwam ik naar buiten lopen. Maar mijn stemming veranderde al snel toen ik daar die 2 lieve dushi’s Arjan en Karin zag staan. Mijn vakantie was nu dan eindelijk begonnen!

Eenmaal aangekomen op Veeris voelde het allemaal een beetje onwennig. Iedereen weer zien en natuurlijk een beetje aftasten hoe je nu in de groep ligt. Zij zijn daar allemaal verder gegaan met hun leventje en ik in NL natuurlijk ook. Dus dat was een beetje dubbel. Maar dat veranderde gelukkig snel. Rond een uurtje of half 11 ’s avonds kwam de avonddienst terug van hun werk. En ja hoor,, daar kwam Suus aan! Gillend rende we op elkaar af en vielen elkaar in de armen. Het was echt leuk om haar weer terug te zien, maar uiteraard vond ik het super om iedereen weer te spreken en te zien. Met een tevreden, maar moe gevoel viel ik die avond in slaap…

De eerste dag heb ik niet veel gedaan. Lekker op de porche gelegen met een boekje. Een paar zonnestraaltjes die tussen de wolken door op mijn gezicht schenen. Heerlijk! Maar uiteraard moesten er ook weer boodschappen gedaan worden. Het was echt weer heerlijk om bij de Esperamos boodschappen te doen. De chaos en de niet logische volgorde van de producten of misschien toch heel logisch?! De chocolade zoeken bij het maandverband?! Best logisch eigenlijk ;).. Al met al weer helemaal als van ouds. Ook als van ouds was maandagavond de teamavond. Zingen, bidden en een goede ‘bijbelstudie’, heerlijk! Bijna aan het eind hoorde we opeens rare geluiden uit de achtertuin. Na even zoeken vond ik daar een heel klein schattig zwerfkatje van een week of 4, als het niet jonger was. We konden het niet over onze hart verkrijgen om haar terug in de moendi te zetten, dus hebben we haar maar een nachtje op Veeris gehouden. Na haar wat drinken te hebben gegeven en een paar aaien over de bol ben ik maar gaan slapen.
De dag erna ben ik meteen al aan het werk gezet.. Na cement storten, schuren en schilderen was het tijd om uit te rusten op het ooohh zo mooie strand Hook’s Hut. Echt puur genieten. De dagen daarop volgend heb ik lekker genoten van alles. Veel gekletst, gelachen, leuke dingen gedaan, de toerist uit gehangen en ga zo maar door.
Woensdag kwamen Cees en Rommy weer terug uit NL en dat moest natuurlijk ook gevierd worden. Aan het einde van de middag werden we verwacht op Hebron. Ik keek daar echt naar uit! Ik zou de kinderen namelijk weer gaan zien na dik 3 maanden. Ik werd warm onthaald door de kids. Echt geweldig! Wat een schatten zijn het ook. Nadat Cees en Rommy aangekomen waren op Hebron en ze weer welkom waren geheten gingen we op weg naar de Boot. Jaja er stond ons een overheerlijke bbq te wachten en een hele gezellig avond. Maar voordat ik het in de gaten had lag ik alweer in mijn bedje en was ook die dag alweer voorbij.

2 juli was aangebroken en ook die dag wil ik jullie niet ontnemen. Het was namelijk Nationale Vlaggendag of ook wel ’dia di bandera’ genoemd. Ik zou hier een hele blog aan kunnen besteden, maar dat zou ik jullie besparen. Maar toch een kort verslagje.. Op deze culturele dag is de hele stad gekleurd in de kleuren van de vlag. Overal wapperen er Curaçaose vlaggen en zijn mensen gekleed in jurkjes, broekjes, shirts, slippers, hoofddoekjes in de kleuren van de vlag. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het aan. Echt wel gaaf om te zien hoe iedereen zich hier ‘verbonden’ met elkaar voelt. Rond 9 uur ’s ochtends werd allemaal heel officieel de vlag gehesen en uiteraard kon het volkslied daarbij niet ontbreken. De rest van de tijd werden er allemaal praatjes gehouden door belangrijke mensen (geen idee wat ze allemaal zeiden, het was namelijk in het papiaments) en liepen er hordes mensen langs. Een hele stoet van soldaten, politieagenten, scouting, trommelgroepen etc liepen langs om te laten zien wat ze allemaal in petto hadden. En zo ging dit feestje nog de hele dag door. Als afsluiting van deze bijzondere ochtend zijn we wezen lunchen bij het Wilhelminaplein.. Heeeerlijk..
De dagen erna hebben we niet super mooi weer gehad. Regelmatig regenbuien wisselend met zon, achja nu begrijp ik eindelijk waarom het de NEDERLANDSE Antillen zijn. Maar gelukkig ben ik niet van suiker en heb ik ook die dagen genoten, zelfs van de regen. Lekker gek doen buiten op de porche in de regen. Soms voel ik me net weer een klein kind. Maar dat hoort er ook bij ;). Ik ben nog een dagje gezellig met de oudere kinderen, Jason Raylison en Malaika, naar het strand geweest en een avondje naar de bios om helemaal dubbel te liggen om de film ‘Ice Age 3’.

8 juli, de wekker ging veelte vroeg af. Met een verward hoofd stond ik op met de vraag, waarom ben ik in vredesnaam zo vroeg uit me bed?? Maar al gauw begon het te dagen, want een sportieve dag stond op mij te wachten. Eenmaal aangekleed en al stond Arjan al op mij te wachten. Even gauw wat eten, drinken, zwemspullen en niet te vergeten mijn camera in mijn tas doen en op naar de Christoffelberg. Iets voor achten begonnen we aan onze klim naar de top. Onderweg af en toe wat gedronken, foto’tjes gemaakt en genoten van het uitzicht. Eenmaal boven hebben we alle tijd genomen om te genieten. De terug weg ging lekker snel. Onderweg een paar tegenliggers gesproken en bij mezelf gedacht waar die mensen het vandaan haalde om rond half 11 nog te beginnen met de klim terwijl de zon over 1,5 uur op zijn heetste punt was aangekomen?! Achja, je hebt slimme mensen en…
Na de Christoffel zijn we nog even langs Shete Boca geweest. Een natuurpark waar je kunt genieten van rotsen, rotsen, golven die tegen de rotsen aan slaan en nog meer rotsen. Klinkt saai, maar zet mij hier neer en ik vermaak me de hele dag! Maar het was ook al middag geweest dus hoogste tijd voor een siësta op het strand. Na een poosje gereden te hebben waren we uitgekomen bij Playa Lagun. Een leuk klein strandje waar we de rest van de middag gelegen hebben. En als afsluiting van de dag hebben we gegeten bij mijn favo restaurantje, de Tropen. Goedkoop en lekker eten, wat wil je nog meer?!

Vrijdag 10 juli was een van de hoogte punten van mijn vakantie. ’s Ochtends rond 9 uur kwam namelijk het Nederlandse Marineschip de Hr. Ms. Amsterdam binnen varen. Het begon met een stuk of 21 saluutschoten gevolgd door een officiële binnenvaart met alle bemanning in het gelid. De bedoeling was dat mijn zus ook aanwezig zou zijn op dit schip om een half jaar op Curaçao te blijven. Dit was jammer genoeg niet doorgegaan, maar dat maakt dit alles niet minder leuk. Maar het leukste moest nog komen. Die avond was er namelijk een officiële receptie om de bemanning (tenminste de hogere rangen) welkom te heten. En toevallig kende ik iemand van de Marine die daar ook naar toe moest. Dus samen met Suzanne hebben we, beginnend als een grapje, Ben gevraagd of wij mee mochten naar de receptie. Wat smsjes en telefoontjes later was het dan eindelijk gelukt, we konden beide mee. Die avond was het een chaos in huize Veeris. Want ja officieel betekent ook netjes gekleed in een jurkje met hakjes en make-up op. Om half 8 werden we opgehaald door Ben die helemaal netjes in zijn witte Marinepak de autodeur voor ons open hield. Aangekomen bij het schip ging Ben ons voor de hoge trap op. Volgens mij was het echt een komische vertoning. Komt er eerst een grote, gespierde, brede man het schip op gevolgd door 2 meisjes die zich geen houding weten te geven. Gelukkig veranderde dat wel hoor ;). Op het achterdek werden we welkom geheten door een aantal belangrijke mensen gevolgd door een heerlijke cocktail. De rest van de avond liepen er jongens en meisjes rond met drinken en bittergarnituur. En verder hield de avond niet meer in dan een beetje kletsen met een aantal mensen en weer naar huis gaan. Maar toch vond ik het een hele gave avond, eentje die ik niet snel meer ga vergeten. Want ja, wie maakt dat nauw mee dat ze op haar 18e mee mag naar een hele officiële receptie waar alleen heel hoog aangeschreven mensen komen. Stoer toch :D

Maar mijn vakantie ging verder. 13 juli heb ik samen met Ruchama, Suzanne, Raylison en Jason de Veerisberg beklommen. Het record van Suzanne en Arjan stond op 13 minuten. Maar dat kon uiteraard sneller, nu moesten we het alleen nog bewijzen. Helemaal moe en afgepeigerd kwamen Jason en ik het eerst aan bij de top na 11 minuten. Gevolgd door een hele rustige en relaxte Ruchama, die op al haar gemak naar ons toe gesjokt kwam. Echt niet te geloven gewoon. En een paar minuutjes later volgde een oververhitte Suzanne samen met Rayli. Na deze ‘extreme’ inspanningen was het hoogste tijd om af te koelen in de zee. En de rest van de dag heb ik kunnen genieten van de zon, zee en het strand. En niet te vergeten een overheerlijke frozen cappuccino.

De rest van de week ben ik nog een avondje mee geweest naar salsales waar een aantal van mijn vriendinnen aan mee deden. Leuk om die bezwete en denkende hoofden te zien. Het enige wat ik hoorde was 12345678 123… In mijn hoofd ging ik mee met de muziek en probeerde ik de stapjes mee te doen. Leuk om zo toch nog iets mee te krijgen. Want salsa en Antilianen is echt een perfecte combi. Ik en salsa is daar in tegen niet echt een goede combi, achja het verschil moet het wezen ;).
Ook ben ik nog regelmatig even naar het strand geweest, heb ik genoten van het weer en hebben we ook nog een afscheidsetentje gehad van een van de collega’s. Ook ben ik nog 1x met een aantal meiden uit geweest naar Asia di Cuba (salsatent) waar we onze heupen lekker los hebben gegooid. Drukdrukdruk!

Verder… Toen ik besloot om op vakantie terug te gaan naar Curaçao stond er 1 ding echt al vast. Ik moest en zou een dagje naar Klein Curaçao gaan. Toen mijn laatste weekje inging zag ik deze droom bijna aan mij voorbij gaan. Maar gelukkig kon ik nog een gaatje vrij maken samen met Suzanne. Donderdagochtend heel vroeg ging de wekker, want om iets voor half 7 zouden we al opgehaald worden. Even leek het erop dat de dag een regelrechte ramp zou worden toen ik hoorde dat ik niet was ingeloot voor de studie Fysiotherapie en ook nog eens de ‘taxi’ niet kwam op dagen. Maar gelukkig was dat laatste niet het geval. Om kwart voor 7 kwam er een bus voor rijden en begon de dag. Eenmaal op de catamaran werden we voorzien van een ontbijt en al gauw vertrokken we richting Klein. Na veel golven, meligheid, flying fish, en Amerikaanse uitspraken verder kwamen we eindelijk aan op het eilandje. Omdat het weer nog niet heel erg mooi was begonnen we met ons snorkelavontuurtje. Na bijna een uur gesnorkeld te hebben en zagen we dan eindelijk hetgeen waar we naar zochten. Turtles!! Voor onze neus zwommen 2 hele relaxte schildpadden waar we een tijdje mee hebben gezwommen. Eenmaal op het strand hebben we heerlijk gelegen en voordat we het wisten was het al tijd voor de bbq op de boot. Na het middageten hebben we nog een uurtje gesnorkeld. De tijd ging zo snel dat we in alle haast nog een aantal leuke foto’tjes op en van het eiland moesten maken. Rond een uurtje of 3 gingen de zeilen al uit en konden we genieten van de rust en de natuur. Wow, wat een amazing dagje! Echt genieten met z’n 2tjes van de natuur en de mooie creaties made by God. How awesome!!

De dag erna stond in het teken van volleyballen. Zo, ik ben echt lekker actief geweest in mijn vakantie :P. Rond een uurtje of 4 ’s middags werden we allemaal verwacht bij Annemarie. Zij is een van de vele vrijwilligers op het eiland die kinderen, in haar geval tienermeiden, helpt om meer uit hun leven te halen. Echt zo gaaf! En zo stond deze dag in het teken van gezelligheid, sportiviteit en gelijkheid. Na heerlijk gevolleybald en gevoetbald te hebben was iedereen hongerig en stonden de pannenkoeken al op ons te wachten. En zo was ook deze dag alweer voorbij.

En zo ging ik mij allerlaatste weekendje op Curaçao in. Het afscheid nemen kwam nu wel weer heel dicht bij. Maar gelukkig kon ik mijn gedachten nog een beetje verzetten. Zaterdag ben ik nog samen met Suzanne naar de stad geweest om van onszelf foto’s te laten maken in traditionele klederdracht. Nauw echt waar, je ligt in een deuk! En uiteraard ontneem ik jullie die magnifieke foto niet, zie hier…

Verder zijn we die avond nog heerlijk uit eten geweest bij de Tropen gevolgd door een gezellig avond bij de piano bar. Zo wat hebben wij veel gelachen met elkaar. Het leek af en toe wel een kippenhok. Maar wat wil je met 6 uber vrolijke dames bij elkaar :P Als afsluiting van de avond hebben we nog een groepsfoto’tje gemaakt als herinnering.
Zondag ben ik voor de laatste keer naar The Movies (kerk) geweest en hebben we daarna genoten van een middagje strand. En als klap op de vuurpijl hadden we die avond nog de verjaardag van Raylison die 16 was geworden. Veel gezelligheid, hapjes, bolo (taart), gespreken verder gingen we weer naar huis en moest ik afscheid nemen van de kids. BOEHOE… mrja niets aan te doen. Op Veeris hebben we nog een heerlijk glaasje rosé gedronken op mijn laatste avondje. En toen was het alweer tijd om naar bed te gaan. En de dag erna zou alles weer veranderen…

De laatste dag heb ik echt niets gedaan. ’s Ochtends eerst even wat laatste mailtjes verzonden. Daarna heel relaxed buiten gegeten en gekletst. Toen was het hoogste tijd om mijn koffer en tassen in te pakken en mij klaar te maken. Na nog een paar uurtjes te hebben genikst moest ik van de eerste paar mensen al afscheid nemen. Zo ook van Jannet die middag dienst had. Dat was echt zo rot! Maar het hoort erbij. Rond 5 uur werd het nog vervelender, want toen moest ik van de meeste anderen afscheid nemen. Gelukkig gingen er ook nog een aantal dushi’s mee naar Hato, maar moest ik ook een aantal lieve mensen nu al achterlaten. In de auto liepen er een paar hele kleine traantjes over mijn wangen naar beneden. Aangekomen op Hato hebben we nog even kunnen genieten en kwamen we nog een paar anderen tegen. Gezellig met zijn allen hebben we een laatste drankje gedaan. Na lang uitstellen moest ik toch echt van iedereen afscheid nemen. En ja hoor, daar kwamen de eerste tranen al. Echt oceanen vol! Nauwja das een beetje overdreven, maar een paar traantjes vielen er wel. Gelukkig hoefde ik niet alleen te reizen en had ik een beetje afleiding. De vlucht ging verder heel goed. In een recordtijd (voor mij tenminste) kwamen we aan op Schiphol. Tussen het opstijgen en landen zat minder dan 9 uur. Heerlijk dus. En eenmaal door de douane stonden mijn ouders en zus mij alweer op te wachten. Een goede afsluiting van mijn mooie en waardevolle vakantie.

3 weken lang op het mooie en zonnige eiland Curaçao. Iedereen weer zien, de kids weer in de armen nemen, lekker de toerist uithangen, genieten op het strand, lekker shoppen en wat drinken op een terrasje. Het leken maar 3 dagen dat ik daar heb kunnen genieten. Alles ging zo snel. Toen ik mijn koffer weer moest inpakken, leek het of ik pas net aangekomen was. En dat ik nog lang niet weg hoefde. Maar aan de andere kant leek het ook wel of ik er al maanden zat en nooit weg geweest was. Ik heb in ieder geval genoten van een geweldige vakantie met vrienden. En ondanks dat ik lang niet alles heb gedaan wat ik wou doen zit ik met een voldaan gevoel hier op dit moment de blog te schrijven. Denkend aan de mooie dingen van het leven. Aan alles wat ik heb gekregen qua vriendschappen, zelfstandigheid, gezelligheid, goede gespreken, levenslessen en ga zo maar door. Aan al het mooie wat God mij heeft gegeven en geeft. De herinneringen en lieve mensen die ik nooit van mijn leven meer ga vergeten.
Of ik ooit nog terug ga naar Curaçao?? Zeker weten. Het eiland en de mensen hebben echt wel een bijzonder plekje in mijn hart. Ook al zou ik daar nooit voor goed kunnen wonen, zie ik mij daar nog zeker wel een aantal keren naar terug keren. Misschien voor langere periode, misschien voor stage of gewoon voor een vakantie. Wie weet. Ik heb in ieder geval genoeg dingen om voor terug te komen.

Ik wil jullie in ieder geval bedanken dat jullie de tijd hebben gevonden en gemaakt om deze uber lange blog uit te lezen. Ik wou hem korter maken, maarja dan moet ik dingen gaan schrappen en dan ontneem ik jullie zoveel leesplezier. Dat vond ik ook zo zonde ;). Aankomende tijd hoop ik wat meer tijd te vinden om jullie op de hoogte te houden van oa mijn rijlessen en zoektocht naar een leuke en boeiende studie. Dus ik hoop jullie over een paar weekjes (misschien zelfs eerder) weer terug te zien op mijn blog! Iedereen nog een hele fijne vakantie gewenst en voor de gene die het er alweer op hebben zitten, werkse en/of studeerse! Mochten jullie geïnteresseerd zijn in meer foto’s van mijn tijd op Curaçao (vrijwilligerswerk en vakantie) en heb je verder geen hyves. Ik ben op dit moment bezig met mijn leukste foto’s op internet te zetten. De site is http://picasaweb.google.nl/Marjoleinva90 Op dit moment staan alleen de foto’s van November er nog maar op, maar ik hoop aankomende week de rest er ook op te zetten. Enjoy!

Weer aan het genieten in Holland

2009-05-12T00:01:00.006+02:00

Wow... Curaçao is alweer anderhalve maand geleden. Wat vliegt de tijd zeg! Het lijkt pas een paar dagen geleden dat ik weg ben gegaan. Maar aan de andere kant lijkt het ook wel weer iets uit een ver verleden. En soms lijkt het zelfs op een droom die in mijn hoofd ronddwaalt, in de hoop ooit uit te komen…

In de afgelopen maand heb ik nog niet veel gedaan, maar het was wel best een vermoeiende maand. Het kost(te) allemaal toch meer energie dan verwacht. Ook weer een leerproces! Ook als je naar je eigen land terug gaat kan je te maken krijgen met een cultuurshock. Iets wat ik toch echt wel onderschat had… Maar ja, hieronder een samenvattinkje van de afgelopen maand.

Na amper voet te hebben gezet op Nederlandse bodem stond Pasen al voor de deur. De eerste anderhalve week thuis leefde ik daar echt naartoe. Even alles uit mijn hoofd zetten en genieten van een super weekend op camping De Betteld. Niet zomaar een weekend. Maar een weekend waarin Jezus centraal stond. Samen met mijn moeder ben ik namelijk naar een conferentie geweest van Wilkin van de Kamp. Het weekend was anders dan normaal, omdat mijn vader er niet bij was. Mijn vader zat namelijk ergens over de grens met Duitsland op een grote jongerenconferentie, waar hij vrijwilligerswerk deed voor Mission Centre. Dus het was echt een moeder/dochter weekend. Het is ook echt een weekend geweest om nooit meer te vergeten! Het thema was ‘Het wonder van het kruis’. Heel toepasselijk natuurlijk zo rond Pasen. Wilkin behandelde de 7 wonderen van het kruis. De 7 keer dat Jezus in Zijn laatste 18 uur voor ons gebloed heeft, waardoor wij genezing kunnen ontvangen. Als jullie meer willen weten kunnen jullie de blog hieronder lezen, waar ik een korte samenvatting geef van het weekend. Ook het boek ‘Het wonder van het kruis’ is een aanrader. Hier staat alles wat hij ook tijdens de conferentie behandeld heeft uitgebreid in! En super mooi boek…
Op het weekend heb ik ook nog een paar oude bekenden gesproken. Erg leuk om die mensen weer te spreken. Jammer genoeg niet iedereen gesproken die ik wou spreken, maar ja dat is niet anders. Ook mocht ik lekker genieten van de mooie natuur rond de camping. Vrijdag morgen ben ik er lekker vroeg uit gegaan om even te hardlopen. Wat is het heerlijk rust om 7 uur zeg! Dat was ook wel even genieten. Verder heb ik in ieder geval weer heel veel geleerd en zelf een stukje genezing mogen ontvangen. Het wordt voor mij alleen maar duidelijker hoe groot en machtig God is. En ik merk alleen maar meer dat een leven zonder Hem niet bestaat.

1e en 2e Paasdag heb ik thuis samen met mijn moeder gevierd. We hebben niet veel bijzonders gedaan, maar het was wel gezellig. Geen verplichtingen en lekker in alle rust dingetjes doen. Heerlijk…!

Maar na zo’n relaxed weekend gaat het leven gewoon weer door. Met allerlei verplichtingen. Mijn grootste bezigheid was het zoeken naar werk. Ik heb mij bij een stuk of 4 uitzendbureau’s ingeschreven, maar tevergeefs. Na een maand nog steeds geen werk. Het is gewoon niet te geloven hoe moeilijk het is om een baantje te vinden! Uiteindelijk heb ik mijzelf maar gemeld bij het CWI. Maar jammer genoeg had ik geen recht op een uitkering en bleef mijn inkomsten 0,00. Uiteindelijk heb ik een gesprek aangevraagd bij het UWV. Zij hebben mij proberen te helpen met het zoeken naar een baan. En het heeft even geduurd, maar nu zit er dan eindelijk een beetje schot in de zak. Ik heb namelijk zins donderdag een baan(tje)! Ik ga werken bij de thuiszorg in Deventer. Jammer genoeg kan ik niet heel veel uren maken, maar ik ben allang blij dat ik wat heb gevonden. Ik hoop deze week al te kunnen beginnen, maar het is op oproepbasis dus je weet maar nooit. Even afwachten dus. En misschien dat ik nog wel opzoek ga naar een 2e baantje. Maar ook ik laat het nog even zoals het nu is.

En het word ook wel weer de hoogste tijd dat ik weer ga werken, want thuis verveel ik me behoorlijk. Mijn dagen bestaan nu alleen maar uit uitslapen, eten, tv kijken en internetten. En dan ook nog af en toe naar de stad, mensen zien en sporten. Voor sommige klinkt het misschien heel relaxed, maar het is echt verschrikkelijk! Kan niet wachten om weer echt een goed dagritme te krijgen.
Ohja en niet te vergeten, ik ben begonnen met rijlessen :D. Echt super kick! Ik heb eind april mijn theorie-examen gehad en uiteraard in 1x geslaagd. Uiteindelijk had ik in de theorie vragen maar 1 foutje, en in de nieuwe bijgevoegde gevaarerkenning vragen 6 fouten. Beetje jammer van die 6 fouten, maar gelukkig mocht je bij gevaarerkenning 12 fouten halen! Dus met vlag en wimpel geslaagd. Maar ja toen begon het rijden. De dag na mijn theorie had ik mijn eerste rijles. Met klamme handjes stapte ik achter het stuur. Ik was echt onwijs zenuwachtig! Een half uur voordat ik moest rijden stond ik al klaar en een beetje heen en weer te lopen, omdat ik gewoon zo gespannen was. Echt raar dat ik me voor zoiets zo druk maakte. Want eenmaal achter het stuur ging het prima! Na de eerste les kreeg ik gelijk al een compliment van mijn rij-instructeur. Wat wil je nog meer! In mijn 2e les ben ik al meteen op de snelweg geweest. Ook best spannend, maar ook dat was echt een eitje. Vorige week heb ik mijn 3e les gehad met een andere rij-instructeur. Maar dat ging ook prima. Ik vind het onwijs leuk en kijk nu alweer uit naar donderdag als ik weer mag rijden. Ik geniet daar toch echt wel van, en nu maar hopen dat ik mijn rijbewijs ook zo snel mogelijk binnen heb. Maar we zullen zien.

Verder ben ik afgelopen vrijdag en zaterdag ook weer naar een conferentie geweest. Neil Anderson (Amerikaan) sprak dit weekend over ‘Hoe overwin ik mijn angst en depressie’. Vrijdag was ik zelf niet helemaal lekker en ik kon sowieso mijn aandacht er niet heel goed bijhouden. De 2 dagen waarin we in totaal 8 samenkomsten hadden waren erg pittig. We kregen veel onderwijs en het was voor mij soms een beetje te veel in 1x. Maar ondanks dat heb ik wel veel geleerd. En hoop ik het geleerde ooit nog eens te kunnen gebruiken. Het was een goed en leerzaam weekend geweest!

Verder ben ik zins gister weer begonnen met sporten. Sporten is een van mijn grootste hobby’s maar in de afgelopen anderhalve maand kon ik mij er gewoon niet toe zetten. Maar gister moest ik er toch echt aan geloven. Heerlijk zo in de buitenlucht wielrennen. Ik ben even een klein uurtje wezen fietsen, heen en weer van Deventer naar Holten. Nu maar hopen dat ik het sporten vol kan houden ;). De kilootjes moeten er weer vanaf.

En ik ben mijn hobby’s weer aan het oppakken. En een daarvan is schilderen. Ik heb bijna 1 schilderijtje af. Zie hier het resultaat van een paar dagen bloed, zweet en tranen. En het was vooral veel geduld hebben, geconcentreerd blijven en weten wanneer je even moet stoppen. Als ik te lang schilderde ging ik te veel trillen en dan schiet je weer uit. En met zoiets mag dat gewoon niet! Maar ik ben redelijk trots op het resultaat. Ik moet alleen nog even mijn initialen erin verwerken en aflaken. En dan is die helemaal klaar.

Verder heb ik in de afgelopen anderhalve maand niet heel veel gedaan. Ik probeer van alles te genieten. In mijn hoofd is het soms nog wel een rollercoaster, maar dat komt wel goed. Gelukkig is het weer hier ook wel redelijk. Het zonnetje schijnt toch vaker dan ik had gedacht. Dus dat is een meevaller. Af en toe ga ik er ook lekker voor zitten buiten. Genieten van de eerste warme zonnestraaltjes. Wat is Nederland toch ook weer genieten zeg! Ik reed gister vanuit de kerk op de fiets naar huis en daar zag ik jonge zwaantjes en gansjes. Echt mooi! Op de een of andere manier heb ik wel wat met zwanen, eenden en andere waterdieren. We hebben jaren lang een boot gehad en daar werd je omringd met deze dieren. En het mooiste moment was altijd rond deze tijd wanneer alle kuikentjes en jonge zwanen geboren worden. Ik kan echt verliefd worden op die kleintjes. Ik kan daar echt uren naar blijven kijken. Ondanks dat jonge zwanen lelijk behoren te zijn, vind ik ze onwijs mooi! Voor mij gaat dat verhaal van het lelijke eendje echt niet op! Prachtige dieren! Ik baalde een beetje dat ik geen camera bij mij had, maar ik hoop binnenkort nog een paar mooie plaatjes te schieten van deze pracht dieren. Dus die houden jullie nog van mij te goed. Dat was wel een gemis op Curaçao. Daar heb je veel mooie dieren, maar geen kuikentjes en zwanen. En zo zie je maar weer, elk land heeft zo zijn mooie dingen. En ik hoop binnenkort nog een keertje te genieten van de mooie dingen van Curaçao. Mijn grootste droom op dit moment is op vakantie gaan naar Curaçao. En misschien zit dat er ook nog echt in. Misschien zit ik over een aantal weken wel weer voor een paar weekjes op het mooie eilandje met mijn friends… Who knows! Maar daar horen jullie vast meer over in mijn volgende blog!

Geniet in ieder geval van de mooie dagen. Be blessed. En tot de volgende keer!

Het wonder van het kruis!

2009-05-11T23:24:00.003+02:00

Unbelievable! Het wonder van het kruis! Jezus die voor ons stierf, zodat wij waarlijk vrij zijn. Met Pasen hebben we hier natuurlijk bij stil gestaan. De dood en opstanding van Jezus Christus. Maar is Jezus alleen maar gekruisigd? Of zit hier achter een veel grotere betekenis?
Op de conferentie van Wilkin van de Kamp (met Pasen) zijn we hier verder op in gegaan. Want de kruising van onze Verlosser betekend veel meer dan de meeste denken. 18 uur voordat Jezus gekruisigd word begint het wonder al. Jezus heeft namelijk in Zijn laatste 18 uur 7 keer voor ons gebloed. 7 Keer voor 7 wonderen. Vandaar ook de 7 wonderen van het kruis. En de 7 stappen naar vrijheid. Met Pasen heeft Wilkin deze wonderen uitgelegd en het ook praktisch gemaakt. En ik wil jullie graag een samenvatting geven van die wonderen. De 7 wonderen waardoor wij vrij kunnen zijn en waardoor wij rein en schoon voor God kunnen komen. En niet zomaar, maar door Jezus Christus!

Het 1e wonder (Lucas 22:39-44):
De druppels bloed die Jezus zweette voor ons op Gethsemané, de avond dat Hij verraden werd, zorgde voor het eerste wonder. Hij nam onze levensbeker met onze zonden en dronk deze tot op de laatste druppel leeg. Waardoor wij vergeven zijn! Tijdens Zijn gebed bid Hij tot God of deze beker aan Hem voorbij mag gaan. Maar daar achteraan zegt Hij: Niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde. En zo gebeurde het ook. Gods wil geschiedde. De laatste 18 uur van het leven van Jezus leidde God. En het begon allemaal in het hof van Gethsemané. Het eerste wonder: Wij zijn vergeven!(Jesaja 53:6, Hebreeërs 2:9)

Het 2e en 3e wonder (Marcus 14:53-65):
Het 2e en 3e wonder vinden plaats tijdens de mishandelingen. Daar werden Zijn (baard)haren uitgetrokken en werd Hij in zijn gezicht geslagen met een stok. En Hij bloedde voor de 2e en 3e keer. Hier nam Jezus de aanklacht op zich. Dit zorgt ervoor dat de duivel ons niet meer aanklagen, omdat Jezus in onze plaatst is aangeklaagd. Het 2e wonder: verlossing van elke aanklacht. (Jesaja 50:6)
Ook werd Hij in Zijn gezicht geslagen. Dit wonder zorgde ervoor dat ook ons geweten ons niet meer kan aanklagen. Het bloed van Jezus Christus zuivert ons geweten. (Micha 4:14, Hebreeën 9:14)

Het 4e wonder (Matteüs 27:26):
Nadat Jezus mishandeld was en voor Pilates was verschenen werd Hij gegeseld. Pilates zag geen schuld in deze man. Maar hij wist zich geen raad meer. Als hij Jezus vrij zou laten zou hij het hele volk tegen zich krijgen. Uiteindelijk besloot hij dus dat ze Jezus moesten geselen. Maar ze moesten Hem wel laten leven! Hij hoopte dat als ze mensen Jezus zo verminkt zouden zien, ze Hem niet meer zouden kruisigen. Maar was dat echt de reden dat Pilates Jezus liet geselen? Ik denk het niet. Het was namelijk Gods wil. Dit is namelijk het 4e wonder! Door het bloed wat hier op de plaats van de geseling heeft gevloeid kunnen wij genezing ontvangen. Zijn striemen zijn ons tot genezing geworden. Hij droeg onze pijn. (Jesaja 52:14, Jesaja 53:4-5)

Het 5e wonder (Matteüs 27:28-29):
De soldaten maakten van doornige twijgen een kroon. Waarom? Niemand had ze dat opgedragen. Waarom maakte zij dan een kroon en zette die op het hoofd van Jezus? Omdat hier het 5e wonder plaats vond, Gods hand zat hier achter.
Toen de soldaten de kroon bij Hem op hadden gezet vielen ze spottend voor Hem op de knieën en brachten Hem de ‘koninklijke groet’. Ze spuugden in zijn gezicht en sloeg met een rietstok op Zijn hoofd, zodat de doorns door zijn huid drongen en Hij voor de 5e keer begon te bloeden.
Hier werd Jezus voor ons een vloek. Dat houdt in dat wij bevrijd zijn van elke vloek in ons leven! En dat wij ook vrij gezet kunnen worden van elke vloek in ons leven als we dat in Jezus naam doen. (Gal 3:13-14)

Het 6e wonder (Marcus 15:24):
En toen kwam het grote wonder. De 6e keer dat Jezus bloed vloeide voor ons. Op de berg van Golgotha, toen de Mensenzoon aan het kruis genageld werd. Door dit wonder kunnen wij weer worden verzoend met de Vader. Na de zondeval konden wij mensen niet meer vrij naar God toe. Dit staat ook vermeld in Col 1:21: ‘Vroeger had u geen band met God en was u Hem vijandig gezind, zoals bleek uit uw slechte leven’. Maar doordat Jezus in onze plaats aan het kruis is gegaan kunnen wij weer naderen tot de Vader. Toen Jezus stierf scheurde het voorhangsel van de tempel van boven naar beneden. Hier achter stond de ark. De mensen mochten daar niet naartoe, omdat dat een heilige plaats was. Maar nu was de weg open. En kon iedereen tot Hem naderen. Jezus maakte het weer goed tussen ons en de Vader, door te sterven in onze plaats.

Het 7e wonder (Joh 19:31-37):
Toen Jezus gestorven was vloeide Zijn bloed nog eenmaal. De benen van de 2 andere gekruisigden werden gebroken, zodat ze spoedig zouden sterven. Maar Jezus benen werden niet gebroken, omdat Hij al gestorven was. Om hiervan toch zeker te zijn stak een van de soldaten een speer in Zijn zij. Er vloeide bloed en water uit Zijn zij. Het 7e wonder houdt in dat wij met Hem gestorven zijn, maar ook met Hem weer opstaan! Het bloed en water wat uit de zij van Jezus kwam stond voor het nieuwe leven dat wij door Hem hebben gekregen. Ook de plek waar de speer wordt gestoken heeft een betekenis. In het begin der aarde schiep God de vrouw uit de zij van Adam. Er ontstond leven. Zo worden wij herschept uit de Zij van Christus. Zodat wij een nieuwe schepping worden door het bloed van de Here Jezus Christus! Het laatste wonder van het kruis: het NIEUWE leven!

Jesaja 53: 3-12
Hij werd veracht, door mensen gemeden, hij was een man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was, een man die zijn gelaat voor ons verborg, veracht, door ons verguisd en geminacht.
Maar hij was het die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. Wij echter zagen hem als een verstoteling, door God geslagen en vernederd. Om onze zonden werd hij doorboord, om onze wandaden gebroken. Voor ons welzijn werd hij getuchtigd, zijn striemen brachten ons genezing.
Wij dwaalden rond als schapen, ieder zocht zijn eigen weg; maar de wandaden van ons allen liet de HEER op hem neerkomen. Hij werd mishandeld, maar verzette zich niet en deed zijn mond niet open. Als een schaap dat naar de slacht wordt geleid, als een ooi die stil is bij haar scheerders deed hij zijn mond niet open. Door een onrechtvaardig vonnis werd hij weggenomen. Wie van zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad? Hij werd verbannen uit het land der levenden, om de zonden van mijn volk werd hij geslagen. Hij kreeg een graf bij misdadigers, zijn laatste rustplaats was bij de rijken; toch had hij nooit enig onrecht begaan, nooit bedrieglijke taal gesproken. Maar de HEER wilde hem breken, hij maakte hem ziek. Hij offerde zijn leven voor hun schuld, om zijn nageslacht te zien en lang te leven. En door zijn toedoen slaagde wat de HEER wilde. Na het lijden dat hij moest doorstaan, zag hij het licht en werd met kennis verzadigd.
Mijn rechtvaardige dienaar verschaft velen recht, hij neemt hun wandaden op zich. Daarom ken ik hem een plaats toe onder velen en zal hij met machtigen delen in de buit, omdat hij zijn leven prijsgaf aan de dood en zich tot de zondaars liet rekenen. Hij droeg echter de schuld van velen en nam het voor zondaars op.

The place they call home

2009-04-08T22:52:00.011+02:00

Voor degene die het nog niet wisten. Ik ben weer terug in Nederland. 1 April, en nee het is geen grapje, ben ik na een reis van dik 9 uur geland op Schiphol. Hierbij heb ik een avontuur die 4,5 maand geduurd heeft afgesloten. Tenminste in de realiteit, maar nog niet in mijn hoofd. Alles een plekje geven duurt wel iets langer...

Van mijn laatste daagjes op Curaçao heb ik echt genoten. Eigenlijk heb ik de 4,5 maand dat ik daar was onwijs genoten. De tijd ging echt veelte snel voorbij. In mijn laatste blog heb ik verteld van mijn super leuke allerlaatste maandviering. Ik ben nog steeds blij dat ik mijn ticket na die geweldige dag heb gepland, anders had ik nog veel moois moeten missen.

Zaterdags ben ik lekker met Suus en Es naar de stad geweest. Nog een paar laatste dingetjes gekocht en gedaan. Zo heb ik een stuk of 100 foto's af laten drukken. Niet zo maar voor mijzelf, maar voor de lieve mensjes op Veeris. Ik zorg er wel voor dat ze mij niet gaan vergeten :P, maar daar ben ik gelukkig ook niet bang voor. Maar nu hebben ze in ieder geval een aandenken aan mij. Die avond heb ik nog voor de allerlaatste keer met Suzanne, Esther en Ruchama, die er ook gezellig nog bij kwam, gegeten op het Wilhelminaplein. Een hele gezellige avond!

En voordat ik het wist was het al zondag! En mochten we alweer naar de kerk gaan. Mijn allerlaatste dienst bij The Movies. Aan het einde moest ik al afscheid nemen van een aantal lieve mensjes. Vervelend als het afscheid al een paar dagen van te voren moet beginnen. Maar daar was niet veel aan te doen. Na een hele dikke brasa en kus van Cefas en een klein afscheidje van Davita, die het volgens mij niet leuk vond dat ik weg ging, kreeg ik het toch wel een beetje moeilijk. Toen moest ik ook nog afscheid nemen van (hun ouders) Peter en Thirza. Ook dat vond ik maar helemaal niets. Vooral in het begin van mijn periode op Curaçao was is regelmatig daar of zij bij ons. Maar nu moest ik toch echt afscheid gaan nemen… Gelukkig werd ik al snel weer opgevrolijkt. Na de kerk zijn we lekker met een groepje naar de Delifrance geweest om te lunchen. Ik heb mij toen maar lekker verwent met een luxe broodje met zalm. Eenmaal weer thuis heb ik rustig aan gedaan. Moest nog het een en ander doen op de pc en dan vliegt de tijd ook echt voorbij. ’s Middags kwamen Daniel, Sarah en Deltje nog langs bij Veeris om trampoline te spelen. Erg leuk, omdat ik met de maandviering niet echt afscheid van ze had kunnen nemen. En nu kon ik ze toch nog even zien en zelfs nog even voor de laatste keer met ze springen op de trampo.

Het zijn echt pracht kinderen, om nooit meer te vergeten. En ook dit afscheid kwam toch echt…
’s Avonds hadden we nog een bijbelstudie. De opkomst was niet echt groot, maar we hebben wel hele goede gespreken gehad. En kon ik nogmaals afscheid nemen van Thirza…

De maandag was aangebroken. Mijn laatste volledige dag. Daar moest ik natuurlijk nog even alles uithalen. En dat is ook wel gelukt. Begin van de middag ben ik samen met Minja en Esther naar Cabana beach geweest. En eindelijk weer echt een mooie dag met veel zonnen uurtjes en geen regen. Heerlijk! Eenmaal weer thuis moesten Min en ik ons even snel douchen, want een lekker en gezellig etentje bij de Tropen stond op ons te wachten. Om 5 uur reed Arjan de auto voor en was het tijd voor een ouderwets gezellig avondje met mijn ex-roomies. We hebben die avond lekker kunnen kletsen, heerlijk kunnen eten en veel kunnen lachen.

Om 20.00 uur moesten we alweer terug zijn op het Landhuis, omdat de teamavond (bidstond) weer voor de deur stond. Voor mij de laatste keer dat we met zijn allen gingen bidden voor de kinderen, voor Hebron in het algemeen en voor elkaar. Erg bijzonder, elke keer weer opnieuw. Als er ergens veel kracht vanuit gaat is het wel GEBED! Iets wat niet onderschat mag worden. Bidden doet wonderen, ook bij Hebron… Ook hierna moest ik weer afscheid nemen. Nu van Janine en Luuk. En niet te vergeten Cees en Rommy. Zij hebben mij de kans gegeven om langer op het mooie Curaçao te blijven, en daar ben ik ze nog steeds onwijs dankbaar voor!... Mijn laatste nachtje begon. Na mijn laatste rosétje op de bank en een gezellig gesprek ging ik maar eens slapen. Een nacht waarin ik niet veel mijn ogen dicht heb gehad. Na veel wakker gelegen te hebben ben ik er ’s ochtend rond half 8 uit gegaan.

’s Ochtends heb ik mijn laatste ontbijtje gehad buiten in mijn pyjama in de zon. Heerlijk! Daarna ben ik gelijk maar mijn koffer in gaan pakken. En wonder boven wonder paste alles ook nog! Toen dat klaar was ben ik even achter de pc gaan zitten om mijn allerlaatste dingetjes te regelen. Voordat ik het wist was het al 12 uur geweest. Ik ben toen nog even in mijn eentje naar het strand geweest. Heerlijk even uit mijn eigen chaos. Nog even lekker kunnen zwemmen en in het zonnetje kunnen liggen. Onder tussen heb ik nog brieven kunnen schrijven… Heerlijk die rust! Eenmaal thuis kwam ik weer in mijn eigen chaos. Ik moest mij gauw nog even baden, laatste dingetjes inpakken, foto’s voor iedereen nog inpakken. En toen afscheid nemen… Dat wou ik maar zo snel mogelijk doen. Binnen 5 minuten zat ik ook in de auto samen met Arjan, Minja en Suzanne. Op weg naar Hato…

Na mijn koffer te hebben ingecheckt en wat gedronken te hebben, kwam ook daar het definitieve en laatste afscheid. Eerst van Minja, daarna Arjan en als laatste Suus… Ik heb nog nooit zo’n moeilijk afscheid gehad. Met de roltrap omhoog,, langzaam werden die lieve dushi’s telkens kleiner en kleiner. En mijn tranen werden groter en groter… Na een minuut of 10 zag ik ze langs rijden met de auto en klonk de bekende toeter van de Terios. Het laatste wat ik hoorde en zag…
Het wachten in de vertrekhal duurde veelte lang. Ik had het gehad, was moe en wou nu ook gewoon gaan. En hadden we ook nog eens een kleine vertraging. Eindelijk in het vliegtuig probeerde ik alles een plekje te geven, met af en toe een traan. Gelukkig viel ik rond 23 uur nog even in slaap… Om 2 uur werd ik wakker door lichte turbulentie. Precies op tijd want niet veel later kwam de zon op en kon ik genieten van een super mooi uitzicht. Ondertussen kon ik al mijn gedachten op een rijtje zetten door het op te schrijven. De mooie en minder mooie herinneringen, en het leuke uitzicht om over een aantal uren mijn ouders weer in de armen te vallen.

Rond kwart voor 12 ’s middags (Nederlandse tijd) kwam ik aan op Schiphol en stonden mijn ouders en vriendin al op mij te wachten. Even later kwam de grote verrassing, mijn zus! Ze kon er eigenlijk niet bij zijn, maar toch stond ze daar.. Erg leuk!

Voor de rest is mijn eerste weekje in Nederland moeizaam verlopen. Het wennen aan de mensen, het weer thuis wonen, de temperaturen, het straatbeeld, het tijdverschil, etcetc. Het viel allemaal niet mee. Op dit moment slaap ik nog steeds slecht, kan moeilijk mijn eigen ritme weer vinden. Tot overmaat van ramp kan ik ook nog eens geen werk vinden. Het zit allemaal ook niet mee.
Maar gelukkig heb ik hier lieve mensen op wie ik terug kan vallen. En bovenal heb ik God! Hij is vooral in deze tijd mijn steun en toeverlaat. Hij pept mij wel weer op en laat mij de mooie dingen van dit leven zien. Het leven in een land waar je alles weer lekker op de fiets kan doen. Waar ik ook zeker lieve vrienden heb wonen. Waar je weer de seizoenen hebt (ook al vind ik dit toch best wel koud hoor). Waar ik kan genieten van de mooie natuur die weer tot bloei komt. Waar ik kan genieten van een warme douche!! Heerlijk. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Elk land en cultuur heeft zo zijn eigen voor en nadelen. En het is zeker niet makkelijk om alles achter te laten in Curaçao. Maar ik weet dat ik ze ooit terug zie. Hopelijk snel, maar anders later op de plek waarvan ik zeker weet dat ik ze terug zie. Ondanks dat ik voor mijn gevoel mijn leventje heb in Curaçao, weet ik ook zeker dat ik het hier weer op kan pakken. En kan genieten van de mooie herinneringen die ik daar heb opgedaan. Snoeien doet pijn, maar daar groei je alleen maar van. Ook van dit avontuur ben ik enorm gegroeid en groei ik nog steeds. Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven. De nu nog ongeschreven bladzijdes waarvan ik niet weet hoe ze eruit komen te zien… Ik ben benieuwd welk pad God nu weer met mij gaat. Ik heb ideeën genoeg voor mijn leventje, maar welk plan God met mijn leven heeft blijft elke dag weer opnieuw een verrassing! God is niet te voorspellen, daarom blijft het leven een uitdaging en boeiend!

Ondanks dat ik nu niet meer in Curaçao zit, blijf ik mijn avonturen bijhouden op deze blog. Ik hoop dat jullie met even veel plezier mijn verhalen blijven lezen. Ik kijk uit naar jullie reacties!

Nog maar iets langer dan 2 daagjes...

2009-03-29T05:45:00.017+02:00

De tijd vliegt echt voorbij. De afgelopen week zo druk geweest dat ik amper kan beseffen dat ik dinsdag alweer terug vlieg naar Nederland. Echt heel raar, en ik zie er ook wel een beetje tegen op. Alles hier missen gaat denk ik niet echt makkelijk worden. Maar gelukkig heeft Nederland ook zo zijn mooie kanten en kan ik daar weer genieten van alles. En vooral van mijn familie en vrienden :D.

Vorige week donderdag (19 maart) hield ik mijn afscheidsetentje. Dat was echt heel gezellig. Met zijn 14en zatten we bij Restaurant De Tropen. Een super leuk restaurantje en nog lekker betaalbaar ook. Na lekker gegeten en gekletst te hebben was het alweer 3,5 uur later. Hoogste tijd om weer op huis aan te gaan. Maar uiteraard niet zonder een groepsfoto van het hele team.

Na het etentje besefde ik pas echt dat het aftellen nu echt begonnen was...

De dag erna ben ik eens lekker wezen shoppen samen met Suzanne. We zijn alle souvenirskraampjes langs geweest, in de hoop iets leuks te vinden. Maar dat is nog lastiger dan gedacht. Op een gegeven moment gaven we het maar op en was het hoog tijd om eens een paar leuke foto's te maken.

Zaterdags waren we uitgenodigd bij Annemarie (oud vrijwilligster van Hebron) om te gaan volleyballen. In het begin ging het allemaal een beetje moeizaam, maar uiteindelijk waren we allemaal fanatiek bezig en werd er naast volleyballen ook nog gevoetbald. 's Avonds werden we voorzien van een heerlijke maaltijd en kregen we nog een dans optreden van een aantal meiden. Erg leuk... En zoals je op de rechtse foto kan zien waren er een paar erg fanatiek.

's Zondags hadden we na de kerk de verjaardag van Deltje. Ondanks dat hij het helemaal niet leuk vond om in de belangstelling te staan heeft hij volgens mij wel een hele leuke dag gehad.

Afgelopen maandag, woensdag en donderdag was het dan eindelijk weer eens zover. DUIKEN!!! Ik had toch maar besloten om mijn vervolg duikbrevet te gaan halen. Nu ik de mogelijkheid heb, neem ik die ook maar met beide handen aan. Ik heb echt genoten van de duiken. Ik had 5 verschillende thema's die in de duik naar voren kwamen:

De eerste was fotografie, zie hier onder de resultaten :D. Op de eerste foto ben ik te zien. De tweede foto is niet echt goed te zien, maar het is een Eagle Ray, echt een super mooie rog van een metertje of anderhalf:

De volgende duik was navigeren. En ik heb maar weer even bewezen dat ook vrouwen goed kunnen navigeren.

Mijn derde duik was een diepe duik. Het was een hele relaxde duik alleen dan iets dieper dan normaal, nl tot een metertje of 35. Erg leuk om het verschil te zien. Sowieso hoe de kleuren onder water veranderen en welke vissen er op welke diepte zwemmen. Want over het algemeen kan je daaraan wel een beetje zien op welke diepte je zwemt.
Het thema van mijn vierde duik was 'peak peformance buoyancy'. Klinkt heel interessant, maar dat valt best mee. Ik leerde verschillende dingen over mijn drijfvermogen en hoe ik het relaxed in het water kan liggen. Ik moest redelijk wat opdrachtjes doen. Namelijk doormiddel van ademhaling omhoog en omlaag gaan, op de kop hangen, met 8 pond extra gewicht niet als een baksteen naar beneden zakken, door een hoepel zwemmen uiteraard zonder die aan te raken, je hele uitrusting op en af doen onder water. Al met al genoeg oefeningetjes. Echt een super lache duikje.

En mijn allerlaatste duik had het thema 'search en recovery'. Dit hield in dat ik leerde hoe ik dingen terug kan vinden onder water (als je wat verloren bent etc). Wel leuk om te weten. Wel een rustig duikje, niet super interessant.

En toen was ik alweer geslaagd voor mijn 2e duikbrevet :D Een kind kan de was doen. En ik kreeg nog een compliment van mijn duikinstructeur dat ik het heel goed had gedaan en alles prima onder de knie had. Dat doet het altijd goed ;)

Tussendoor (dinsdag) ben ik nog lekker naar het strand geweest met Minja en Jannet. En ook nog even in Salina wezen shoppen. En toen was het tijd om Jannet naar Hato te brengen en afscheid te nemen... BOEHOE... Jannet is voor een week naar Nederland terug en ze komt net een dag na mijn vertrek weer aan. Een redelijk definitief afscheid jammer genoeg, maar wel een onwijs leuke tijd samen met der gehad.

En 's avonds zijn we nog met een groepje naar de Mambo movie geweest. Lekker aan het strand gelopen en een filmpje gekeken. Het ultimieme Caribbean gevoel.

Donderdag avond stond ik alweer op Hato om Arjan op te halen die 2 maanden in Nederland is geweest. Het was echt super leuk om hem weer te zien. De dag erna ben ik samen met hem een dagje op stap geweest. Eerst hebben we 's ochtends vroeg de St. Christoffelberg beklommen. Daarna verder gegaan naar Playa Forti om van de rots af te springen en als laatst nog even genoten op het strand.

Eenmaal weer thuis was het een klein beetje een chaos. Om half 6 zou namelijk de maandviering beginnen. Maar ik moest nog oefenen voor een paar dingen... En toen was het moment daar, mijn allerlaatste maandviering. Na wat gezongen te hebben werd ik naar voren geroepen en werd er voor mij gebeden. Erg fijn dat dat hier gewoon kan en ook gebeurt. Daarna ging tante Iris piano spelen, Minja zingen, en ik... gitaar spelen. Jammer genoeg kon mijn gitaar niet op de versterker aan gesloten worden en hoorde je er niet veel van. Maar ondanks dat ging het best goed en heb ik er van kunnen genieten. Daarna was het nog niet klaar. We gingen een spel doen en ik was de leider van een team. En je raad het al. Mijn team heeft met vlag en wimpel gewonnen :D het kon ook niet anders. Na nog een spannend verhaal van Rommy was het etenstijd.
En daarmee was het ook tijd voor mijn 2e optreden. Dit keer gelukkig met een wat grotere groep. Jolene, Rommy, Malaika, Geertje, Suzanne, Esther en ik gingen een vlaggendans opvoeren. Het klinkt heel suf, ik weet het, maar het zag er echt super gaaf uit. Ondanks dat we niet eens zo heel veel hadden geoefend ging het allemaal best gelijk.

Voordat ik het wist was het nummer alweer afgelopen, was het eten op, en was het tijd om alles op te ruimen.. Mijn laatste maandviering was nu echt afgelopen.

En gister (zaterdag) heb ik het eerst lekker relaxed aan gedaan. 's Middags ben ik samen met Suzanne en Esther nog even de stad in geweest en om het een en ander te kopen en samen te lachen en te kletsen. 's Avonds kwam Ruchama er ook nog bij en hebben we heerlijk gegeten op het Wilhelminaplein. En nu is het hier alweer net 12 uur geweest en is ook mijn laatste zondag op het eiland in gegaan. Wat vliegt de tijd toch voorbij...

Nog 2 daagjes...

Afscheid bijna in zicht

2009-03-18T13:46:00.010+01:00

Schandalig! Alweer een maand niets van mij laten horen. Hoog tijd dus voor een nieuw berichtje.
Het belangrijkste bericht is denk ik toch wel dat ik mijn ticket naar Nederland heb geboekt. Ja de tijd vliegt echt voorbij, en mijn onwijs mooie tijd hier zit er bijna op. En dat zeg ik echt met pijn in mijn hart. 31 Maart is het zo ver en ruil ik dit mooie eiland weer in voor het koude en kille Nederland. Zoals jullie waarschijnlijk wel merken heb ik het hier echt onwijs naar mijn zin. In de afgelopen 4 maand heb ik hier mijn leventje helemaal opgebouwd. Ik heb veel nieuwe vriendschappen gesloten, mijn liefde proberen te geven aan de kinderen van Hebron, kunnen genieten van het eiland en de cultuur en bovenal heb ik hier mijn plekje gevonden. Maar over 2 weken moet ik die knop weer omzetten en mijn gewone leventje oppakken in Nederland. Uiteraard ook echt super leuk, maar toch weer zo anders. Ik zie er wel naar uit om mijn ouders, familie en vrienden weer in de armen te sluiten. En gewoon te kunnen genieten van de dingen die Nederland te bieden heeft en die ik hier mis. Maar gelukkig duurt dit nog 2 weken, en tot die tijd kan ik hier lekker gaan genieten van de dingen die ik heb.

Afgelopen maand heb ik nog gewoon gewerkt. 's Middags was ik meestal druk met boodschappen doen, wassen, kletsen, slapen, mailtjes beantwoorden, nog meer kletsen en natuurlijk af en toe naar het strand.
Ook heb ik in de afgelopen maand 4 verjaardagen gehad. De eerste in het rijtje was Luuk die zijn 23e verjaardag vierde.
De daarop volgende dag waren Malaika en Solaika jarig. 's Avonds werden we allemaal verwacht op Hebron om daar het feestje te vieren. Halverwege de avond werd de bolo (taart) aangesneden. En dat kon niet zonder het Bolo lied. Vooral Deltje ging er helemaal in op. Dat jochie zingt altijd met zijn hele hart, en het is daarom ook echt helemaal super om hem zo uitbundig te zien. Op een gegeven moment was het voor de jongste kinderen hoogste tijd om naar bed te gaan. Niet heel veel later ging iedereen ook weer naar huis.

En de 24e werd Davita (dochter van Peter en Thirza) 7 jaar. Ook dat was een groot feest. Het begon met een heerlijk stuk bolo en het eindigde met heerlijke zelfgemaakte pizza van Thirza. En ja, als je eenmaal wat geproefd hebt van de kookkunsten van Thirza zou je willen dat je daar elke avond kon eten!
En de laatste jarige was Jannet die 4 maart haar party hield. ’s Ochtends was het eerst al groot feest op Hebron. Tante Ellen had een heerlijk ontbijt klaar gemaakt voor Jannet (en mij :P). Verder hebben we heel relaxed kunnen werken. Eenmaal thuis van het werk heb ik even een siësta gehouden, voordat de vermoeiende maar leuke avond ging beginnen. Rond een uurtje of 4 ben ik de keuken in gegaan om een feestmaal te bereiden. Bijna 3 uur later stond er dan eindelijk een overheerlijke maaltijd op tafel. De hutspot met hachee was heerlijk, tenminste dat zeiden mijn huisgenoten. Zelf vond ik dat het toch niet kon tippen aan de hutspot van mijn mama, maar ja dat is ook wel logisch :P. Na het eten rond een uurtje of 8 begon het feestje. Een voor een druppelde ze binnen. Na gezellig even gekletst te hebben was het tijd voor cadeautjes en de bolo. Rond een uurtje of 11 was iedereen wel zo ongeveer weer naar huis en hebben we met elkaar alles opgeruimd en nog even een rosétje gedronken. Super gezellige dag dus, maar aan het eind van de dag was ik wel helemaal kapot!

Eind februari hadden we ook weer een maandviering. We begonnen met een spel. Dat was helemaal super. De kinderen moesten met allerlei oude spullen een huisbouwen. Ze gingen er helemaal in op. Aan het eind stonden er 2 prachthuizen. Maar er kom er maar 1 de winnaar zijn. De winnaars waren natuurlijk helemaal trots op hun mooie huis. Het verhaal dat vertelt werd door Cees ging ook over dit onderwerp. Erg leuk om te zien hoe de kinderen hier mee bezig zijn. Verder werd er nog een workshop dansen gegeven door Minja en was er natuurlijk weer overheerlijk eten. De avond vloog voorbij. Maar gelukkig maak ik nog 1 maandviering mee! Waarbij ik zelf ook weer wat voor ga doen, 'vlaggendans' en gitaar spelen. Maar of dat gaat lukken... ik moet nog maar even hard gaan oefenen.

Verder ben ik nu lekker vrij. Afgelopen dagen lekker veel naar het strand geweest. Jammer genoeg niet altijd met mooi weer, maar ja dat zei zo. Gisteren was ik even op Hook’s Hut. Zat ik daar rustig even met Charlotte te lunchen. Zie ik ineens mijn oom iets verder op zitten. Echt bizar! Ik wist dat hij hier op het eiland was, maar dat je hem zo tegen het lijf zou lopen. Echt grappig. Na even gekletst te hebben moest hij ook gewoon weer verder. Maar het was zeker leuk om even weer een bekend en vertrouwt gezicht te zien. EN… ik heb mijn eerste post gehad :P. Hij had een hele lieve kaart van mijn ouders mee, en die heeft nu een heel mooi plaatsje gekregen boven mijn bed. Verder ben ik gister avond wezen eten bij Cees en Rommy (directeursechtpaar van Hebron). Dat was echt super gezellig. Dani was er ook, want die had goed zijn best gedaan zodat hij uit logeren mocht bij Cees en Rommy. Hij was echt voorbeeldig.
Vandaag even een dagje lekker relaxed. Mijn was doen, hopelijk ook even boodschappen doen. En morgen ochtend nog even naar het werk en dan heb ik ’s avonds mijn afscheidsetentje gepland. Dan is dat ook maar gewoon achter de rug ;). Vrijdag middag vlaggencursus, en ’s avonds eten bij Peter en Thirza. Zaterdag eind van de middag volleybaltoernooi. Zondag verjaardag van Deltje. Maandag een dagje weg met Janine. Druk druk druk dus. En dan ook nog mijn vervolg duikbrevet willen halen :S.. Als dat allemaal gaat lukken. Want daar is al bijna geen tijd meer voor. Dus ik ga hier nog even lekker 2 weekjes genieten. Echt heerlijk.

Ik laat snel weer wat van mij horen. En anders spreek ik jullie allemaal wel over 2 weekjes in Nederland!

2009-03-15T16:36:00.004+01:00

2009-02-07T22:03:00.002+01:00

Afgelopen week was een druk weekje. Maar wel echt super leuk en gezellig. Ik heb elke ochtend gewoon weer gewerkt op Hebron. Maandag kreeg ik er een nieuw kamergenootje (Henriette) bij. 's Avonds hebben we even gekletst en lekker op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend werd ik om half 7 wakker gebeld. Ik dacht dat mijn wekker ging, maar toen ging hij gelijk daarna nog een keertje af. Ik met mijn slaperig hoofd kijken wie dat was. Annemarie belde. Ik echt heel diep na denken, waarom belt mijn zus mij in vredesnaam?! Maar na nog iets dieper na gedacht te hebben kwam er opeens naar boven dat ik elke dinsdag (iets eerder dan dat ik normaal vertrek) opgehaald wordt door Annemarie (de was tante van Hebron). En ik was het helemaal vergeten. Uiteindelijk ben ik een half uur later met de bus naar mijn werk gegaan. En heb ik nog best lekker gewerkt. 's Avonds ben ik samen met Janine en Henriette naar de bios geweest. De film 'Changeling' met Angelina Jolie draaide net in de bios. En ja als Angelina erin mee speelt moet ik hem gewoon gezien hebben ;).. En het bleek ook dit keer weer een onwijs mooie en goede film te zijn. Het ging over een jongetje dat vermist werd en uiteindelijk weer terug gevonden werd. Maar dan begint het verhaal pas echt, want de moeder (Angelina) van het jongetje beweert dat het niet haar zoon is... Ik ga verder maar niets meer zeggen, want dan is de spanning eraf. Maar het is zeer zeker een aanrader en vooral voor degene die van waar gebeurde verhalen houdt.
Woensdag was ik wat eerder terug van het werk en ben ik samen met Minja, Ruchama en Henriette naar het strand geweest. Op een gegeven moment gingen Ruchama en Henriette weer naar huis, en niet veel daarna kwamen Geertje met haar vriendin erbij liggen. We hebben lekker gekletst en genoten van het heerlijke weer.
Donderdag ben ik samen met Janine en Dominique naar de stad geweest. Ik moest hoog nodig weer wat dingetjes kopen dus het was een perfecte timing om even te shoppen. Na lang lopen in Otrobanda hebben we even een stop gemaakt voor een overheerlijke Batido (een soort fruitmilkshake, met versfruit!) Toen zijn we verder gegaan met shoppen in Punda. Uiteindelijk hebben we lekker nog even wat gegeten aan de handelskade. En toen zijn we weer naar huis gegaan.
Gister was ik uit het werk zo ontzettend moe dat ik in de hangmat ben gaan liggen en binnen een paar minuutjes in een diepe slaap ben gevallen. Anderhalve uur later werd ik met een slapperig hoofd wakker. Veel tijd om wakker te worden kreeg ik niet, want ik moest gelijk mee helpen met het sjouwen van allerlei dingen. Toen dat eenmaal gebeurt was en ik een lekkere koude douche heb gehad stond het eten alweer klaar.. Het is (bijna) elke avond weer een feest als Karin gekookt heeft. 's Avonds redelijk op tijd wezen slapen en met een heerlijk gevoel het weekend in gegaan.
Vandaag heb ik lekker uit kunnen slapen tot 10 uur. Om 11 uur lag ik al lekker op het strand te bakken met Henriette en Laura. Het was wel erg heet, maar de afwisseling zwemmen en zonnen was echt een perfecte combi om het lang vol te houden op het strand. Rond een uurtje of 3 zijn we weer lekker naar huis gegaan. En nu is het alweer 5 uur. Straks kan ik weer genieten van de kookkunsten van Karin. En dan even zien wat we vanavond weer gaan doen.
Morgen gaan we in ieder geval 's ochtends weer lekker naar de kerk. En hopelijk hebben we 's avonds weer een bijbelstudie. Maar dat is allemaal pas morgen aan de orde ;)... Eerst nog maar genieten van deze dag. En wat er morgen weer gaat gebeuren merk ik dan wel :D

Chillen op de Antillen

2009-02-07T21:23:00.002+01:00

Afgelopen week was een druk weekje. Maar wel echt super leuk en gezellig. Ik heb elke ochtend gewoon weer gewerkt op Hebron. Maandag kreeg ik er een nieuw kamergenootje (Henriette) bij. 's Avonds hebben we even gekletst en lekker op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend werd ik om half 7 wakker gebeld. Ik dacht dat mijn wekker ging, maar toen ging hij gelijk daarna nog een keertje af. Ik met mijn slaperig hoofd kijken wie dat was. Annemarie belde. Ik echt heel diep na denken, waarom belt mijn zus mij in vredesnaam?! Maar na nog iets dieper na gedacht te hebben kwam er opeens naar boven dat ik elke dinsdag (iets eerder dan dat ik normaal vertrek) opgehaald wordt door Annemarie (de was tante van Hebron). En ik was het helemaal vergeten. Uiteindelijk ben ik een half uur later met de bus naar mijn werk gegaan. En heb ik nog best lekker gewerkt. 's Avonds ben ik samen met Janine en Henriette naar de bios geweest. De film 'Changeling' met Angelina Jolie draaide net in de bios. En ja als Angelina erin mee speelt moet ik hem gewoon gezien hebben ;).. En het bleek ook dit keer weer een onwijs mooie en goede film te zijn. Het ging over een jongetje dat vermist werd en uiteindelijk weer terug gevonden werd. Maar dan begint het verhaal pas echt, want de moeder (Angelina) van het jongetje beweert dat het niet haar zoon is... Ik ga verder maar niets meer zeggen, want dan is de spanning eraf. Maar het is zeer zeker een aanrader en vooral voor degene die van waar gebeurde verhalen houdt.

Woensdag was ik wat eerder terug van het werk en ben ik samen met Minja, Ruchama en Henriette naar het strand geweest. Op een gegeven moment gingen Ruchama en Henriette weer naar huis, en niet veel daarna kwamen Geertje met haar vriendin erbij liggen. We hebben lekker gekletst en genoten van het heerlijke weer.

Donderdag ben ik samen met Janine en Dominique naar de stad geweest. Ik moest hoog nodig weer wat dingetjes kopen dus het was een perfecte timing om even te shoppen. Na lang lopen in Otrobanda hebben we even een stop gemaakt voor een overheerlijke Batido (een soort fruitmilkshake, met versfruit!) Toen zijn we verder gegaan met shoppen in Punda. Uiteindelijk hebben we lekker nog even wat gegeten aan de handelskade. En toen zijn we weer naar huis gegaan.

Gister was ik uit het werk zo ontzettend moe dat ik in de hangmat ben gaan liggen en binnen een paar minuutjes in een diepe slaap ben gevallen. Anderhalve uur later werd ik met een slapperig hoofd wakker. Veel tijd om wakker te worden kreeg ik niet, want ik moest gelijk mee helpen met het sjouwen van allerlei dingen. Toen dat eenmaal gebeurt was en ik een lekkere koude douche heb gehad stond het eten alweer klaar.. Het is (bijna) elke avond weer een feest als Karin gekookt heeft. 's Avonds redelijk op tijd wezen slapen en met een heerlijk gevoel het weekend in gegaan.

Vandaag heb ik lekker uit kunnen slapen tot 10 uur. Om 11 uur lag ik al lekker op het strand te bakken met Henriette en Laura. Het was wel erg heet, maar de afwisseling zwemmen en zonnen was echt een perfecte combi om het lang vol te houden op het strand. Rond een uurtje of 3 zijn we weer lekker naar huis gegaan. En nu is het alweer 5 uur. Straks kan ik weer genieten van de kookkunsten van Karin. En dan even zien wat we vanavond weer gaan doen.

Morgen gaan we in ieder geval 's ochtends weer lekker naar de kerk. En hopelijk hebben we 's avonds weer een bijbelstudie. Maar dat is allemaal pas morgen aan de orde ;)... Eerst nog maar genieten van deze dag. En wat er morgen weer gaat gebeuren merk ik dan wel :D

Za. strand Hooks Hut Laura/Henriette

Druk druk druk

2009-02-01T19:18:00.010+01:00

De tijd vliegt hier echt voorbij. Ik zit ik nu alweer een maand zonder mijn ouders en ben in de tussen tijd ook alweer verhuist naar een andere kamer. Ik heb het hier echt goed naar mijn zin en vermaak mij prima. Ik werk elke ochtend op Hebron. Dan ben ik 's middags lekker vrij en ben ik of lekker thuis of op het strand aan het uitrusten. En anders ben ik druk met boodschappen doen, wassen etcetc...

In het weekend ben ik lekker vrij en kan ik genieten van de mooie tijd die ik hier heb.

Ik heb eind december gezwommen met dolfijnen waarvan ik onwijs het genoten.

Met Oud en Nieuw zijn we met zijn alleen naar een feest geweest in Otrobanda. Dat was super gezellig, maar wel heel vreemd om op toch een andere manier Oud en Nieuw te vieren. Verder ben ik toen de week erna begonnen met werken. En die afgelopen 3 weken zijn heel snel gegaan.

Ik ben laatst met 3 anderen lekker een hele dag naar het strand geweest. Dat was echt super gezellig. De hele dag een beetje zonnen, gezellig wat met elkaar eten en drinken, beetje zwemmen, en vooral lekker gek doen. Echt een perfecte strand dag dus!

Als ik door de weeks naar het strand ga is het altijd maar voor een paar uurtjes, dus is het heerlijk om een keertje een hele dag te kunnen. Afgelopen donderdag heb ik ook echt een onwijs leuke dag gehad. Eline was jarig en we zijn met zijn allen uit eten geweest. Daarna zijn we nog met een klein groepje wat wezen drinken en uiteindelijk thuis verder gegaan met feesten. Rond een uurtje of half 4 lagen we dan eindelijk in bed. En de volgende ochtend ging om half 7 weer de wekker om naar het werk te gaan. Ik had gehoopt die dag nog een beetje uit te kunnen rusten, maar dat zat er ook niet echt in. Toen ik eenmaal thuis kwam van werken kon ik even wat eten en rustig zitten. Toen moest ik gauw (in een half uurtje) met Minja nog even een dansje gaan oefenen voor 's avonds bij de maandviering. Toen moesten we ons gauw even op frissen en klaar maken voor de maandviering. We hadden een vol programma met een drumnummer van Joey en Jayo, met muziek en zang van Raylison, Tante Iris en Minja. En dan ook nog het dansje waar ik zelf in mee deed. En toen moesten we om 8 uur ook nog op Hato (vliegveld) zijn om Arjan uit te zwaaien die voor 6 weken naar Nederland is gegaan. Dat was nog een heel gedoe. Eenmaal aangekomen op Hato bleek dat zijn vliegtuig vertraging had en pas half 5 's ochtends zou vertrekken. Wij weer terug naar huis... en op blijven tot 2 uur om weer terug naar Hato te gaan.. Ik was alleen zo moe dat ik toch even een uurtje moest gaan slapen. Toen we uiteindelijk om 2 uur op Hato stonden hebben we nog even gekletst maar uiteindelijk toch afscheid genomen. En toen was het weer half 4 voor dat we op bed lagen. Gelukkig kon ik zaterdag wel een beetje uitslapen. Zaterdag middag (gister dus) hadden we de verjaardag van Geertje. Het is de hele week al regenachtig geweest, maar toch hadden we besloten om met zijn alleen naar het strand te gaan om het daar te vieren. Eenmaal aangekomen was het gelukkig wel droog.... maar niet voor lang. Halverwege de middag begon het me toch te stortregen. Maar we hebben echt genoten. We hebben met een heel groepje lekker buiten in de regen gevoetbald en gevolleybald. De kinderen hadden het onwijs naar hun zin en het maakte voor hen helemaal niet uit of het nu regen of niet. Toen het naar een tijdje weer droog was zijn we met een groepje het water in gegaan, want ja we waren toch al nat :P Opeens begon er 1 iemand met zeewier te gooien en voordat we het wisten vlogen er allerlei plukken om ons heen... Echt een onwijs leuke en gezellig dag ondanks de regen. Toen we in de auto zaten brak de hemel echt open! We zagen bijna niets meer en de straten stonden helemaal blank! Auto's stonden stil midden op de weg omdat ze gewoon niet meer verder konden, het water kwam echt tot de bumpers en op sommige plekken zelfs hoger. Maar gelukkig zijn we allemaal heel thuis gekomen en hebben we na een (onwijs koude) douche lekker met elkaar op de bank gezetten met een kopje warme chocolade melk. En vanochtend er weer op tijd uit voor de kerk dienst. We hadden weer een goede dienst. En nu zit ik lekker even achter de pc om allerlei mailtjes de deur uit te doen, wat er de laatste dagen echt bij in is geschoten.

Ik heb nog een aantal leuke foto's van afgelopen maand. En ik hoop dat ik aankomende weken wat meer tijd heb om af en toe een berichtje met foto's erop te zetten. En als jullie uiteraard mee willen weten kunnen jullie altijd een berichtje achter laten!

Jullie horen hopelijk snel weer wat van mij ;)

Mijn eerste berichtje vanuit mijn nieuwe onderkomen

2009-01-16T01:19:00.005+01:00

Lieve mensen. Sorry voor het lange wachten. Ik ben erg druk met van alles en nog wat, en een nieuw berichtje plaatsen schiet er dan echt bij in. Ik hoop snel weer een lang bericht, met foto's, erop te zetten. Maar dat duurt denk ik nog wel even.

Maar om jullie toch een beetje op de hoogte te houden van alles. Met mij gaat het goed. Soms wel even lastig zo zonder ouders, maar het went wel en ik heb gelukkig genoeg lieve mensen om mij heen. Het is af en toe ook een beetje lastig met boodschappen doen etcetc. Het leek mij heel makkelijk, maar om echt al een aantal dagen vooruit te denken met eten gaat nog niet altijd even makkelijk en soms zit je dan zonder eten. Een echt studenten leventje dus :P.
Ik woon nu sins een paar weekjes op Landgoed Veeris bij de andere vrijwilligers van Kinderdorp Hebron. Ondertussen ben ik al wel weer geswitched van kamer. En woon nu in het huisje naast het landhuis samen met Arjan en Minja. Echt super gezellig, maar af en toe ook wel vermoeiend ;):P.. Elke avond film kijken en laat naar bed valt op een gegeven moment wel zwaar, vooral als je weet dat de volgende ochtend je wekkertje weer rond een uurtje of half 7 afgaat. Ik werk nu sins 2 weken bij het kindertehuis. Elke ochtend begin ik rond 8 uur tot een uurtje of 1. Heerlijk relaxed dus. Maar het werk is wel vermoeiend hoor! Voor de gene die het nog niet mee hadden gekregen. Ik werk niet zelf met de kinderen, maar maak elke ochtend schoon zodra de kinderen naar school zijn. Wel zie ik de kinderen elke dag even en dan is het altijd super gezellig. Eenmaal thuis van het werk is het alweer een uurtje of 2 en is de dag voordat je het weet alweer voorbij. Af en toe ga ik naar het strand. En anders zit ik gewoon lekker uit te rusten, te mailen, te kletsen of andere gezellig dingen te doen. Wel een redelijk relaxe week dus. En in het weekend ben ik lekker vrij en kan ik bijkomen van de vermoeiende weken. Ik merk namelijk echt dat mijn energie hier snel op is. Het is natuurlijk warm en je zweet echt bij elke beweging. Ook het vroege op staan en laat naar bed kost hier echt heel veel energie... Maar ik geniet hier volop, en ben druk genoeg met van alles. Ik hoop binnenkort weer wat leuke foto's te laten zien, maar dat gaat hier een beetje lastig. En binnenkort uiteraard een langere blog met wat uitgebreider mijn belevenissen.

Jullie horen snel weer van mij!

Verrassend nieuws!

2008-12-26T04:38:00.011+01:00

En dan is het alweer anderhalve week later zins mijn vorige berichtje. De tijd vliegt hier (jammer genoeg) echt voorbij. En voordat je het weet ben ik alweer in Nederland. Sommige zullen wel denken, dat duurt toch nog bijna 8 maand?! Maar ik kan jullie sowieso al zeggen dat het niet langer meer gaat duren dan een maandje of 4. Sommigen weten het al, maar mijn ouders komen volgende week alweer naar Nederland. Verrassend nieuws! Want de 2 jaar die gepland waren om hier te blijven zijn 2 maanden geworden. Als jullie hier verder meer over willen weten, waarom ze terug gaan, lees dan even de weblog van mijn ouders (http://www.amersvoort.blogspot.com/). Voordat ik allerlei dingen ga vertellen die helemaal niet waar zijn ;-). Ik kan wel zeggen dat het voor mij ook verrassend nieuws was, en ik er niet echt op voorbereid was. Maar ja, het is niet anders en ik heb het geprobeerd zo snel mogelijk allemaal naast mij neer te leggen (wat niet even makkelijk was!).
Ik wist wel van mijzelf dat ik hier eigenlijk nog niet weg wou/wil. Ik baalde best wel toen ik dit alles hoorde. Want ja, als mijn ouders hier niet meer zijn, waar moet ik leven en waar moet ik van leven?! Gerrianne was zo lief om voor mij even met het echtpaar te gaan praten die Hebron (het kindertehuis) leidt. En zij hadden nog wel werk voor mij bij Hebron. Ik heb er best lang over nagedacht of ik op dit aanbod in zou gaan. Ik voelde zo’n sterk verlangen om hier te blijven dat ik contact heb gezocht met Rommy. We zijn nu nog druk aan het overleggen wat de mogelijkheden zijn, dus ik kan er nog weinig over zeggen. Maar ik vlieg dus niet aankomende dinsdag met mijn ouders meer terug naar NL! De bedoeling is in ieder geval dat ik hier nog 2 weken blijf (tot de 17e ongeveer). Mocht eruit komen dat ik vrijwilligerswerk kan gaan doen bij Hebron dan wil ik hier nog een maandje of 4 blijven. En dan kan ik gaan wonen bij de andere vrijwilligers. Dus dan zijn jullie lekker nog een aantal maandjes van mij verlost :P. En mijn ouders zijn gelukkig zo lief om mij te sponsoren voor de tijd dat ik hier zit. Anders was dit alles sowieso niet mogelijk! Dit dus over de plannen die er nu zijn. En ik houd jullie uiteraard op deze site up to date over alle verdere vorderingen.

Ondanks dat ik afgelopen week best een stressvolle tijd heb gehad met het regelen van alles, want niet altijd even lekker ging, heb ik een onwijs leuke week gehad!
Vorige week dinsdag ben ik samen met mijn ouders naar de film: ‘The day the earth stood still’ geweest. Het was wel een leuke film, maar ook wel erg vaag.
Omdat ik vorige week nog niet wist of ik hier nog wel wou blijven moest ik haast maken met de keuze of ik hier nog wou duiken en wou zwemmen met dolfijnen. Omdat dat twee van de dingen waren die ik hier heel graag nog wou doen ben ik woensdag met mijn vader Willemstad doorgereden op zoek naar een goede/betaalbare/leuke duikscholen. En zijn we langs geweest bij Seaquarium. Na lang zoeken kwamen we aan bij een hele leuke, jammer genoeg een redelijk dure, duikschool. En uiteindelijk na lang denken is het deze duikschool (Atlantis) het ook geworden. Daar na zijn we nog naar het Seaquarium geweest om te kijken wanneer er plek zou zijn om te zwemmen met dolfijnen. Maar het was wel lastig om al een afspraak te maken, omdat ik toch wel graag eerst mijn duikbrevet wou halen.
De dag erna hebben we een afspraak gemaakt voor mijn introduik die op vrijdagmiddag gepland werd. ’s Middags hebben we heerlijk kunnen genieten van het weer. We zijn naar het strandje Daaibooibaai geweest. Ook heb ik daar kunnen genieten van een overheerlijk (Hollands) frietje en niet te vergeten een frikandel speciaal :D. En hebben we van de zonsondergang kunnen genieten.
Vrijdag was het dan eindelijk zover. Mijn allereerste duikles. Na het doornemen van wat theorie gingen we het gelijk al in de praktijk brengen. En heb ik ’s middags ook echt al mijn eerste duik gehad bij Pierrebaai, een heel klein strand. Ook moesten we wat onderwater oefeningetjes doen die eigenlijk niet heel veel voorstelde. De introduik beviel zo goed dat ik meteen maar verder wou gaan voor mijn brevet.
Zaterdag ben ik gelijk verder gegaan met de duiklessen. Het was wel heel intensief, omdat we de hele dag les kregen en het water in gingen. Rond een uurtje of 6 waren we dan eindelijk klaar en was ik echt doodop.
Gelukkig had ik ervoor gekozen om zondag niet te gaan duiken, en dat bleek ook wel een goede keuze te zijn geweest. Zondag zijn we eerst naar de kerk geweest. ’s Middags ben ik samen met mijn vader nog naar Mambo beach geweest en heb ik lekker kunnen zonnen. Verder moest ik aan het einde van de middag nog hard aan de studie om alles door te nemen voor het duiken. ’s Avonds waren er een aantal mensen bij ons thuis gekomen om gezellig wat met elkaar te kletsen. De tijd vloog echt voorbij en voordat ik het wist lag ik pas weer om 12 uur in bed. Terwijl ik de dag erna weer fris en fruitig om 9 uur op de duikschool moest zijn. Gelukkig was ik goed uitgerust en zat ik ook echt weer fris in de schoolbanken. Maandags hadden we onze eerste echte buitenwaterduik. Zaterdags hadden we er ook wel één bij Pierrebaai, maar die stelde niet heel veel voor. Voor de mensen die wat bekender hier zijn op het gebied van duik-/snorkelplekken. We zijn maandagsmiddags naar de ‘Tugboat’ geweest. Op de bodem lag, zoals de naam als zegt, een klein sleepbootje waar veel vissen rondom zwommen. Dat was heel erg leuk om te zien.
Dinsdags had ik ook weer de hele dag cursus. En hebben we 2 hele relaxte duiken gehad bij Vaersenbaai en Slangenbaai. We moesten nog wel wat kleine oefeningen doen, maar die gingen heel erg goed. Tussen de middag moesten we ook nog een examentje maken van 50 vragen. Jammer genoeg had ik 1 stom klein foutje gemaakt, waar ik onwijs van baal. Maar het belangrijkste is dat ik dik ben geslaagd. Dus nu heb ik dan eindelijk mijn ‘PADI Open Water’ brevet :D. Ook heb ik een aantal leuke beesten gezien. Zoals een aantal schorpioenvissen, een murene, een grote kreeft, barracuda’s etc. Echt super gaaf dus!

Woensdags ben ik weer terug gegaan naar het Seaquarium om nu dan eindelijk een afspraak te maken. Jammer genoeg was er nog weinig plek voor de Dolfin Swim. Maar gelukkig kon ze nog een plekje vinden voor maandag 8 uur. Het is wel een beetje vroeg, maar ik wil deze kans echt niet aan mij voorbij zien gaan! Van kinds af aan droom ik er al van om te kunnen zwemmen met dolfijnen en nu word die droom dan eindelijk waar. En heb ik het geld er dubbel en dwars voor over! Dus ik kijk nu al uit naar aankomende maandag.
Verder hebben we met kerstavond niet veel gedaan. Ik heb ook absoluut geen kerst gevoel gehad, maar het was wel gezellig met zijn 3tjes. Eerste kerstdag (gister) zijn er 2 jongens, Raylison en Joey, uit het kindertehuis bij ons geweest om kerst te vieren. Ik zag er eerst een beetje tegenop. Maar het is een hele leuke dag geweest! We hebben spelletjes gedaan, lekker gegeten en onwijs met elkaar kunnen lachen. Een heel ander soort kerst dan gewend, maar zeker weten geslaagd.

En dan is het nu alweer 2e kerstdag. Ik denk dat we lekker even naar het strand gaan. En vanavond hebben we nog weer maandviering op Veeris. Waarbij we gezellig met alle Hebron kinderen en vrijwilligers bij elkaar komen om te eten.

En dan begint na dinsdag als mijn ouders weg zijn voor mij het grote avontuur pas echt! Ik ben heel benieuwd hoe dat allemaal gaat, maar ik zie er wel naar uit. En ik hoop dat we hier knallend 2009 in gaan :D! En ik hoop dat hier met alle lieve mensen te kunnen gaan vieren!
Ik wil jullie allemaal een heel fijn, gezond, gezegend en gezellig oud en nieuw wensen. En ik denk aan jullie vanuit het warme en zonnige Curaçao :P.

En ik wil trouwens de mensen die mij de afgelopen periode gemaild (en gesteund) hebben echt onwijs bedanken! Ik heb daar ook echt veel steun uit kunnen halen.

Weer een leuke week gehad!

2008-12-15T22:31:00.010+01:00

Ik schrijf een weekje niet en er zijn gelijk alweer dingen veranderd. Ik heb het hier nog steeds onwijs naar mijn zin en geniet volop van het weer, de natuur, de rust en de mensen die ik hier om mij heen heb. De laatste paar dagen ben ik wel een beetje ziekjes, maar gelukkig blijft het alleen bij misselijkheid en zet het niet door. Afgelopen woensdag ben ik met Gerrianne naar het strand geweest. Mambo beach is echt een onwijs leuk strandje en lekker Hollands. Als je een andere nationaliteit daar ziet rond lopen, is diegene waarschijnlijk verdwaald. Dat is misschien een beetje overdreven ;) maar het zijn over het algemeen wel allemaal Nederlanders die daar rondlopen. Het was wel heel grappig, want op een gegeven moment stond Najib Amhali achter ons. Hij geeft hier optredens en loopt volgens mij hele dagen op Mambo beach een beetje vakantie te houden. We hadden echt het ideaalste plekje op het strand. Namelijk helemaal bij het water en heerlijk in de zon! We hoefden maar van onze strandbedjes af te stappen en we stonden al in de zee. Echt heerlijk. Ook kan je daar genieten van de zonsondergang met een heerlijke ijscappuccino. Maar ja, rond een uurtje of 6 wordt het hier al donker en was het alweer tijd om naar huis te gaan. En ik heb trouwens die avond een pony laten knippen door Gerrianne. Het was even afwachten of het ook leuk zou staan, maar het ziet er super leuk uit!

Afgelopen vrijdag ben ik aan het einde van de middag naar Gerrianne geweest en hebben we lekker gekletst. Daarna gingen we uit eten bij de tropen. Jullie zullen wel denken, alweer uit eten! Normaal ga ik niet zo snel achter elkaar uit eten, maar Gerrianne gaat vandaag alweer naar Nederland dus hadden we een afscheidsetentje. Het was heel gezellig. Alle vrijwilligers waren er en we lagen continu in de slappe lach. Een aantal (waaronder uiteraard ook ik) zijn daarna nog even blijven hangen tot een uurtje of 2, maar toen was het toch echt wel tijd om naar ons bedje toe te gaan.

De dag erna ben ik samen met Ruchama en Arjan uit geweest op Mambo beach. Het was echt het ultieme vakantiegevoel. Met een bright in je hand, lopend op het strand met de palmboompjes om je heen en de zee aan je zij. Beter uitgaan kan volgens mij gewoon niet. En ook nu was Najib weer te vinden op Mambo beach samen met Pierre van Hooijdonk (voor de voetballiefhebbers). Om een uurtje of 2 waren we allemaal zo moe dat we toch maar naar huis gingen. Ik sliep niet thuis, maar in het huisje van Arjan en Minja. En je wilt echt niet weten hoe vrolijk zij zijn ’s ochtends vroeg om een uurtje of 8. Echt niet normaal gewoon! En dan sta ik ertussen met mijn brakke hoofd. Maar het was wel heel erg gezellig. En we moesten er wel weer zo vroeg uit, want de kerk begon alweer om 9 uur.
’s Avonds hadden we weer op Veeris gegeten en zijn we met zijn allen naar Janine en Luuk. Ik merk nu pas dat ik allemaal namen gebruik van mensen die jullie helemaal niet kennen, maar even als uitleg. De meeste zijn vrijwilligers op Hebron. Een enkeling kennen we ergens anders van. Maar misschien dat jullie ooit de linken kunnen leggen ;). Luuk gaf de bijbelstudie en het ging over de terugkomst van Jezus. Voordat we het wisten was de avond alweer voorbij, want daar kan je echt uren over praten.
En toen moest ik afscheid gaan nemen van Gerrianne. En ik heb echt een hekel aan afscheid nemen. Maar ja, we moesten er toch aan geloven. We gaven elkaar een brassa (knuffel) en namen afscheid. Eenmaal thuis heb ik nog een aantal dingen gedaan en voordat ik het wist was het alweer 1 uur. Ik viel echt als een blok in slaap en werd vanmorgen pas rond een uurtje of 12 wakker. En ik moet eerlijk zeggen dat ik nu alweer moe ben! Vanavond maar iets eerder naar bed toe, als dat lukt, want vanavond gaan we naar vrienden toe. Dus dat wordt sowieso al niet heel erg vroeg, maar het is wel heel erg gezellig.

Jullie zullen je nu wel afvragen waarom er veel veranderd is. Ik kan in ieder geval nu met zekerheid zeggen dat ik hier geen betaald werk ga doen en mij ook niet in ga schrijven. Er zijn een aantal dingetjes veranderd waardoor dat allemaal niet gaat lukken. Misschien ga ik nog wel helpen bij het kindertehuis, maar dat is nog maar even de vraag. Hoe en wat verder horen jullie uiteraard nog wel! Maar daar wacht ik nog even mee voordat ik weer gehaast dingen ga zeggen die een week later alweer veranderd zijn. Want op dit moment weet ik zelf ook nog niet helemaal wat ik ga doen. Ik houd jullie op de hoogte!

2008-12-09T18:00:00.024+01:00

Curaçao, 8 december

Vandaag werd ik wakker met de gedachte dat ik hier nog maar 3 weken zit terwijl ik het gevoel heb dat ik hier al een aantal maanden zit. Ik heb voor mijn gevoel al heel veel dingen gedaan en gezien.

De 28e hebben we voor het eerst de kinderen gezien op de maandviering. De maandviering is elke laatste vrijdag van de maand en is echt een feest voor de kinderen. Ze beginnen dan met een praatje en daarna eten we met elkaar. Het is heel gezellig en de kinderen zijn volgens mij echt op hun best en genieten gewoon. Ze hebben nu zins kort een trampoline op Veeris staan, en daar hebben zowel de kinderen als de vrijwilligers zich die avond lekker op uit geleefd.
De dag erna was het dan eindelijk zo ver. We gingen naar de stad! Het eerste wat opvalt, is de bekende straat van Curaçao en de Wilhelminabrug die ook altijd worden afgebeeld op internet. Eenmaal aangekomen in de winkelstraten zie je een aantal winkels met grote merken als Tommy Hilfinger en Lacoste. En ik kon het niet laten om een paar slippers te kopen van Lacoste. Nadat we een overheerlijke milkshake (met vers fruit) hadden gehad zijn me vader en ik ’s middags nog naar het strand geweest. Dit keer een ander strandje dan de afgelopen keren, maar zeker niet minder mooi. Tenminste de omgeving was veel mooier, omdat het aan de noordkant van het eiland was waar alle rotspartijen zijn.
Zondags zijn we uiteraard weer naar de kerk geweest. We zijn zoals gewoon weer wezen eten op Veeris en daarna hadden we een bijbelstudie bij Gerianne thuis. Als een echte gastvrouw verwelkomde ze ons in haar kleine, maar gezellige appartementje. Ze had de studie goed voorbereid en ik heb er weer dingen van geleerd. Het was sowieso fijn, omdat we hier wel erg merken dat je veel last kan hebben van geestelijke strijd.
Maandag belde Ruchama (vrijwilligerster) mij, om te vragen of ik mee ging naar de stad. Ondanks dat het niet heel mooi weer was heb ik echt een super dag gehad. We hebben veel op terrasjes gezeten en gekletst. Het was echt heel gezellig en goed.
Dinsdags ben ik samen met Gerianne, haar broertje en neef naar Shete Boca geweest. Mocht je ooit naar Curaçao gaan is dat echt een aanrader. Het is een natuurpark in de buurt van Westpunt. Het is aan de rotskant, waar ook de wind vandaan komt. Echt ideaal om lekker uit te waaien en te genieten van het mooie uitzicht (en om mooie foto’s te maken). Na daar de hele middag te zijn geweest was het hoogste tijd om even af te koelen in het water. En als je hier bent geweest moet je gewoon echt een keer van de 15 meter hoge rots in het water zijn gesprongen. Eenmaal daar aangekomen was het toch wel erg hoog. En eraan denkend dat dit dus 5x zo hoog is als de 3 meter plank in het zwembad (waar ik al amper van af durfde te springen), dacht ik echt van dit gaat mooi niet gebeuren. We wilden toch even zwemmen dus gingen ons toch maar omkleden. Ook de jongens wilden niet springen. Toch gingen we nog even kijken bij de rots. Daar werden we toch een soort van omgepraat door de mensen die daar bij het restaurantje zaten. Zij vertelde ons dat het echt niet hoog was en je het gewoon moest doen. Maar toen we vroegen of ze zelf al hadden gesprongen, kregen we unaniem het woord ‘NEE’ te horen. Hoezo ‘de beste stuurlui staan aan wal’. Maar de man die we daar spraken was wel zo lief om aan te bieden om foto’s van de sprong te maken. Ik dacht als ik nu niet spring krijg ik er vanavond spijt van, en zo dacht Gerianne er ook over. Uiteindelijk ben ik er maar gaan staan en heb ik voor mezelf afgeteld. En daar ging ik. Het moment van springen en het ‘vliegen’ was echt gaaf. Maar de gedachte dat je op een moment ook neer zou komen was wat minder fijn. En ik moet eerlijk toegeven dat de landing niet echt prettig was. Maar ja ik had het toch gedaan! Daarna sprong ook Gerianne. En wonder boven wonder zagen we even later ook dat de andere 2 sprongen. Na de sprong hadden we gelijk genoeg gezwommen en hadden we ons weer omgekleed om daarna lekker uit eten te gaan bij restaurant Jaanchie’s. En daar heb ik voor het eerst in mijn leven leguaan gegeten. En eerlijk gezegd stelde het niet heel veel voor, maar ja. Al met al was het een dag met allerlei nieuwe ervaringen en zeker een dag om niet meer te vergeten!!
En toen was het alweer woensdag. ’s Middags had ik opgepast op Cefa en Davita. Toen ik daar aankwam was ik de auto nog niet eens uit of Davita hing al aan mijn arm. We hebben spelletjes gedaan en andere dingetjes. Toen ze in bed lagen kon ik eindelijk heel even op internet…
Donderdag hadden we nog een afscheid op Veeris. Eva, een van de vrijwilligsters, ging weer naar Nederland na een jaar lang voor Hebron gewerkt te hebben. We hadden allemaal wat lekkers meegenomen en het was heel gezellig. De avond ging snel voorbij en aan het eind van de dag was ik helemaal op en niet helemaal lekker van al het vette eten, wat mijn maag echt helemaal niet meer gewend is!
En dan vrijdag, Sinterklaas. Het is heel moeilijk om bewust te worden dat het ook echt Sinterklaas is, omdat het gewoon warm is. We hebben het verder ook niet gevierd, maar ik heb nog wel een overheerlijke chocolade letter gekregen :D
Zaterdag was de trouwdag van mijn ouders. De dag begon niet echt heel leuk. De irritatie gingen over en weer. Dat was erg jammer, maar gelukkig was snel alles bij gelegd en hebben we nog een hele leuke dag gehad. ’s Avonds hadden we een pizza besteld en onder het kijken van een filmpje opgegeten. Heel romantisch ;)
En gister hadden we weer gegeten bij Veeris. Het was ontzettend gezellig en we lagen af en toe echt helemaal dubbel tijdens het eten. En daarna hadden we weer een bijbelstudie. Het was weer een geslaagde avond. Voor de rest heb ik niet heel veel gedaan. Dat is ook wel lastig nu we al weer een week geen auto hebben. Maar het ziet er allemaal al wat rooskleuriger uit. Vanaf de 15e hebben we een auto! En er is nog meer goed nieuws. Mijn ouders hebben weer een huis gevonden, dankzij mensen uit onze gemeente! We moeten begin januari uit het huis waar we nu in zitten. Als er geen ander huis zou komen, zou dat betekenen dat we alweer terug naar Nederland moesten. Maar alles is goed gekomen, en we kunnen 1 januari in het andere huis.

En verder met mij…? Gelukkig kan ik het goed vinden met een aantal mensen hier, zoals Gerianne en Ruchama. Ik word echt heel liefdevol door ze opgevangen. Maar ja zij hebben uiteraard ook gewoon hun eigen dingen, dus ik heb veel tijd waarin ik niets kan doen. Thuis kon ik gewoon naar mijn kamer om dingetjes te pakken om te doen, of kon ik heel makkelijk even naar de stad. Hier gaat dat gewoon weg niet. Ik ben er nu wel achter dat de enige optie is om toch maar te gaan werken. Maar ja de een zegt dat dat ook wel kan, maar de ander zegt dat dat niet mogelijk is als je niet bent ingeschreven. Een heel dilemma dus… Ik vind het heel moeilijk om te beslissen wat ik nu moet doen. Uiteindelijk heb ik maar gewoon gezegd dat ik mij toch ga proberen in te schrijven. Dus morgenvroeg moet ik heel vroeg ergens zijn en dan maar hopen dat ze alles goedkeuren en ik me ook inderdaad in kan schrijven. Als dat straks eenmaal toch gelukt is kan ik hier ergens gaan werken (ik heb al een heel leuk, echt Hollands, restaurantje gezien). En kan ik alsnog mijn rijbewijs halen en langer in Curaçao blijven. Maar ja zoals jullie misschien wel merken veranderen mijn plannen ook regelmatig. Ook dit durf ik allemaal dus niet met zekerheid te zeggen. Ik merk ook dat ik Nederland wel mis, maar als ik weer terug ga weet ik zeker dat ik hier ook zeker dingen ga missen. En dan met name het weer, de natuur en de onwijs lieve mensen die ik hier ontmoet heb. Trouwens voor de mensen die mijn vorige blog hebben gelezen, konden zien dat het hier slecht weer is geweest. Maar nog geen dag later na het publiceren van die blog scheen de zon en kon ik eindelijk een beetje bijkleuren. Na het dagje Shete Boca kwam ik zo rood als een kreeft terug, gelukkig is dat nu wel weer bijgekleurd. Maar langzamerhand wordt het weer iets beter. Volgens mij heb ik wel weer genoeg verteld. Hieronder zou ik nog een hele rij foto’s laten zien van allerlei dingetjes, waaronder de maandviering en Shete Boca. Voor de mensen met hyves, hier staan er nog veel meer!

Algemen foto's:

Maandviering:

Gerianne, Ruchama, Raylison

Shete Boca:

De jump!

Gerianne en ik springend van de 15 meter hoge rots

Bon Bini Curacao

2008-11-28T21:58:00.002+01:00

Curaçao 28 november 2008-11-28

Bon dia lieve mensen.
Het heeft even geduurd, maar hier is dan eindelijk een verslagje vanuit Curaçao. Het is nu 28 november en het is hier ongeveer 1 uur ’s middags. Normaal gesproken zou dit het warmste tijdstip van de dag zijn, maar dat valt nu heel erg mee. Zins mijn aankomst op Hato (vliegveld Curaçao) heb ik veel bewolking en regen gehad. Anders dat ik had gehoopt en verwacht. Het hoofdseizoen is hier al even afgelopen en we zitten nu midden in het regenseizoen. En dat is goed te merken. Af en toe komt hier de zon door en dan is het ook wel meteen heet, maar over het algemeen is het hier heel benauwd en bewolkt.

Toen ik uit het vliegtuig stapte kwam de hitte als een muur op mij af. Eenmaal buiten werd dit alleen maar erger. Mijn ouders stonden al op mij te wachten. Onderweg naar huis zag de natuur er schitterend uit, maar hoe dichter we bij de bewoonde wereld kwamen hoe armoediger het er uit zag. Het verbaasde mij dat een aantal mensen hier gewoon echt in krotten wonen. Eenmaal aangekomen bij ons huis dacht ik dat ik aangekomen was bij een gevangenis. Voor alle deuren en ramen zitten tralies. Het was een heel triest gezicht, maar ja het is toch voor je eigen veiligheid. Verder zit het huisje er redelijk goed uit. Ik heb een ruime kamer met een tweepersoonsbed, wat echt heerlijk is. Verder hebben we een woeste maar mooie tuin. Er staan veel verschillende bomen en struiken. Zo hebben we 3 palmbomen, 2 kalebasbomen, een mangoboom, een limoen- en granaatappelstruik, en nog een aantal onbekende bomen met vruchten erin.

De eerste paar dagen heb ik niet veel gedaan, maar kon ik ook echt niet veel. Ik moest heel erg wennen aan de temperaturen. Op een dag sliep ik zo’n 10 á 12 uur als het niet meer was. Een de eerste paar dagen heb ik ook een siësta gehouden, anders hield ik het echt niet vol.
Op 18 november was mijn vader jarig en kwamen er ’s middags vrienden van mijn ouders langs die ze hier hebben ontmoet. Dat zijn echt schatten van mensen. Ze heten Peter en Tirza. En ze hebben twee hele lieve kinderen. Een jongetje Zefas van 4 en een meisje Davita van 6 jaar. Met hen klikte het meteen en we waren vanaf de eerste dag al dikke vriendjes.
De eerste week heb ik vooral moeten wennen. Want het leven hier is een stuk minder luxe. Het begint er al mee dat we geen internet en tv hebben. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik de tv absoluut niet mis. Verder is het douchen hier echt een ramp. Het water hier wordt verwarmd door de zon. Dus als het hier (voor Antilliaanse begrippen) koud is, is het water ook koud. En andersom. Ook is het eten hier duur, dus een tussendoortje bestaat hier over het algemeen uit crackers. Al heb ik het geluk dat mijn ouders afgelopen zaterdag hun verjaardag hebben gevierd en er dus nog lekkere dingen over waren. Ook word ik hier helemaal gek van alle muggen. Nadat ik hier 3 dagen was had ik al meer dan 80 bulten en ik durf ze nu niet eens meer te tellen. Ze worden ook met de dag groter. Ik heb nu een aantal die echt een aantal centimeter doorsnee hebben. Maar men zegt dat je lichaam er langzamerhand aan went dus dat hopen we maar.
Zaterdag met de verjaardag heb ik de rest van mijn ouders vrienden ontmoet. Ook waren er gelukkig een aantal vrijwilligers/stagiaires van in de 20. Want over het algemeen is het hier moeilijk om leeftijdsgenoten te vinden. Diezelfde dag ben ik ’s avonds met 2 meiden naar de bioscoop geweest. Dat was echt heel gezellig. Ik was eindelijk even uit huis en had iemand om mee te praten. Verder ben ik zondag naar de kerk geweest. We zitten hier bij een Evangelische/Pinkster gemeente. Het is in de bioscoop, vandaar ook de naam ‘The Movies’. Officieel heet de kerk ‘New Life Assembly’. Ik moest wel wennen aan de dienst en mis mijn eigen gemeente ook wel een beetje. Maar het is wel een leuke en gastvrij gemeente, en ze zingen over het algemeen veel Opwekking. ’s Avonds waren we uitgenodigd op Veeris. Dat is het landhuis waar de vrijwilligers van Hebron wonen. En aansluitend hadden we nog een bijbelstudie.

Maandags ben ik voor het eerst naar het strand geweest. Het was een heel klein (niet toeristisch) strandje genaamd ‘Daaibooibaai’. Dat was erg leuk. Ik heb met mijn vader een stukje gezwommen en af en toe onder water gedoken om de onwijs mooie tropische vissen te bewonderen. Op een gegeven moment zwom er een hele lange, smalle vis onder mij door van een centimetertje of 70. Dat was wel even schrikken, maar ook wel weer heel bijzonder. Ook afgelopen woensdag (op de verjaardag van mijn moeder) ben ik nog even met mijn vader naar het strand geweest. Verder hoop ik morgen eindelijk naar de stad te gaan, maar het is even afwachten wat het weer gaat doen.

Jullie zullen je misschien wel afvragen dit is allemaal wel leuk en aardig maar wat ga je verder nog doen? Mijn plannen zijn flink gewijzigd. Het was de bedoeling dat ik hier 9 maanden zou blijven, mijn rijbewijs zou halen en zou gaan werken. Geen van deze dingen zijn meer waar. Op dit moment is de planning dat ik toch maar een half jaar blijf in verband met de ingewikkelde regels voor het inschrijven en vertrek. En ik mag hier niet langer dan een half jaar blijven als ik hier niet ben ingeschreven. Dit is ook de reden dat ik mijn rijbewijs hier niet ga halen. Het zou wel handig zijn, want zonder auto kom je hier nergens, maar ik les toch liever pas als ik in Nederland ben. En de reden dat ik hier geen betaald werk ga doen is eigenlijk dat ik liever mensen ga helpen hier (zoals klusjes doen op Hebron) dan dat ik voor een paar maandjes werk ga zoeken. Het kan zijn dat ik op een gegeven moment toch wat ga zoeken, maar dat is op dit moment niet de bedoeling. Wel hoop ik binnenkort te gaan beginnen aan mijn duiklessen.
En de plannen van mijn ouders? Daar kan ik nog niet heel veel over vertellen. Vanavond zien wij voor het eerst de kinderen van het kindertehuis. En dan is het een kwestie van vaak naar het kindertehuis gaan om een relatie met ze op te bouwen.

Sommige dingen klinken misschien heel negatief. Maar ik heb ook zo mijn mooie momenten. Ik ben hier helemaal verliefd geworden op de natuur en de vele mooie dieren die hier zijn. Zo hebben we in de tuin ontzettend veel hagedissen en zie je af en toe een leguaan, met een lengte tussen de 50 en 100 cm. Verder heb je hier veel mooie vogels zoals kolibries en papagaaien. En ik heb ook al pelikanen en flamingo’s gezien. En in de natuur kom je hele mooie bloemen etc tegen. En ze hebben hier heel erg veel cactussen van een aantal meters hoog.

Dit is in vogelvlucht mijn eerste belevenissen hier op het eiland. En ik hoop zo snel mogelijk meer van mij te laten horen! En ik hoop jullie dan lekker jaloers te kunnen maken met mijn bruine kleurtje. Maar op dit moment ben ik nog even witjes als in het koude Nederland.

(De foto's komen binnenkort!!)

Eerste berichtje uit Curacao

2008-11-22T03:17:00.006+01:00

Heel gauw even een blogje uit het verre en warme Curacao. Ik zeg met opzet geen zonnige Curacao, omdat dat vies tegen valt. Het regenseizoen is begonnen dus het regent hier constant. En dan niet een klein buitje, maar echt met bakken uit de hemel! Vandaag was het gelukkig wel droog een redelijk mooi en zonnig weer. Ik ben trouwens goed en heel aangekomen ;)

Ik hoop binnenkort een langer verhaal met foto's op de weblog te zetten, maar het is heel lastig om te interneten. Het is namelijk ontzettend duur om internet aan te sluiten dus op dit moment zit ik bij vrienden van mijn ouders achter de pc. En omdat het internet ook niet bepaald snel is heb ik nu geen tijd om uitgebreid te reageren. Dus hopelijk volgende week hoop ik meer te kunnnen vertellen.

Druk, druk, druk..

2008-11-11T13:50:00.008+01:00

Het vertrek komt telkens dichterbij. Over een week ben ik al op Curacao. Nu ik dat zo zeg klinkt het heel onwerkelijk, maar toch moet ik eraan geloven. Afgelopen week was ik gelukkig niet veel alleen thuis. Me lieve zus hield me gezelschap. De eerste paar dagen na het vertrek van mijn ouders heb ik niet veel gedaan. Ik was helemaal doodop.

Afgelopen donderdag was ik bij Risja om gezellig te kletsen en muziek te maken. Echt heerlijk, want daardoor heb ik even lekker de tijd om te ontspannen.
Vrijdag middag kwam mijn goede vriendin langs. Dat was ook weer onwijs gezellig na elkaar een maand al niet meer gezien en gesproken te hebben. Die avond ging ik met mijn zus en vriend bij mijn oom en tante gourmetten. Was erg luxe en heel lekker en uiteraard het belangrijkste van alles, het was heel gezellig. En 's avonds zijn we nog even naar de bios geweest om de nieuwe James Bond film 'Quantum of Solace' te kijken. Ik vond de film echt goed, alleen jammer dat er telkens meer James Bond 'trekjes' uit de film verdwijnen. Hij zegt niet eens meer 'I'm Bond, James Bond'. Dat HOORT gewoon in de film. Maarja verder was het verhaal wel goed.
Zaterdag tegen de middag ging me zus en der vriend weer weg. En was ik helemaal alleen thuis. 's Avonds lekker makkelijk gekookt en een filmpje gekeken. En de kamer helemaal opgeruimd want het was echt een zooi.
Zondag zoals gewoonlijk naar de kerk geweest (hadden een erg goede preek), en toen werd ik na de dienst uitgenodigd voor een kopje koffie bij Risja. En ja dat sta ik niet af. Dus daar ben ik de hele middag geweest en voordat ik het wist was het alweer 5 uur geweest en tijd om eten te koken. En savonds voor de laatste keer van dit jaar wezen stappen in Boode.
Maandags ben ik de hele middag in huis bezig geweest. Onder andere de vloer gestofzuigd en gedweild. Een heel gedoe maar nu ziet het er ook weer tip top in orde uit :P En savonds kwam een andere vriendin langs. En even weer als van ouds gekletst.

En nu is het alweer dinsdag. Ik heb vanaf nu elke avond al volgepland. En aankomend weekend ga ik naar Ronduit Weekend. En daarnaast moet ik al mijn spullen nog pakken, het huis verder opruimen, wassen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ik heb onwijs veel zin om naar Curacao te gaan, want dit koude en vieze weer ben ik nu toch echt wel zat :P.. Dus op naar de zonnestralen :D

Chaos...

2008-11-04T21:10:00.012+01:00

Het was de bedoeling om vandaag in alle rust mijn ouders naar het vliegveld te brengen. Maar wat begon als een redelijk rustige dag, liep uit in een chaos…

In de afgelopen 2 weken is er veel gebeurd. Een poos geleden hadden we nog geen huis in Curaçao. De moed zakte me bijna in de schoenen. Ga ik überhaupt dit jaar nog wel weg? Of was het allemaal te mooi om waar te zijn. Maar een aantal weken geleden kwam dan eindelijk het goede nieuws, het huis is er, nu alleen de tickets nog. Maar toen kwam er een dilemma. Ga ik 4 november met mijn ouders mee naar Curaçao of ga ik 2 weken later zodat ik nog met mijn zus en een goede vriendin naar een onwijs gave conferentie kan. Ik koos voor het laatste. Het was echt een pak van mijn hart dat alles nu echt geregeld was.

Door dat alles al geregeld was kan in 24 en 25 november in alle rust genieten van de genezingsconferentie van ‘Geboren om vrij te zijn’. Het was echt een hele mooie conferentie, waar ik lekker tot rust kon komen (ondanks dat het wel een heel vermoeiend weekend was). Ik heb weer veel geleerd over God en de wonderen die Hij wel allemaal kan doen. En mr. Ouweneel kon me weer lekker voor gek zetten toen ik onder andere tijdens zijn preek een foto nam. En gelijk waren alle ogen op mij gericht. Beetje jammer :P, maar verder was het echt super. Ik heb nog wat oude bekende mogen ontmoeten op de conferentie, maar ook nieuwe mensen mogen leren kennen. Al met al was het een geslaagd weekend.

Eenmaal weer thuis begon het drukke leven weer. Alles moest geregeld worden, en dat gebeurd uiteraard op het laatste moment. Het hele huis moest opgeruimd worden en de auto moest nog worden verkocht. We moesten nog een afscheidsdienst houden in de kerk en uiteraard ook eentje voor familie en vrienden.

26 Oktober werd in de kerk aandacht geschonken aan het afscheid. Me ouders hielden een klein praatje. En er was een actie georganiseerd ‘De grote race naar oversees’ waar nog een leuk bedrag mee was opgehaald. En er werd nog voor ons gebeden en we kregen de zegen mee.
Een week later was het afscheidsfeestje van familie en vrienden. Het was een ontzettend leuke dag, alleen aan alles komt een eind. Maar echt afscheid nemen zat er nog niet in, want bijna iedereen van de familie wou mee naar schiphol om mijn ouders uit te zwaaien…

En vandaag was het zover. Gister zijn mijn ouders heel druk bezig geweest met het inpakken van alles. Het was nog een heel gedoe om niet over het maximale gewicht van 25 kilo heen te gaan. Maar uiteindelijk was het gelukt. Na een uurtje of 4 geslapen te hebben ging vanochtend vroeg alweer de wekker. We moesten om 10 uur op schiphol zijn dus moesten om 7 uur in de auto zitten. Maar toen begon de ellende al. Bij Deventer stonden we al vast en dat bleef de hele reis zo. We dachten slim te zijn om er bij Hilversum af te gaan en binnendoor verder te rijden, maar zelfs daar stond alles vast. We werden allemaal telkens zenuwachtiger of we het nog wel zouden halen. Uiteindelijk konden we gelukkig regelen dat het reisbureau mijn ouders al incheckte via internet. Dus dat was geregeld op tijd, maar ja we moesten er nog steeds wel voor 11.05 uur zijn. Want als ze dan niet binnen waren ging het hele feest niet door. En het grappige was dat bijna alle vliegtuigen door de mist vertraging hadden behalve het vliegtuig naar Curaçao.
In plaats van een normale 75 minuten rijden naar Schiphol hebben we er nu bijna 4 over gedaan. Het was spannend tot het laatste moment. We kwamen aan om kwart voor 11. En dan moet je de weg nog maar zien te vinden als je nog nooit eerder op Schiphol bent geweest. Om 11 uur konden we afscheid nemen van mijn ouders. En om 5 over waren ze binnen en kon hun grote reis beginnen. We hebben buiten nog proberen te zien in welk vliegtuig me ouders zaten, maar door de mist was er jammer genoeg weinig te zien. Om 22 uur Nederlandse tijd (17 uur Antilliaanse tijd) komen me ouders daar aan. Hieronder een fotocollage.

Aankomende 2 weken ben ik nog heel druk met mijn laatste voorbereidingen voor mijn vertrek. Maar ik heb nu al heel veel zin om er naar toe te gaan. En ik ben heel benieuwd hoe het daar zal zijn. Maar eerst hier nog 2 (hopelijk) leuke weken doorbrengen met familie en vrienden. En hoe het bij mij allemaal verloopt lezen jullie hier uiteraard gewoon weer :D

Kopje onder...

2008-10-23T21:15:00.008+02:00

Het is al even geleden, maar 5 oktober is een belangrijke en speciale dag voor mij geweest en dat wil ik graag met jullie delen. Ik hoop dat jullie even hebben wat het word denk ik een redelijk lange blog, maar ik hoop dat jullie hem met veel plezier lezen. Zondag 5 oktober heb ik mij namelijk laten dopen. Maar die keuze was niet zo maar even gemaakt...

Ik ben gelovig opgevoed en ben ook altijd wel met het geloof bezig geweest. Maar doordat ik er mee was opgevoed werd het geloof een gewoonte en niet iets waar ik heel bewust voor had gekozen. Vooral op de middelbare school was ik niet heel veel met het geloof bezig. Ik bad voor het eten, ging naar de kerk en jeugdgroep, maar daar bleef het ook wel bij. Na het behalen van mijn diploma had ik echt geen idee wat ik met mijn leven moest gaan doen. Ergens tussen al mijn foldertjes over verschillende opleidingen vond ik een informatiefolder over het EH-Basisjaar. Een tussenjaar waar je meer over jezelf, anderen en God leert. Er stond groot voorop ‘Stap in je toekomst’. Het klonk goed en ik had toch niets anders wat ik wou gaan doen. Net voordat ik op vakantie zou gaan heb ik mij snel nog even ingeschreven voor het EH-Basisjaar. Terug gekomen en een paar weekjes voor het begin kreeg ik te horen dat ik was toegelaten. Vanaf de eerste week was het echt super leuk. Ik had een onwijs leuke klas, veel leuke andere medestudenten en goede/leuke docenten. Maar bovenal had en nam ik weer tijd voor God. Ik leerde niet alleen heel veel over Hem, maar ik kreeg ook echt weer een persoonlijke relatie met Hem. Ik ging meer bidden en de Bijbel lezen. Ik leerde meer over mezelf, anderen en God! Ik maakte nieuwe, onwijs gave vrienden, die ik nu echt nooit meer kwijt wil. We maakten veel lol met elkaar. Maar we maakten ook samen tijd vrij om God erbij te betrekken. We hielden bijbelstudies en baden met en voor elkaar. Hierdoor kregen we een nog sterkere band met elkaar. En het belangrijkste in de vriendschap is denk ik ook geweest dat God er aanwezig was. Alles was mooi en geweldig, maar meende ik het ook echt als ik zei dat ik geloof in God. Bestaat God dus wel of niet? Ik heb God altijd gevraagd om een teken, maar die kreeg ik voor mijn gevoel niet. Maar op een gegeven moment ging ik terug kijken naar mijn leven en kwam ik erachter dat God mij genoeg bewijzen heeft gegeven dat Hij bestaat. Alleen al dat elke dag weer uniek is, dat de zon schijnt, dat ik wakker word en adem zie ik als een wonder van God. En het duidelijkste teken is denk ik wel de genezingen die ik heb gezien op de verschillende conferentie’s. Mensen die in een rolstoel zaten en weer konden lopen, mensen met suikerziekte die genazen. En de hoop die ik daardoor heb gekregen, dat ik ook ooit ga genezen van mijn hoofdpijn waar ik al 6 jaar mee loop. En de kracht die ik voel van God om met de hoofdpijn te leven.
En zo zijn er nog veel meer dingen geweest die uiteindelijk ervoor hebben gezorgd dat ik me heb laten dopen.

En 5 oktober was het dan eindelijk zover. De grote dag. Voordat ik kopje onder ging, vertelde ik mijn eigen getuigenis in de gemeente. Een heel spannend moment en voor sommigen ook een heel emotioneel. In mijn getuigenis vertelde ik waarom ik mij wou laten dopen. Ik eindigde mijn getuigenis met het volgende stuk:

‘Ik geloof in God de Vader. Hij die de hemel en de aarde gemaakt heeft met alles wat daarin is. Ik geloof dat Hij Zijn enig geboren Zoon naar de aarde heeft gestuurd om voor jouw/u en mij te sterven aan het kruis. Niet zomaar, maar voor onze zonden. Jezus die zonder zonden was is voor ons gestorven en heeft al onze zonden die we ooit gedaan hebben en nog gaan doen met zich mee genomen in het dodenrijk. Naar 3 dagen is Hij weer opgestaan uit de dood en heeft Hij de duisternis overwonnen. Waardoor wij nu vrij zijn van zonden. Ik geloof dat Hij de Heilige Geest aan ons gegeven heeft, die in ons leeft. Ik geloof dat als ik in Hem geloof, ik gered ben en eeuwig mag leven in Zijn koninkrijk. Ik weet dat ik niet volmaakt ben, maar dat ik dat in Gods ogen wel ben, omdat Hij mij ziet door Jezus Christus. Ik geloof dat Hij mijn Papa is en mijn Verlosser. En ik weet dat Hij mijn Genezer is en mij nooit meer los laat.
Ik geloof in de drie-eenheid. Vader, Zoon en Heilige Geest.’

Daar had de dominee verder niets meer aan toe te voegen. Ik mocht zelfs van hem nog wel even doorgaan met preken. Er werd voor mij gebeden en ik moest me nog even omkleden. Eenmaal weer in de kerkzaal ging de dominee, ik en mijn vader het water in. Ik kreeg eerst mijn dooptekst te horen 2 Tim. 1:13-14: ‘Neem tot voorbeeld de gezonde woorden, die gij van mij gehoord hebt, in het geloof en de liefde, die in Christus Jezus is. Bewaar door de heilige Geest, die in ons woont, het goede, dat u is toevertrouwd’ . En daarna was het grote moment. ‘Ik doop je in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest...'. Ik ging helemaal onderwater.

Toen ik boven kwam stond er een big smile op me gezicht die er de rest van de dag volgens mij wel is gebleven. Daarna werd mijn dooplied nog gezongen, en kon ik me weer omkleden.

De dienst vloog echt voorbij, en ik zou het zo nog een keer willen doen. Het was echt heel bijzonder en speciaal. En het is een dag geworden die ik nooit ga en kan vergeten. En ik vond het heel mooi dat niet alleen de gemeente er was, maar ook een groot gedeelte van mijn familie en me vrienden.

’s Middags hebben we nog heerlijk na genoten van de dienst bij mijn thuis, met echt overheerlijk eten en heel veel gezelligheid met familie en vrienden. En 's avond viel ik met een heel goed gevoel in een diepe slaap.

Start van mijn eigen weblog

2008-10-08T20:18:00.001+02:00

Hier is hij dan eindelijk, mijn eigen weblog. De site zit nog gedeeltelijk in de steigers, dus voordat het er allemaal tip top in orde uitziet duurt het nog wel even. Maar hier alvast mijn eerst blog.

De grootste reden van deze weblog: Mijn grote avontuur in Curacao. Jaja over een maandje hoop ik dan eindelijk op deze weblog al mijn avonturen te vertellen die ik ga bleven in het oh zo mooie en zonnige Curacao.
Tot die tijd kun je hier lezen hoe de voorbereidingen gaan voor mijn vertrek. En de dingen die ik hier verder nog beleef in het koude Nederland.

Ik hoop dat jullie met veel plezier mijn blogs gaan lezen en ik kijk uit naar jullie reacties!