Happy New Year!!

De kerstdagen zijn alweer aan hun einde gekomen. De sneeuw wordt vervangen door regen. De witte laag op de straten, huizen en in de parken verdwijnen. Dit betekend ook dat het jaar 2009 bijna afgesloten wordt. Nog een paar dagen en we gaan een nieuw jaar in waarin weer nieuwe dingen op ons wachten.

Al de belevenissen van afgelopen jaar spoken weer door mijn hoofd.
De mooie en minder mooie momenten. De avonturen die ik ben aangegaan en misschien ook wel sommige die ik uit de weg ben gegaan. Al met al kijk ik met een heel goed en voldaan gevoel terug op het jaar 2009.

Het jaar waarin ik belangrijke keuze heb moeten maken, maar waarbij God mij altijd hielp. Het jaar waarin vriendschappen kapot zijn gegaan, maar waarin ik ook heel veel nieuwe vrienden heb gekregen. Het jaar waarin ik heb mogen ervaren hoe mooi Curaçao is, heb mogen genieten van de kinderen en van het werken met en voor God. Het jaar waarin ik lekker kon relaxen op het strand en waarin ik mijn duikbrevet heb gehaald. Het jaar waarin ik een stukje van mijn leven achter heb gelaten op Curaçao en hier in Nederland weer verder ben gegaan. Maar ook het jaar waarin ik veel tijd heb gestoken in het zoeken naar werk en een studie. Het jaar waarin ik elke dag heen en weer moet reizen naar Utrecht en ik echt helemaal gek wordt van het openbaarvervoer. Het jaar waarin ik gezakt ben voor mijn rijbewijs, maar hem de 2e keer met vlag en wimpel gehaald heb. Het jaar waarin ik heb mogen genieten van het mooie dat God ons geeft. En het jaar waarin ik zijn steun en kracht heb mogen voelen waarneer het niet zo lekker ging.

Ik heb dit jaar weer genoeg beleefd. Toen ik eenmaal terug in Nederland was had ik moeite mijn plekje hier weer te vinden. Ik kon het leven daar niet loslaten. Maar nadat ik ook nog op vakantie was geweest naar Curaçao kon ik het langzamerhand echt loslaten. Missen doe ik het nog steeds, maar dan op een gezonde manier. Ook probeer ik contact te houden met een aantal mensen daar. En draag ik de kinderen in mijn hart en blijf aan ze denken. Ik weet dat er lieve mensen zijn die voor ze zorgen en dat God altijd bij hen is. Want ja hoe je het ook went of keert, ik heb hier in Nederland mijn leven.

Eenmaal terug in Nederland moest ik een belangrijke keuze maken op het gebied van een studie. De uitloting voor Fysiotherapie was een hele klap. Maar heel veel tijd om daarbij stil te staan had ik niet.
Na lang zoeken en twijfelen had ik een paar weekjes voordat het jaar begon mijn keuze gemaakt, Oefentherapie Cesar.
De 1e week was een beetje onwennig. Maar al gauw was er een klik in de groep.
Ondertussen is het 2e blok al bijna afgelopen en dat betekend dat ik alweer op de helft van dit jaar zit.

Verder heb ik me dit jaar ook meer bezig gehouden met fotografie. Ondertussen heb ik er een blog bij waarin ik al mijn mooiste foto’s weer geeft (http://simplepleasure-pictures.blogspot.com/). Vergeet die ook niet zo af en toe te bekijken :D. Ondanks dat de foto’s nog niet perfect zijn hoop ik dat jullie ook van deze blog en foto’s genieten!

Verder geniet ik volop van de feestdagen hier weer in Nederland. De sneeuw die ik toch een hele poos heb moeten missen. En jammer genoeg ook de kou die ik eigenlijk helemaal niet mis:P. Achja dat hoort er ook gewoon bij.

Het weekend voor kerst speelde het jaarlijkse Dickens Festijn zich weer af in Deventer. Vroeger was ikzelf één van de personages die bij dit spektakel rondliep in kledij uit de 19e eeuw. Maar al velen jaren ben ik één van de velen toeristen die hierop af komt en speelt de herinnering in mijn hoofd.
En toen was het alweer kerst. Op kerstavond hielden we zoals elk jaar in de kerk een dienst. Het eten en de dienst liepen door elkaar heen. Ook hadden we met de jeugd weer iets leuks in elkaar gezet. En dat was weer zoals altijd een daverend succes. Al met al een geslaagde maar vermoeiende dag. Anders dan andere jaren waren we 1e en 2e kerstdag lekker thuis. Geen verplichtingen om naar familie te gaan, maar gewoon als gezin bij elkaar. En nu is de kerst weer voorbij en is het aftellen naar oud en nieuw.

Dus bij deze wens ik jullie allemaal een goed, gezellig, gezond en gezegende jaarwisseling toe. Tot het nieuwe jaar!!

Verslag vakantie 2009!! - Enjoy the bright side of Curaçao

2 maanden geleden zat ik al achter de pc om even een berichtje te sturen. Halverwege was ik gestopt en er niet meer mee bezig geweest. Tussentijds nog een paar keer de poging gewaagt, maar nee hoor geen rust in me kont om een berichtje ook echt af te maken. Dus bij deze de zoveelste poging. Ik heb in de afgelopen 2 maanden veel gedaan en meegemaakt. Druk met rijlessen, dingen doen met mijn ouders en zus, opzoek naar ander werk, op zoek naar een leuke studie, maar vooral heb ik genoten van een hele lange vakantie. Ja jullie lezen het goed, ik ben in de tussentijd nog even heerlijke 3 weken op vakantie geweest. Ik heb heel lang met het dilemma gezeten of ik wel of niet op vakantie moest gaan naar Curaçao. Ik miste het daar wel echt heel erg, maar om daar nu weer zoveel geld voor uit te geven? Ik heb er veel voor gebeden.. Uiteindelijk kon ik een hele goedkope ticket boeken en overnachten op Landhuis Veeris. Toen heb ik de knoop voor mezelf doorgehakt en ben ik gewoon gegaan… Hieronder een zo kort mogelijk verslag van mijn vakantie. Oké oké het is nog steeds een hele lap tekst van heeeeeel veeeel pagina’s, maar ik hoop dat ik het een beetje zo heb kunnen vertellen dat jullie enigszins geboeid blijven...

Na het aftellen van de dagen vertrok ik 28 juni eindelijk naar het mooie eiland. De dag ervoor druk bezig geweest met koffers inpakken en de laatste voorbereidingen treffen. Zondags ging al heel vroeg de wekker en voordat ik het wist zat ik in de auto met het hele gezinnetje. De tijd vloog echt voorbij. Aankomst op Schiphol, koffer inchecken, wat drinken op het panoramadek, afscheid nemen, door de douane… Maar toen begon het lange wachten bij de gate. Al redelijk op tijd konden we het vliegtuig in, maar na 2,5 uur vertraging zaten we pas in de lucht. Al helemaal moe en afgepeigerd zat ik met al mijn medereizigers de lange reis uit te zitten. Eerst na 10 uur vliegen een tussenstop op Aruba, daarna nog eens 1,5 uur wachten en ja hoor, na het laatste half uurtje vliegen landde we dan eindelijk op Dushi Korsou! En alles waarvoor ik daarna nog moest wachten duurde lang.. Controle, koffer zoeken, controle..! Chagrijnig en moe kwam ik naar buiten lopen. Maar mijn stemming veranderde al snel toen ik daar die 2 lieve dushi’s Arjan en Karin zag staan. Mijn vakantie was nu dan eindelijk begonnen!

Eenmaal aangekomen op Veeris voelde het allemaal een beetje onwennig. Iedereen weer zien en natuurlijk een beetje aftasten hoe je nu in de groep ligt. Zij zijn daar allemaal verder gegaan met hun leventje en ik in NL natuurlijk ook. Dus dat was een beetje dubbel. Maar dat veranderde gelukkig snel. Rond een uurtje of half 11 ’s avonds kwam de avonddienst terug van hun werk. En ja hoor,, daar kwam Suus aan! Gillend rende we op elkaar af en vielen elkaar in de armen. Het was echt leuk om haar weer terug te zien, maar uiteraard vond ik het super om iedereen weer te spreken en te zien. Met een tevreden, maar moe gevoel viel ik die avond in slaap…

De eerste dag heb ik niet veel gedaan. Lekker op de porche gelegen met een boekje. Een paar zonnestraaltjes die tussen de wolken door op mijn gezicht schenen. Heerlijk! Maar uiteraard moesten er ook weer boodschappen gedaan worden. Het was echt weer heerlijk om bij de Esperamos boodschappen te doen. De chaos en de niet logische volgorde van de producten of misschien toch heel logisch?! De chocolade zoeken bij het maandverband?! Best logisch eigenlijk ;).. Al met al weer helemaal als van ouds. Ook als van ouds was maandagavond de teamavond. Zingen, bidden en een goede ‘bijbelstudie’, heerlijk! Bijna aan het eind hoorde we opeens rare geluiden uit de achtertuin. Na even zoeken vond ik daar een heel klein schattig zwerfkatje van een week of 4, als het niet jonger was. We konden het niet over onze hart verkrijgen om haar terug in de moendi te zetten, dus hebben we haar maar een nachtje op Veeris gehouden. Na haar wat drinken te hebben gegeven en een paar aaien over de bol ben ik maar gaan slapen.
De dag erna ben ik meteen al aan het werk gezet.. Na cement storten, schuren en schilderen was het tijd om uit te rusten op het ooohh zo mooie strand Hook’s Hut. Echt puur genieten. De dagen daarop volgend heb ik lekker genoten van alles. Veel gekletst, gelachen, leuke dingen gedaan, de toerist uit gehangen en ga zo maar door.
Woensdag kwamen Cees en Rommy weer terug uit NL en dat moest natuurlijk ook gevierd worden. Aan het einde van de middag werden we verwacht op Hebron. Ik keek daar echt naar uit! Ik zou de kinderen namelijk weer gaan zien na dik 3 maanden. Ik werd warm onthaald door de kids. Echt geweldig! Wat een schatten zijn het ook. Nadat Cees en Rommy aangekomen waren op Hebron en ze weer welkom waren geheten gingen we op weg naar de Boot. Jaja er stond ons een overheerlijke bbq te wachten en een hele gezellig avond. Maar voordat ik het in de gaten had lag ik alweer in mijn bedje en was ook die dag alweer voorbij.

2 juli was aangebroken en ook die dag wil ik jullie niet ontnemen. Het was namelijk Nationale Vlaggendag of ook wel ’dia di bandera’ genoemd. Ik zou hier een hele blog aan kunnen besteden, maar dat zou ik jullie besparen. Maar toch een kort verslagje.. Op deze culturele dag is de hele stad gekleurd in de kleuren van de vlag. Overal wapperen er Curaçaose vlaggen en zijn mensen gekleed in jurkjes, broekjes, shirts, slippers, hoofddoekjes in de kleuren van de vlag. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het aan. Echt wel gaaf om te zien hoe iedereen zich hier ‘verbonden’ met elkaar voelt. Rond 9 uur ’s ochtends werd allemaal heel officieel de vlag gehesen en uiteraard kon het volkslied daarbij niet ontbreken. De rest van de tijd werden er allemaal praatjes gehouden door belangrijke mensen (geen idee wat ze allemaal zeiden, het was namelijk in het papiaments) en liepen er hordes mensen langs. Een hele stoet van soldaten, politieagenten, scouting, trommelgroepen etc liepen langs om te laten zien wat ze allemaal in petto hadden. En zo ging dit feestje nog de hele dag door. Als afsluiting van deze bijzondere ochtend zijn we wezen lunchen bij het Wilhelminaplein.. Heeeerlijk..
De dagen erna hebben we niet super mooi weer gehad. Regelmatig regenbuien wisselend met zon, achja nu begrijp ik eindelijk waarom het de NEDERLANDSE Antillen zijn. Maar gelukkig ben ik niet van suiker en heb ik ook die dagen genoten, zelfs van de regen. Lekker gek doen buiten op de porche in de regen. Soms voel ik me net weer een klein kind. Maar dat hoort er ook bij ;). Ik ben nog een dagje gezellig met de oudere kinderen, Jason Raylison en Malaika, naar het strand geweest en een avondje naar de bios om helemaal dubbel te liggen om de film ‘Ice Age 3’.

8 juli, de wekker ging veelte vroeg af. Met een verward hoofd stond ik op met de vraag, waarom ben ik in vredesnaam zo vroeg uit me bed?? Maar al gauw begon het te dagen, want een sportieve dag stond op mij te wachten. Eenmaal aangekleed en al stond Arjan al op mij te wachten. Even gauw wat eten, drinken, zwemspullen en niet te vergeten mijn camera in mijn tas doen en op naar de Christoffelberg. Iets voor achten begonnen we aan onze klim naar de top. Onderweg af en toe wat gedronken, foto’tjes gemaakt en genoten van het uitzicht. Eenmaal boven hebben we alle tijd genomen om te genieten. De terug weg ging lekker snel. Onderweg een paar tegenliggers gesproken en bij mezelf gedacht waar die mensen het vandaan haalde om rond half 11 nog te beginnen met de klim terwijl de zon over 1,5 uur op zijn heetste punt was aangekomen?! Achja, je hebt slimme mensen en…
Na de Christoffel zijn we nog even langs Shete Boca geweest. Een natuurpark waar je kunt genieten van rotsen, rotsen, golven die tegen de rotsen aan slaan en nog meer rotsen. Klinkt saai, maar zet mij hier neer en ik vermaak me de hele dag! Maar het was ook al middag geweest dus hoogste tijd voor een siësta op het strand. Na een poosje gereden te hebben waren we uitgekomen bij Playa Lagun. Een leuk klein strandje waar we de rest van de middag gelegen hebben. En als afsluiting van de dag hebben we gegeten bij mijn favo restaurantje, de Tropen. Goedkoop en lekker eten, wat wil je nog meer?!

Vrijdag 10 juli was een van de hoogte punten van mijn vakantie. ’s Ochtends rond 9 uur kwam namelijk het Nederlandse Marineschip de Hr. Ms. Amsterdam binnen varen. Het begon met een stuk of 21 saluutschoten gevolgd door een officiële binnenvaart met alle bemanning in het gelid. De bedoeling was dat mijn zus ook aanwezig zou zijn op dit schip om een half jaar op Curaçao te blijven. Dit was jammer genoeg niet doorgegaan, maar dat maakt dit alles niet minder leuk. Maar het leukste moest nog komen. Die avond was er namelijk een officiële receptie om de bemanning (tenminste de hogere rangen) welkom te heten. En toevallig kende ik iemand van de Marine die daar ook naar toe moest. Dus samen met Suzanne hebben we, beginnend als een grapje, Ben gevraagd of wij mee mochten naar de receptie. Wat smsjes en telefoontjes later was het dan eindelijk gelukt, we konden beide mee. Die avond was het een chaos in huize Veeris. Want ja officieel betekent ook netjes gekleed in een jurkje met hakjes en make-up op. Om half 8 werden we opgehaald door Ben die helemaal netjes in zijn witte Marinepak de autodeur voor ons open hield. Aangekomen bij het schip ging Ben ons voor de hoge trap op. Volgens mij was het echt een komische vertoning. Komt er eerst een grote, gespierde, brede man het schip op gevolgd door 2 meisjes die zich geen houding weten te geven. Gelukkig veranderde dat wel hoor ;). Op het achterdek werden we welkom geheten door een aantal belangrijke mensen gevolgd door een heerlijke cocktail. De rest van de avond liepen er jongens en meisjes rond met drinken en bittergarnituur. En verder hield de avond niet meer in dan een beetje kletsen met een aantal mensen en weer naar huis gaan. Maar toch vond ik het een hele gave avond, eentje die ik niet snel meer ga vergeten. Want ja, wie maakt dat nauw mee dat ze op haar 18e mee mag naar een hele officiële receptie waar alleen heel hoog aangeschreven mensen komen. Stoer toch :D

Maar mijn vakantie ging verder. 13 juli heb ik samen met Ruchama, Suzanne, Raylison en Jason de Veerisberg beklommen. Het record van Suzanne en Arjan stond op 13 minuten. Maar dat kon uiteraard sneller, nu moesten we het alleen nog bewijzen. Helemaal moe en afgepeigerd kwamen Jason en ik het eerst aan bij de top na 11 minuten. Gevolgd door een hele rustige en relaxte Ruchama, die op al haar gemak naar ons toe gesjokt kwam. Echt niet te geloven gewoon. En een paar minuutjes later volgde een oververhitte Suzanne samen met Rayli. Na deze ‘extreme’ inspanningen was het hoogste tijd om af te koelen in de zee. En de rest van de dag heb ik kunnen genieten van de zon, zee en het strand. En niet te vergeten een overheerlijke frozen cappuccino.

De rest van de week ben ik nog een avondje mee geweest naar salsales waar een aantal van mijn vriendinnen aan mee deden. Leuk om die bezwete en denkende hoofden te zien. Het enige wat ik hoorde was 12345678 123… In mijn hoofd ging ik mee met de muziek en probeerde ik de stapjes mee te doen. Leuk om zo toch nog iets mee te krijgen. Want salsa en Antilianen is echt een perfecte combi. Ik en salsa is daar in tegen niet echt een goede combi, achja het verschil moet het wezen ;).
Ook ben ik nog regelmatig even naar het strand geweest, heb ik genoten van het weer en hebben we ook nog een afscheidsetentje gehad van een van de collega’s. Ook ben ik nog 1x met een aantal meiden uit geweest naar Asia di Cuba (salsatent) waar we onze heupen lekker los hebben gegooid. Drukdrukdruk!

Verder… Toen ik besloot om op vakantie terug te gaan naar Curaçao stond er 1 ding echt al vast. Ik moest en zou een dagje naar Klein Curaçao gaan. Toen mijn laatste weekje inging zag ik deze droom bijna aan mij voorbij gaan. Maar gelukkig kon ik nog een gaatje vrij maken samen met Suzanne. Donderdagochtend heel vroeg ging de wekker, want om iets voor half 7 zouden we al opgehaald worden. Even leek het erop dat de dag een regelrechte ramp zou worden toen ik hoorde dat ik niet was ingeloot voor de studie Fysiotherapie en ook nog eens de ‘taxi’ niet kwam op dagen. Maar gelukkig was dat laatste niet het geval. Om kwart voor 7 kwam er een bus voor rijden en begon de dag. Eenmaal op de catamaran werden we voorzien van een ontbijt en al gauw vertrokken we richting Klein. Na veel golven, meligheid, flying fish, en Amerikaanse uitspraken verder kwamen we eindelijk aan op het eilandje. Omdat het weer nog niet heel erg mooi was begonnen we met ons snorkelavontuurtje. Na bijna een uur gesnorkeld te hebben en zagen we dan eindelijk hetgeen waar we naar zochten. Turtles!! Voor onze neus zwommen 2 hele relaxte schildpadden waar we een tijdje mee hebben gezwommen. Eenmaal op het strand hebben we heerlijk gelegen en voordat we het wisten was het al tijd voor de bbq op de boot. Na het middageten hebben we nog een uurtje gesnorkeld. De tijd ging zo snel dat we in alle haast nog een aantal leuke foto’tjes op en van het eiland moesten maken. Rond een uurtje of 3 gingen de zeilen al uit en konden we genieten van de rust en de natuur. Wow, wat een amazing dagje! Echt genieten met z’n 2tjes van de natuur en de mooie creaties made by God. How awesome!!

De dag erna stond in het teken van volleyballen. Zo, ik ben echt lekker actief geweest in mijn vakantie :P. Rond een uurtje of 4 ’s middags werden we allemaal verwacht bij Annemarie. Zij is een van de vele vrijwilligers op het eiland die kinderen, in haar geval tienermeiden, helpt om meer uit hun leven te halen. Echt zo gaaf! En zo stond deze dag in het teken van gezelligheid, sportiviteit en gelijkheid. Na heerlijk gevolleybald en gevoetbald te hebben was iedereen hongerig en stonden de pannenkoeken al op ons te wachten. En zo was ook deze dag alweer voorbij.

En zo ging ik mij allerlaatste weekendje op Curaçao in. Het afscheid nemen kwam nu wel weer heel dicht bij. Maar gelukkig kon ik mijn gedachten nog een beetje verzetten. Zaterdag ben ik nog samen met Suzanne naar de stad geweest om van onszelf foto’s te laten maken in traditionele klederdracht. Nauw echt waar, je ligt in een deuk! En uiteraard ontneem ik jullie die magnifieke foto niet, zie hier…

Verder zijn we die avond nog heerlijk uit eten geweest bij de Tropen gevolgd door een gezellig avond bij de piano bar. Zo wat hebben wij veel gelachen met elkaar. Het leek af en toe wel een kippenhok. Maar wat wil je met 6 uber vrolijke dames bij elkaar :P Als afsluiting van de avond hebben we nog een groepsfoto’tje gemaakt als herinnering.
Zondag ben ik voor de laatste keer naar The Movies (kerk) geweest en hebben we daarna genoten van een middagje strand. En als klap op de vuurpijl hadden we die avond nog de verjaardag van Raylison die 16 was geworden. Veel gezelligheid, hapjes, bolo (taart), gespreken verder gingen we weer naar huis en moest ik afscheid nemen van de kids. BOEHOE… mrja niets aan te doen. Op Veeris hebben we nog een heerlijk glaasje rosé gedronken op mijn laatste avondje. En toen was het alweer tijd om naar bed te gaan. En de dag erna zou alles weer veranderen…

De laatste dag heb ik echt niets gedaan. ’s Ochtends eerst even wat laatste mailtjes verzonden. Daarna heel relaxed buiten gegeten en gekletst. Toen was het hoogste tijd om mijn koffer en tassen in te pakken en mij klaar te maken. Na nog een paar uurtjes te hebben genikst moest ik van de eerste paar mensen al afscheid nemen. Zo ook van Jannet die middag dienst had. Dat was echt zo rot! Maar het hoort erbij. Rond 5 uur werd het nog vervelender, want toen moest ik van de meeste anderen afscheid nemen. Gelukkig gingen er ook nog een aantal dushi’s mee naar Hato, maar moest ik ook een aantal lieve mensen nu al achterlaten. In de auto liepen er een paar hele kleine traantjes over mijn wangen naar beneden. Aangekomen op Hato hebben we nog even kunnen genieten en kwamen we nog een paar anderen tegen. Gezellig met zijn allen hebben we een laatste drankje gedaan. Na lang uitstellen moest ik toch echt van iedereen afscheid nemen. En ja hoor, daar kwamen de eerste tranen al. Echt oceanen vol! Nauwja das een beetje overdreven, maar een paar traantjes vielen er wel. Gelukkig hoefde ik niet alleen te reizen en had ik een beetje afleiding. De vlucht ging verder heel goed. In een recordtijd (voor mij tenminste) kwamen we aan op Schiphol. Tussen het opstijgen en landen zat minder dan 9 uur. Heerlijk dus. En eenmaal door de douane stonden mijn ouders en zus mij alweer op te wachten. Een goede afsluiting van mijn mooie en waardevolle vakantie.

3 weken lang op het mooie en zonnige eiland Curaçao. Iedereen weer zien, de kids weer in de armen nemen, lekker de toerist uithangen, genieten op het strand, lekker shoppen en wat drinken op een terrasje. Het leken maar 3 dagen dat ik daar heb kunnen genieten. Alles ging zo snel. Toen ik mijn koffer weer moest inpakken, leek het of ik pas net aangekomen was. En dat ik nog lang niet weg hoefde. Maar aan de andere kant leek het ook wel of ik er al maanden zat en nooit weg geweest was. Ik heb in ieder geval genoten van een geweldige vakantie met vrienden. En ondanks dat ik lang niet alles heb gedaan wat ik wou doen zit ik met een voldaan gevoel hier op dit moment de blog te schrijven. Denkend aan de mooie dingen van het leven. Aan alles wat ik heb gekregen qua vriendschappen, zelfstandigheid, gezelligheid, goede gespreken, levenslessen en ga zo maar door. Aan al het mooie wat God mij heeft gegeven en geeft. De herinneringen en lieve mensen die ik nooit van mijn leven meer ga vergeten.
Of ik ooit nog terug ga naar Curaçao?? Zeker weten. Het eiland en de mensen hebben echt wel een bijzonder plekje in mijn hart. Ook al zou ik daar nooit voor goed kunnen wonen, zie ik mij daar nog zeker wel een aantal keren naar terug keren. Misschien voor langere periode, misschien voor stage of gewoon voor een vakantie. Wie weet. Ik heb in ieder geval genoeg dingen om voor terug te komen.

Ik wil jullie in ieder geval bedanken dat jullie de tijd hebben gevonden en gemaakt om deze uber lange blog uit te lezen. Ik wou hem korter maken, maarja dan moet ik dingen gaan schrappen en dan ontneem ik jullie zoveel leesplezier. Dat vond ik ook zo zonde ;). Aankomende tijd hoop ik wat meer tijd te vinden om jullie op de hoogte te houden van oa mijn rijlessen en zoektocht naar een leuke en boeiende studie. Dus ik hoop jullie over een paar weekjes (misschien zelfs eerder) weer terug te zien op mijn blog! Iedereen nog een hele fijne vakantie gewenst en voor de gene die het er alweer op hebben zitten, werkse en/of studeerse! Mochten jullie geïnteresseerd zijn in meer foto’s van mijn tijd op Curaçao (vrijwilligerswerk en vakantie) en heb je verder geen hyves. Ik ben op dit moment bezig met mijn leukste foto’s op internet te zetten. De site is http://picasaweb.google.nl/Marjoleinva90 Op dit moment staan alleen de foto’s van November er nog maar op, maar ik hoop aankomende week de rest er ook op te zetten. Enjoy!

Weer aan het genieten in Holland

Wow... Curaçao is alweer anderhalve maand geleden. Wat vliegt de tijd zeg! Het lijkt pas een paar dagen geleden dat ik weg ben gegaan. Maar aan de andere kant lijkt het ook wel weer iets uit een ver verleden. En soms lijkt het zelfs op een droom die in mijn hoofd ronddwaalt, in de hoop ooit uit te komen…

In de afgelopen maand heb ik nog niet veel gedaan, maar het was wel best een vermoeiende maand. Het kost(te) allemaal toch meer energie dan verwacht. Ook weer een leerproces! Ook als je naar je eigen land terug gaat kan je te maken krijgen met een cultuurshock. Iets wat ik toch echt wel onderschat had… Maar ja, hieronder een samenvattinkje van de afgelopen maand.

Na amper voet te hebben gezet op Nederlandse bodem stond Pasen al voor de deur. De eerste anderhalve week thuis leefde ik daar echt naartoe. Even alles uit mijn hoofd zetten en genieten van een super weekend op camping De Betteld. Niet zomaar een weekend. Maar een weekend waarin Jezus centraal stond. Samen met mijn moeder ben ik namelijk naar een conferentie geweest van Wilkin van de Kamp. Het weekend was anders dan normaal, omdat mijn vader er niet bij was. Mijn vader zat namelijk ergens over de grens met Duitsland op een grote jongerenconferentie, waar hij vrijwilligerswerk deed voor Mission Centre. Dus het was echt een moeder/dochter weekend. Het is ook echt een weekend geweest om nooit meer te vergeten! Het thema was ‘Het wonder van het kruis’. Heel toepasselijk natuurlijk zo rond Pasen. Wilkin behandelde de 7 wonderen van het kruis. De 7 keer dat Jezus in Zijn laatste 18 uur voor ons gebloed heeft, waardoor wij genezing kunnen ontvangen. Als jullie meer willen weten kunnen jullie de blog hieronder lezen, waar ik een korte samenvatting geef van het weekend. Ook het boek ‘Het wonder van het kruis’ is een aanrader. Hier staat alles wat hij ook tijdens de conferentie behandeld heeft uitgebreid in! En super mooi boek…
Op het weekend heb ik ook nog een paar oude bekenden gesproken. Erg leuk om die mensen weer te spreken. Jammer genoeg niet iedereen gesproken die ik wou spreken, maar ja dat is niet anders. Ook mocht ik lekker genieten van de mooie natuur rond de camping. Vrijdag morgen ben ik er lekker vroeg uit gegaan om even te hardlopen. Wat is het heerlijk rust om 7 uur zeg! Dat was ook wel even genieten. Verder heb ik in ieder geval weer heel veel geleerd en zelf een stukje genezing mogen ontvangen. Het wordt voor mij alleen maar duidelijker hoe groot en machtig God is. En ik merk alleen maar meer dat een leven zonder Hem niet bestaat.

1e en 2e Paasdag heb ik thuis samen met mijn moeder gevierd. We hebben niet veel bijzonders gedaan, maar het was wel gezellig. Geen verplichtingen en lekker in alle rust dingetjes doen. Heerlijk…!

Maar na zo’n relaxed weekend gaat het leven gewoon weer door. Met allerlei verplichtingen. Mijn grootste bezigheid was het zoeken naar werk. Ik heb mij bij een stuk of 4 uitzendbureau’s ingeschreven, maar tevergeefs. Na een maand nog steeds geen werk. Het is gewoon niet te geloven hoe moeilijk het is om een baantje te vinden! Uiteindelijk heb ik mijzelf maar gemeld bij het CWI. Maar jammer genoeg had ik geen recht op een uitkering en bleef mijn inkomsten 0,00. Uiteindelijk heb ik een gesprek aangevraagd bij het UWV. Zij hebben mij proberen te helpen met het zoeken naar een baan. En het heeft even geduurd, maar nu zit er dan eindelijk een beetje schot in de zak. Ik heb namelijk zins donderdag een baan(tje)! Ik ga werken bij de thuiszorg in Deventer. Jammer genoeg kan ik niet heel veel uren maken, maar ik ben allang blij dat ik wat heb gevonden. Ik hoop deze week al te kunnen beginnen, maar het is op oproepbasis dus je weet maar nooit. Even afwachten dus. En misschien dat ik nog wel opzoek ga naar een 2e baantje. Maar ook ik laat het nog even zoals het nu is.

En het word ook wel weer de hoogste tijd dat ik weer ga werken, want thuis verveel ik me behoorlijk. Mijn dagen bestaan nu alleen maar uit uitslapen, eten, tv kijken en internetten. En dan ook nog af en toe naar de stad, mensen zien en sporten. Voor sommige klinkt het misschien heel relaxed, maar het is echt verschrikkelijk! Kan niet wachten om weer echt een goed dagritme te krijgen.
Ohja en niet te vergeten, ik ben begonnen met rijlessen :D. Echt super kick! Ik heb eind april mijn theorie-examen gehad en uiteraard in 1x geslaagd. Uiteindelijk had ik in de theorie vragen maar 1 foutje, en in de nieuwe bijgevoegde gevaarerkenning vragen 6 fouten. Beetje jammer van die 6 fouten, maar gelukkig mocht je bij gevaarerkenning 12 fouten halen! Dus met vlag en wimpel geslaagd. Maar ja toen begon het rijden. De dag na mijn theorie had ik mijn eerste rijles. Met klamme handjes stapte ik achter het stuur. Ik was echt onwijs zenuwachtig! Een half uur voordat ik moest rijden stond ik al klaar en een beetje heen en weer te lopen, omdat ik gewoon zo gespannen was. Echt raar dat ik me voor zoiets zo druk maakte. Want eenmaal achter het stuur ging het prima! Na de eerste les kreeg ik gelijk al een compliment van mijn rij-instructeur. Wat wil je nog meer! In mijn 2e les ben ik al meteen op de snelweg geweest. Ook best spannend, maar ook dat was echt een eitje. Vorige week heb ik mijn 3e les gehad met een andere rij-instructeur. Maar dat ging ook prima. Ik vind het onwijs leuk en kijk nu alweer uit naar donderdag als ik weer mag rijden. Ik geniet daar toch echt wel van, en nu maar hopen dat ik mijn rijbewijs ook zo snel mogelijk binnen heb. Maar we zullen zien.

Verder ben ik afgelopen vrijdag en zaterdag ook weer naar een conferentie geweest. Neil Anderson (Amerikaan) sprak dit weekend over ‘Hoe overwin ik mijn angst en depressie’. Vrijdag was ik zelf niet helemaal lekker en ik kon sowieso mijn aandacht er niet heel goed bijhouden. De 2 dagen waarin we in totaal 8 samenkomsten hadden waren erg pittig. We kregen veel onderwijs en het was voor mij soms een beetje te veel in 1x. Maar ondanks dat heb ik wel veel geleerd. En hoop ik het geleerde ooit nog eens te kunnen gebruiken. Het was een goed en leerzaam weekend geweest!

Verder ben ik zins gister weer begonnen met sporten. Sporten is een van mijn grootste hobby’s maar in de afgelopen anderhalve maand kon ik mij er gewoon niet toe zetten. Maar gister moest ik er toch echt aan geloven. Heerlijk zo in de buitenlucht wielrennen. Ik ben even een klein uurtje wezen fietsen, heen en weer van Deventer naar Holten. Nu maar hopen dat ik het sporten vol kan houden ;). De kilootjes moeten er weer vanaf.

En ik ben mijn hobby’s weer aan het oppakken. En een daarvan is schilderen. Ik heb bijna 1 schilderijtje af. Zie hier het resultaat van een paar dagen bloed, zweet en tranen. En het was vooral veel geduld hebben, geconcentreerd blijven en weten wanneer je even moet stoppen. Als ik te lang schilderde ging ik te veel trillen en dan schiet je weer uit. En met zoiets mag dat gewoon niet! Maar ik ben redelijk trots op het resultaat. Ik moet alleen nog even mijn initialen erin verwerken en aflaken. En dan is die helemaal klaar.

Verder heb ik in de afgelopen anderhalve maand niet heel veel gedaan. Ik probeer van alles te genieten. In mijn hoofd is het soms nog wel een rollercoaster, maar dat komt wel goed. Gelukkig is het weer hier ook wel redelijk. Het zonnetje schijnt toch vaker dan ik had gedacht. Dus dat is een meevaller. Af en toe ga ik er ook lekker voor zitten buiten. Genieten van de eerste warme zonnestraaltjes. Wat is Nederland toch ook weer genieten zeg! Ik reed gister vanuit de kerk op de fiets naar huis en daar zag ik jonge zwaantjes en gansjes. Echt mooi! Op de een of andere manier heb ik wel wat met zwanen, eenden en andere waterdieren. We hebben jaren lang een boot gehad en daar werd je omringd met deze dieren. En het mooiste moment was altijd rond deze tijd wanneer alle kuikentjes en jonge zwanen geboren worden. Ik kan echt verliefd worden op die kleintjes. Ik kan daar echt uren naar blijven kijken. Ondanks dat jonge zwanen lelijk behoren te zijn, vind ik ze onwijs mooi! Voor mij gaat dat verhaal van het lelijke eendje echt niet op! Prachtige dieren! Ik baalde een beetje dat ik geen camera bij mij had, maar ik hoop binnenkort nog een paar mooie plaatjes te schieten van deze pracht dieren. Dus die houden jullie nog van mij te goed. Dat was wel een gemis op Curaçao. Daar heb je veel mooie dieren, maar geen kuikentjes en zwanen. En zo zie je maar weer, elk land heeft zo zijn mooie dingen. En ik hoop binnenkort nog een keertje te genieten van de mooie dingen van Curaçao. Mijn grootste droom op dit moment is op vakantie gaan naar Curaçao. En misschien zit dat er ook nog echt in. Misschien zit ik over een aantal weken wel weer voor een paar weekjes op het mooie eilandje met mijn friends… Who knows! Maar daar horen jullie vast meer over in mijn volgende blog!

Geniet in ieder geval van de mooie dagen. Be blessed. En tot de volgende keer!

Het wonder van het kruis!

Unbelievable! Het wonder van het kruis! Jezus die voor ons stierf, zodat wij waarlijk vrij zijn. Met Pasen hebben we hier natuurlijk bij stil gestaan. De dood en opstanding van Jezus Christus. Maar is Jezus alleen maar gekruisigd? Of zit hier achter een veel grotere betekenis?
Op de conferentie van Wilkin van de Kamp (met Pasen) zijn we hier verder op in gegaan. Want de kruising van onze Verlosser betekend veel meer dan de meeste denken. 18 uur voordat Jezus gekruisigd word begint het wonder al. Jezus heeft namelijk in Zijn laatste 18 uur 7 keer voor ons gebloed. 7 Keer voor 7 wonderen. Vandaar ook de 7 wonderen van het kruis. En de 7 stappen naar vrijheid. Met Pasen heeft Wilkin deze wonderen uitgelegd en het ook praktisch gemaakt. En ik wil jullie graag een samenvatting geven van die wonderen. De 7 wonderen waardoor wij vrij kunnen zijn en waardoor wij rein en schoon voor God kunnen komen. En niet zomaar, maar door Jezus Christus!

Het 1e wonder (Lucas 22:39-44):
De druppels bloed die Jezus zweette voor ons op Gethsemané, de avond dat Hij verraden werd, zorgde voor het eerste wonder. Hij nam onze levensbeker met onze zonden en dronk deze tot op de laatste druppel leeg. Waardoor wij vergeven zijn! Tijdens Zijn gebed bid Hij tot God of deze beker aan Hem voorbij mag gaan. Maar daar achteraan zegt Hij: Niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde. En zo gebeurde het ook. Gods wil geschiedde. De laatste 18 uur van het leven van Jezus leidde God. En het begon allemaal in het hof van Gethsemané. Het eerste wonder: Wij zijn vergeven!(Jesaja 53:6, Hebreeërs 2:9)

Het 2e en 3e wonder (Marcus 14:53-65):
Het 2e en 3e wonder vinden plaats tijdens de mishandelingen. Daar werden Zijn (baard)haren uitgetrokken en werd Hij in zijn gezicht geslagen met een stok. En Hij bloedde voor de 2e en 3e keer. Hier nam Jezus de aanklacht op zich. Dit zorgt ervoor dat de duivel ons niet meer aanklagen, omdat Jezus in onze plaatst is aangeklaagd. Het 2e wonder: verlossing van elke aanklacht. (Jesaja 50:6)
Ook werd Hij in Zijn gezicht geslagen. Dit wonder zorgde ervoor dat ook ons geweten ons niet meer kan aanklagen. Het bloed van Jezus Christus zuivert ons geweten. (Micha 4:14, Hebreeën 9:14)

Het 4e wonder (Matteüs 27:26):
Nadat Jezus mishandeld was en voor Pilates was verschenen werd Hij gegeseld. Pilates zag geen schuld in deze man. Maar hij wist zich geen raad meer. Als hij Jezus vrij zou laten zou hij het hele volk tegen zich krijgen. Uiteindelijk besloot hij dus dat ze Jezus moesten geselen. Maar ze moesten Hem wel laten leven! Hij hoopte dat als ze mensen Jezus zo verminkt zouden zien, ze Hem niet meer zouden kruisigen. Maar was dat echt de reden dat Pilates Jezus liet geselen? Ik denk het niet. Het was namelijk Gods wil. Dit is namelijk het 4e wonder! Door het bloed wat hier op de plaats van de geseling heeft gevloeid kunnen wij genezing ontvangen. Zijn striemen zijn ons tot genezing geworden. Hij droeg onze pijn. (Jesaja 52:14, Jesaja 53:4-5)

Het 5e wonder (Matteüs 27:28-29):
De soldaten maakten van doornige twijgen een kroon. Waarom? Niemand had ze dat opgedragen. Waarom maakte zij dan een kroon en zette die op het hoofd van Jezus? Omdat hier het 5e wonder plaats vond, Gods hand zat hier achter.
Toen de soldaten de kroon bij Hem op hadden gezet vielen ze spottend voor Hem op de knieën en brachten Hem de ‘koninklijke groet’. Ze spuugden in zijn gezicht en sloeg met een rietstok op Zijn hoofd, zodat de doorns door zijn huid drongen en Hij voor de 5e keer begon te bloeden.
Hier werd Jezus voor ons een vloek. Dat houdt in dat wij bevrijd zijn van elke vloek in ons leven! En dat wij ook vrij gezet kunnen worden van elke vloek in ons leven als we dat in Jezus naam doen. (Gal 3:13-14)

Het 6e wonder (Marcus 15:24):
En toen kwam het grote wonder. De 6e keer dat Jezus bloed vloeide voor ons. Op de berg van Golgotha, toen de Mensenzoon aan het kruis genageld werd. Door dit wonder kunnen wij weer worden verzoend met de Vader. Na de zondeval konden wij mensen niet meer vrij naar God toe. Dit staat ook vermeld in Col 1:21: ‘Vroeger had u geen band met God en was u Hem vijandig gezind, zoals bleek uit uw slechte leven’. Maar doordat Jezus in onze plaats aan het kruis is gegaan kunnen wij weer naderen tot de Vader. Toen Jezus stierf scheurde het voorhangsel van de tempel van boven naar beneden. Hier achter stond de ark. De mensen mochten daar niet naartoe, omdat dat een heilige plaats was. Maar nu was de weg open. En kon iedereen tot Hem naderen. Jezus maakte het weer goed tussen ons en de Vader, door te sterven in onze plaats.

Het 7e wonder (Joh 19:31-37):
Toen Jezus gestorven was vloeide Zijn bloed nog eenmaal. De benen van de 2 andere gekruisigden werden gebroken, zodat ze spoedig zouden sterven. Maar Jezus benen werden niet gebroken, omdat Hij al gestorven was. Om hiervan toch zeker te zijn stak een van de soldaten een speer in Zijn zij. Er vloeide bloed en water uit Zijn zij. Het 7e wonder houdt in dat wij met Hem gestorven zijn, maar ook met Hem weer opstaan! Het bloed en water wat uit de zij van Jezus kwam stond voor het nieuwe leven dat wij door Hem hebben gekregen. Ook de plek waar de speer wordt gestoken heeft een betekenis. In het begin der aarde schiep God de vrouw uit de zij van Adam. Er ontstond leven. Zo worden wij herschept uit de Zij van Christus. Zodat wij een nieuwe schepping worden door het bloed van de Here Jezus Christus! Het laatste wonder van het kruis: het NIEUWE leven!


Jesaja 53: 3-12
Hij werd veracht, door mensen gemeden, hij was een man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was, een man die zijn gelaat voor ons verborg, veracht, door ons verguisd en geminacht.
Maar hij was het die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. Wij echter zagen hem als een verstoteling, door God geslagen en vernederd. Om onze zonden werd hij doorboord, om onze wandaden gebroken. Voor ons welzijn werd hij getuchtigd, zijn striemen brachten ons genezing.
Wij dwaalden rond als schapen, ieder zocht zijn eigen weg; maar de wandaden van ons allen liet de HEER op hem neerkomen. Hij werd mishandeld, maar verzette zich niet en deed zijn mond niet open. Als een schaap dat naar de slacht wordt geleid, als een ooi die stil is bij haar scheerders deed hij zijn mond niet open. Door een onrechtvaardig vonnis werd hij weggenomen. Wie van zijn tijdgenoten heeft er oog voor gehad? Hij werd verbannen uit het land der levenden, om de zonden van mijn volk werd hij geslagen. Hij kreeg een graf bij misdadigers, zijn laatste rustplaats was bij de rijken; toch had hij nooit enig onrecht begaan, nooit bedrieglijke taal gesproken. Maar de HEER wilde hem breken, hij maakte hem ziek. Hij offerde zijn leven voor hun schuld, om zijn nageslacht te zien en lang te leven. En door zijn toedoen slaagde wat de HEER wilde. Na het lijden dat hij moest doorstaan, zag hij het licht en werd met kennis verzadigd.
Mijn rechtvaardige dienaar verschaft velen recht, hij neemt hun wandaden op zich. Daarom ken ik hem een plaats toe onder velen en zal hij met machtigen delen in de buit, omdat hij zijn leven prijsgaf aan de dood en zich tot de zondaars liet rekenen. Hij droeg echter de schuld van velen en nam het voor zondaars op.

The place they call home

Voor degene die het nog niet wisten. Ik ben weer terug in Nederland. 1 April, en nee het is geen grapje, ben ik na een reis van dik 9 uur geland op Schiphol. Hierbij heb ik een avontuur die 4,5 maand geduurd heeft afgesloten. Tenminste in de realiteit, maar nog niet in mijn hoofd. Alles een plekje geven duurt wel iets langer...

Van mijn laatste daagjes op Curaçao heb ik echt genoten. Eigenlijk heb ik de 4,5 maand dat ik daar was onwijs genoten. De tijd ging echt veelte snel voorbij. In mijn laatste blog heb ik verteld van mijn super leuke allerlaatste maandviering. Ik ben nog steeds blij dat ik mijn ticket na die geweldige dag heb gepland, anders had ik nog veel moois moeten missen.

Zaterdags ben ik lekker met Suus en Es naar de stad geweest. Nog een paar laatste dingetjes gekocht en gedaan. Zo heb ik een stuk of 100 foto's af laten drukken. Niet zo maar voor mijzelf, maar voor de lieve mensjes op Veeris. Ik zorg er wel voor dat ze mij niet gaan vergeten :P, maar daar ben ik gelukkig ook niet bang voor. Maar nu hebben ze in ieder geval een aandenken aan mij. Die avond heb ik nog voor de allerlaatste keer met Suzanne, Esther en Ruchama, die er ook gezellig nog bij kwam, gegeten op het Wilhelminaplein. Een hele gezellige avond!

En voordat ik het wist was het al zondag! En mochten we alweer naar de kerk gaan. Mijn allerlaatste dienst bij The Movies. Aan het einde moest ik al afscheid nemen van een aantal lieve mensjes. Vervelend als het afscheid al een paar dagen van te voren moet beginnen. Maar daar was niet veel aan te doen. Na een hele dikke brasa en kus van Cefas en een klein afscheidje van Davita, die het volgens mij niet leuk vond dat ik weg ging, kreeg ik het toch wel een beetje moeilijk. Toen moest ik ook nog afscheid nemen van (hun ouders) Peter en Thirza. Ook dat vond ik maar helemaal niets. Vooral in het begin van mijn periode op Curaçao was is regelmatig daar of zij bij ons. Maar nu moest ik toch echt afscheid gaan nemen… Gelukkig werd ik al snel weer opgevrolijkt. Na de kerk zijn we lekker met een groepje naar de Delifrance geweest om te lunchen. Ik heb mij toen maar lekker verwent met een luxe broodje met zalm. Eenmaal weer thuis heb ik rustig aan gedaan. Moest nog het een en ander doen op de pc en dan vliegt de tijd ook echt voorbij. ’s Middags kwamen Daniel, Sarah en Deltje nog langs bij Veeris om trampoline te spelen. Erg leuk, omdat ik met de maandviering niet echt afscheid van ze had kunnen nemen. En nu kon ik ze toch nog even zien en zelfs nog even voor de laatste keer met ze springen op de trampo.

Het zijn echt pracht kinderen, om nooit meer te vergeten. En ook dit afscheid kwam toch echt…
’s Avonds hadden we nog een bijbelstudie. De opkomst was niet echt groot, maar we hebben wel hele goede gespreken gehad. En kon ik nogmaals afscheid nemen van Thirza…

De maandag was aangebroken. Mijn laatste volledige dag. Daar moest ik natuurlijk nog even alles uithalen. En dat is ook wel gelukt. Begin van de middag ben ik samen met Minja en Esther naar Cabana beach geweest. En eindelijk weer echt een mooie dag met veel zonnen uurtjes en geen regen. Heerlijk! Eenmaal weer thuis moesten Min en ik ons even snel douchen, want een lekker en gezellig etentje bij de Tropen stond op ons te wachten. Om 5 uur reed Arjan de auto voor en was het tijd voor een ouderwets gezellig avondje met mijn ex-roomies. We hebben die avond lekker kunnen kletsen, heerlijk kunnen eten en veel kunnen lachen.

Om 20.00 uur moesten we alweer terug zijn op het Landhuis, omdat de teamavond (bidstond) weer voor de deur stond. Voor mij de laatste keer dat we met zijn allen gingen bidden voor de kinderen, voor Hebron in het algemeen en voor elkaar. Erg bijzonder, elke keer weer opnieuw. Als er ergens veel kracht vanuit gaat is het wel GEBED! Iets wat niet onderschat mag worden. Bidden doet wonderen, ook bij Hebron… Ook hierna moest ik weer afscheid nemen. Nu van Janine en Luuk. En niet te vergeten Cees en Rommy. Zij hebben mij de kans gegeven om langer op het mooie Curaçao te blijven, en daar ben ik ze nog steeds onwijs dankbaar voor!... Mijn laatste nachtje begon. Na mijn laatste rosétje op de bank en een gezellig gesprek ging ik maar eens slapen. Een nacht waarin ik niet veel mijn ogen dicht heb gehad. Na veel wakker gelegen te hebben ben ik er ’s ochtend rond half 8 uit gegaan.

’s Ochtends heb ik mijn laatste ontbijtje gehad buiten in mijn pyjama in de zon. Heerlijk! Daarna ben ik gelijk maar mijn koffer in gaan pakken. En wonder boven wonder paste alles ook nog! Toen dat klaar was ben ik even achter de pc gaan zitten om mijn allerlaatste dingetjes te regelen. Voordat ik het wist was het al 12 uur geweest. Ik ben toen nog even in mijn eentje naar het strand geweest. Heerlijk even uit mijn eigen chaos. Nog even lekker kunnen zwemmen en in het zonnetje kunnen liggen. Onder tussen heb ik nog brieven kunnen schrijven… Heerlijk die rust! Eenmaal thuis kwam ik weer in mijn eigen chaos. Ik moest mij gauw nog even baden, laatste dingetjes inpakken, foto’s voor iedereen nog inpakken. En toen afscheid nemen… Dat wou ik maar zo snel mogelijk doen. Binnen 5 minuten zat ik ook in de auto samen met Arjan, Minja en Suzanne. Op weg naar Hato…

Na mijn koffer te hebben ingecheckt en wat gedronken te hebben, kwam ook daar het definitieve en laatste afscheid. Eerst van Minja, daarna Arjan en als laatste Suus… Ik heb nog nooit zo’n moeilijk afscheid gehad. Met de roltrap omhoog,, langzaam werden die lieve dushi’s telkens kleiner en kleiner. En mijn tranen werden groter en groter… Na een minuut of 10 zag ik ze langs rijden met de auto en klonk de bekende toeter van de Terios. Het laatste wat ik hoorde en zag…
Het wachten in de vertrekhal duurde veelte lang. Ik had het gehad, was moe en wou nu ook gewoon gaan. En hadden we ook nog eens een kleine vertraging. Eindelijk in het vliegtuig probeerde ik alles een plekje te geven, met af en toe een traan. Gelukkig viel ik rond 23 uur nog even in slaap… Om 2 uur werd ik wakker door lichte turbulentie. Precies op tijd want niet veel later kwam de zon op en kon ik genieten van een super mooi uitzicht. Ondertussen kon ik al mijn gedachten op een rijtje zetten door het op te schrijven. De mooie en minder mooie herinneringen, en het leuke uitzicht om over een aantal uren mijn ouders weer in de armen te vallen.

Rond kwart voor 12 ’s middags (Nederlandse tijd) kwam ik aan op Schiphol en stonden mijn ouders en vriendin al op mij te wachten. Even later kwam de grote verrassing, mijn zus! Ze kon er eigenlijk niet bij zijn, maar toch stond ze daar.. Erg leuk!

Voor de rest is mijn eerste weekje in Nederland moeizaam verlopen. Het wennen aan de mensen, het weer thuis wonen, de temperaturen, het straatbeeld, het tijdverschil, etcetc. Het viel allemaal niet mee. Op dit moment slaap ik nog steeds slecht, kan moeilijk mijn eigen ritme weer vinden. Tot overmaat van ramp kan ik ook nog eens geen werk vinden. Het zit allemaal ook niet mee.
Maar gelukkig heb ik hier lieve mensen op wie ik terug kan vallen. En bovenal heb ik God! Hij is vooral in deze tijd mijn steun en toeverlaat. Hij pept mij wel weer op en laat mij de mooie dingen van dit leven zien. Het leven in een land waar je alles weer lekker op de fiets kan doen. Waar ik ook zeker lieve vrienden heb wonen. Waar je weer de seizoenen hebt (ook al vind ik dit toch best wel koud hoor). Waar ik kan genieten van de mooie natuur die weer tot bloei komt. Waar ik kan genieten van een warme douche!! Heerlijk. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Elk land en cultuur heeft zo zijn eigen voor en nadelen. En het is zeker niet makkelijk om alles achter te laten in Curaçao. Maar ik weet dat ik ze ooit terug zie. Hopelijk snel, maar anders later op de plek waarvan ik zeker weet dat ik ze terug zie. Ondanks dat ik voor mijn gevoel mijn leventje heb in Curaçao, weet ik ook zeker dat ik het hier weer op kan pakken. En kan genieten van de mooie herinneringen die ik daar heb opgedaan. Snoeien doet pijn, maar daar groei je alleen maar van. Ook van dit avontuur ben ik enorm gegroeid en groei ik nog steeds. Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven. De nu nog ongeschreven bladzijdes waarvan ik niet weet hoe ze eruit komen te zien… Ik ben benieuwd welk pad God nu weer met mij gaat. Ik heb ideeën genoeg voor mijn leventje, maar welk plan God met mijn leven heeft blijft elke dag weer opnieuw een verrassing! God is niet te voorspellen, daarom blijft het leven een uitdaging en boeiend!

Ondanks dat ik nu niet meer in Curaçao zit, blijf ik mijn avonturen bijhouden op deze blog. Ik hoop dat jullie met even veel plezier mijn verhalen blijven lezen. Ik kijk uit naar jullie reacties!

Nog maar iets langer dan 2 daagjes...

De tijd vliegt echt voorbij. De afgelopen week zo druk geweest dat ik amper kan beseffen dat ik dinsdag alweer terug vlieg naar Nederland. Echt heel raar, en ik zie er ook wel een beetje tegen op. Alles hier missen gaat denk ik niet echt makkelijk worden. Maar gelukkig heeft Nederland ook zo zijn mooie kanten en kan ik daar weer genieten van alles. En vooral van mijn familie en vrienden :D.

Vorige week donderdag (19 maart) hield ik mijn afscheidsetentje. Dat was echt heel gezellig. Met zijn 14en zatten we bij Restaurant De Tropen. Een super leuk restaurantje en nog lekker betaalbaar ook. Na lekker gegeten en gekletst te hebben was het alweer 3,5 uur later. Hoogste tijd om weer op huis aan te gaan. Maar uiteraard niet zonder een groepsfoto van het hele team.

Na het etentje besefde ik pas echt dat het aftellen nu echt begonnen was...

De dag erna ben ik eens lekker wezen shoppen samen met Suzanne. We zijn alle souvenirskraampjes langs geweest, in de hoop iets leuks te vinden. Maar dat is nog lastiger dan gedacht. Op een gegeven moment gaven we het maar op en was het hoog tijd om eens een paar leuke foto's te maken.

Zaterdags waren we uitgenodigd bij Annemarie (oud vrijwilligster van Hebron) om te gaan volleyballen. In het begin ging het allemaal een beetje moeizaam, maar uiteindelijk waren we allemaal fanatiek bezig en werd er naast volleyballen ook nog gevoetbald. 's Avonds werden we voorzien van een heerlijke maaltijd en kregen we nog een dans optreden van een aantal meiden. Erg leuk... En zoals je op de rechtse foto kan zien waren er een paar erg fanatiek.

's Zondags hadden we na de kerk de verjaardag van Deltje. Ondanks dat hij het helemaal niet leuk vond om in de belangstelling te staan heeft hij volgens mij wel een hele leuke dag gehad.

Afgelopen maandag, woensdag en donderdag was het dan eindelijk weer eens zover. DUIKEN!!! Ik had toch maar besloten om mijn vervolg duikbrevet te gaan halen. Nu ik de mogelijkheid heb, neem ik die ook maar met beide handen aan. Ik heb echt genoten van de duiken. Ik had 5 verschillende thema's die in de duik naar voren kwamen:

De eerste was fotografie, zie hier onder de resultaten :D. Op de eerste foto ben ik te zien. De tweede foto is niet echt goed te zien, maar het is een Eagle Ray, echt een super mooie rog van een metertje of anderhalf:

De volgende duik was navigeren. En ik heb maar weer even bewezen dat ook vrouwen goed kunnen navigeren.

Mijn derde duik was een diepe duik. Het was een hele relaxde duik alleen dan iets dieper dan normaal, nl tot een metertje of 35. Erg leuk om het verschil te zien. Sowieso hoe de kleuren onder water veranderen en welke vissen er op welke diepte zwemmen. Want over het algemeen kan je daaraan wel een beetje zien op welke diepte je zwemt.
Het thema van mijn vierde duik was 'peak peformance buoyancy'. Klinkt heel interessant, maar dat valt best mee. Ik leerde verschillende dingen over mijn drijfvermogen en hoe ik het relaxed in het water kan liggen. Ik moest redelijk wat opdrachtjes doen. Namelijk doormiddel van ademhaling omhoog en omlaag gaan, op de kop hangen, met 8 pond extra gewicht niet als een baksteen naar beneden zakken, door een hoepel zwemmen uiteraard zonder die aan te raken, je hele uitrusting op en af doen onder water. Al met al genoeg oefeningetjes. Echt een super lache duikje.

En mijn allerlaatste duik had het thema 'search en recovery'. Dit hield in dat ik leerde hoe ik dingen terug kan vinden onder water (als je wat verloren bent etc). Wel leuk om te weten. Wel een rustig duikje, niet super interessant.

En toen was ik alweer geslaagd voor mijn 2e duikbrevet :D Een kind kan de was doen. En ik kreeg nog een compliment van mijn duikinstructeur dat ik het heel goed had gedaan en alles prima onder de knie had. Dat doet het altijd goed ;)

Tussendoor (dinsdag) ben ik nog lekker naar het strand geweest met Minja en Jannet. En ook nog even in Salina wezen shoppen. En toen was het tijd om Jannet naar Hato te brengen en afscheid te nemen... BOEHOE... Jannet is voor een week naar Nederland terug en ze komt net een dag na mijn vertrek weer aan. Een redelijk definitief afscheid jammer genoeg, maar wel een onwijs leuke tijd samen met der gehad.

En 's avonds zijn we nog met een groepje naar de Mambo movie geweest. Lekker aan het strand gelopen en een filmpje gekeken. Het ultimieme Caribbean gevoel.

Donderdag avond stond ik alweer op Hato om Arjan op te halen die 2 maanden in Nederland is geweest. Het was echt super leuk om hem weer te zien. De dag erna ben ik samen met hem een dagje op stap geweest. Eerst hebben we 's ochtends vroeg de St. Christoffelberg beklommen. Daarna verder gegaan naar Playa Forti om van de rots af te springen en als laatst nog even genoten op het strand.

Eenmaal weer thuis was het een klein beetje een chaos. Om half 6 zou namelijk de maandviering beginnen. Maar ik moest nog oefenen voor een paar dingen... En toen was het moment daar, mijn allerlaatste maandviering. Na wat gezongen te hebben werd ik naar voren geroepen en werd er voor mij gebeden. Erg fijn dat dat hier gewoon kan en ook gebeurt. Daarna ging tante Iris piano spelen, Minja zingen, en ik... gitaar spelen. Jammer genoeg kon mijn gitaar niet op de versterker aan gesloten worden en hoorde je er niet veel van. Maar ondanks dat ging het best goed en heb ik er van kunnen genieten. Daarna was het nog niet klaar. We gingen een spel doen en ik was de leider van een team. En je raad het al. Mijn team heeft met vlag en wimpel gewonnen :D het kon ook niet anders. Na nog een spannend verhaal van Rommy was het etenstijd.
En daarmee was het ook tijd voor mijn 2e optreden. Dit keer gelukkig met een wat grotere groep. Jolene, Rommy, Malaika, Geertje, Suzanne, Esther en ik gingen een vlaggendans opvoeren. Het klinkt heel suf, ik weet het, maar het zag er echt super gaaf uit. Ondanks dat we niet eens zo heel veel hadden geoefend ging het allemaal best gelijk.

Voordat ik het wist was het nummer alweer afgelopen, was het eten op, en was het tijd om alles op te ruimen.. Mijn laatste maandviering was nu echt afgelopen.

En gister (zaterdag) heb ik het eerst lekker relaxed aan gedaan. 's Middags ben ik samen met Suzanne en Esther nog even de stad in geweest en om het een en ander te kopen en samen te lachen en te kletsen. 's Avonds kwam Ruchama er ook nog bij en hebben we heerlijk gegeten op het Wilhelminaplein. En nu is het hier alweer net 12 uur geweest en is ook mijn laatste zondag op het eiland in gegaan. Wat vliegt de tijd toch voorbij...

Nog 2 daagjes...

Afscheid bijna in zicht

Schandalig! Alweer een maand niets van mij laten horen. Hoog tijd dus voor een nieuw berichtje.
Het belangrijkste bericht is denk ik toch wel dat ik mijn ticket naar Nederland heb geboekt. Ja de tijd vliegt echt voorbij, en mijn onwijs mooie tijd hier zit er bijna op. En dat zeg ik echt met pijn in mijn hart. 31 Maart is het zo ver en ruil ik dit mooie eiland weer in voor het koude en kille Nederland. Zoals jullie waarschijnlijk wel merken heb ik het hier echt onwijs naar mijn zin. In de afgelopen 4 maand heb ik hier mijn leventje helemaal opgebouwd. Ik heb veel nieuwe vriendschappen gesloten, mijn liefde proberen te geven aan de kinderen van Hebron, kunnen genieten van het eiland en de cultuur en bovenal heb ik hier mijn plekje gevonden. Maar over 2 weken moet ik die knop weer omzetten en mijn gewone leventje oppakken in Nederland. Uiteraard ook echt super leuk, maar toch weer zo anders. Ik zie er wel naar uit om mijn ouders, familie en vrienden weer in de armen te sluiten. En gewoon te kunnen genieten van de dingen die Nederland te bieden heeft en die ik hier mis. Maar gelukkig duurt dit nog 2 weken, en tot die tijd kan ik hier lekker gaan genieten van de dingen die ik heb.

Afgelopen maand heb ik nog gewoon gewerkt. 's Middags was ik meestal druk met boodschappen doen, wassen, kletsen, slapen, mailtjes beantwoorden, nog meer kletsen en natuurlijk af en toe naar het strand.
Ook heb ik in de afgelopen maand 4 verjaardagen gehad. De eerste in het rijtje was Luuk die zijn 23e verjaardag vierde.
De daarop volgende dag waren Malaika en Solaika jarig. 's Avonds werden we allemaal verwacht op Hebron om daar het feestje te vieren. Halverwege de avond werd de bolo (taart) aangesneden. En dat kon niet zonder het Bolo lied. Vooral Deltje ging er helemaal in op. Dat jochie zingt altijd met zijn hele hart, en het is daarom ook echt helemaal super om hem zo uitbundig te zien. Op een gegeven moment was het voor de jongste kinderen hoogste tijd om naar bed te gaan. Niet heel veel later ging iedereen ook weer naar huis.

En de 24e werd Davita (dochter van Peter en Thirza) 7 jaar. Ook dat was een groot feest. Het begon met een heerlijk stuk bolo en het eindigde met heerlijke zelfgemaakte pizza van Thirza. En ja, als je eenmaal wat geproefd hebt van de kookkunsten van Thirza zou je willen dat je daar elke avond kon eten!
En de laatste jarige was Jannet die 4 maart haar party hield. ’s Ochtends was het eerst al groot feest op Hebron. Tante Ellen had een heerlijk ontbijt klaar gemaakt voor Jannet (en mij :P). Verder hebben we heel relaxed kunnen werken. Eenmaal thuis van het werk heb ik even een siësta gehouden, voordat de vermoeiende maar leuke avond ging beginnen. Rond een uurtje of 4 ben ik de keuken in gegaan om een feestmaal te bereiden. Bijna 3 uur later stond er dan eindelijk een overheerlijke maaltijd op tafel. De hutspot met hachee was heerlijk, tenminste dat zeiden mijn huisgenoten. Zelf vond ik dat het toch niet kon tippen aan de hutspot van mijn mama, maar ja dat is ook wel logisch :P. Na het eten rond een uurtje of 8 begon het feestje. Een voor een druppelde ze binnen. Na gezellig even gekletst te hebben was het tijd voor cadeautjes en de bolo. Rond een uurtje of 11 was iedereen wel zo ongeveer weer naar huis en hebben we met elkaar alles opgeruimd en nog even een rosétje gedronken. Super gezellige dag dus, maar aan het eind van de dag was ik wel helemaal kapot!

Eind februari hadden we ook weer een maandviering. We begonnen met een spel. Dat was helemaal super. De kinderen moesten met allerlei oude spullen een huisbouwen. Ze gingen er helemaal in op. Aan het eind stonden er 2 prachthuizen. Maar er kom er maar 1 de winnaar zijn. De winnaars waren natuurlijk helemaal trots op hun mooie huis. Het verhaal dat vertelt werd door Cees ging ook over dit onderwerp. Erg leuk om te zien hoe de kinderen hier mee bezig zijn. Verder werd er nog een workshop dansen gegeven door Minja en was er natuurlijk weer overheerlijk eten. De avond vloog voorbij. Maar gelukkig maak ik nog 1 maandviering mee! Waarbij ik zelf ook weer wat voor ga doen, 'vlaggendans' en gitaar spelen. Maar of dat gaat lukken... ik moet nog maar even hard gaan oefenen.

Verder ben ik nu lekker vrij. Afgelopen dagen lekker veel naar het strand geweest. Jammer genoeg niet altijd met mooi weer, maar ja dat zei zo. Gisteren was ik even op Hook’s Hut. Zat ik daar rustig even met Charlotte te lunchen. Zie ik ineens mijn oom iets verder op zitten. Echt bizar! Ik wist dat hij hier op het eiland was, maar dat je hem zo tegen het lijf zou lopen. Echt grappig. Na even gekletst te hebben moest hij ook gewoon weer verder. Maar het was zeker leuk om even weer een bekend en vertrouwt gezicht te zien. EN… ik heb mijn eerste post gehad :P. Hij had een hele lieve kaart van mijn ouders mee, en die heeft nu een heel mooi plaatsje gekregen boven mijn bed. Verder ben ik gister avond wezen eten bij Cees en Rommy (directeursechtpaar van Hebron). Dat was echt super gezellig. Dani was er ook, want die had goed zijn best gedaan zodat hij uit logeren mocht bij Cees en Rommy. Hij was echt voorbeeldig.
Vandaag even een dagje lekker relaxed. Mijn was doen, hopelijk ook even boodschappen doen. En morgen ochtend nog even naar het werk en dan heb ik ’s avonds mijn afscheidsetentje gepland. Dan is dat ook maar gewoon achter de rug ;). Vrijdag middag vlaggencursus, en ’s avonds eten bij Peter en Thirza. Zaterdag eind van de middag volleybaltoernooi. Zondag verjaardag van Deltje. Maandag een dagje weg met Janine. Druk druk druk dus. En dan ook nog mijn vervolg duikbrevet willen halen :S.. Als dat allemaal gaat lukken. Want daar is al bijna geen tijd meer voor. Dus ik ga hier nog even lekker 2 weekjes genieten. Echt heerlijk.

Ik laat snel weer wat van mij horen. En anders spreek ik jullie allemaal wel over 2 weekjes in Nederland!

Afgelopen week was een druk weekje. Maar wel echt super leuk en gezellig. Ik heb elke ochtend gewoon weer gewerkt op Hebron. Maandag kreeg ik er een nieuw kamergenootje (Henriette) bij. 's Avonds hebben we even gekletst en lekker op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend werd ik om half 7 wakker gebeld. Ik dacht dat mijn wekker ging, maar toen ging hij gelijk daarna nog een keertje af. Ik met mijn slaperig hoofd kijken wie dat was. Annemarie belde. Ik echt heel diep na denken, waarom belt mijn zus mij in vredesnaam?! Maar na nog iets dieper na gedacht te hebben kwam er opeens naar boven dat ik elke dinsdag (iets eerder dan dat ik normaal vertrek) opgehaald wordt door Annemarie (de was tante van Hebron). En ik was het helemaal vergeten. Uiteindelijk ben ik een half uur later met de bus naar mijn werk gegaan. En heb ik nog best lekker gewerkt. 's Avonds ben ik samen met Janine en Henriette naar de bios geweest. De film 'Changeling' met Angelina Jolie draaide net in de bios. En ja als Angelina erin mee speelt moet ik hem gewoon gezien hebben ;).. En het bleek ook dit keer weer een onwijs mooie en goede film te zijn. Het ging over een jongetje dat vermist werd en uiteindelijk weer terug gevonden werd. Maar dan begint het verhaal pas echt, want de moeder (Angelina) van het jongetje beweert dat het niet haar zoon is... Ik ga verder maar niets meer zeggen, want dan is de spanning eraf. Maar het is zeer zeker een aanrader en vooral voor degene die van waar gebeurde verhalen houdt.
Woensdag was ik wat eerder terug van het werk en ben ik samen met Minja, Ruchama en Henriette naar het strand geweest. Op een gegeven moment gingen Ruchama en Henriette weer naar huis, en niet veel daarna kwamen Geertje met haar vriendin erbij liggen. We hebben lekker gekletst en genoten van het heerlijke weer.
Donderdag ben ik samen met Janine en Dominique naar de stad geweest. Ik moest hoog nodig weer wat dingetjes kopen dus het was een perfecte timing om even te shoppen. Na lang lopen in Otrobanda hebben we even een stop gemaakt voor een overheerlijke Batido (een soort fruitmilkshake, met versfruit!) Toen zijn we verder gegaan met shoppen in Punda. Uiteindelijk hebben we lekker nog even wat gegeten aan de handelskade. En toen zijn we weer naar huis gegaan.
Gister was ik uit het werk zo ontzettend moe dat ik in de hangmat ben gaan liggen en binnen een paar minuutjes in een diepe slaap ben gevallen. Anderhalve uur later werd ik met een slapperig hoofd wakker. Veel tijd om wakker te worden kreeg ik niet, want ik moest gelijk mee helpen met het sjouwen van allerlei dingen. Toen dat eenmaal gebeurt was en ik een lekkere koude douche heb gehad stond het eten alweer klaar.. Het is (bijna) elke avond weer een feest als Karin gekookt heeft. 's Avonds redelijk op tijd wezen slapen en met een heerlijk gevoel het weekend in gegaan.
Vandaag heb ik lekker uit kunnen slapen tot 10 uur. Om 11 uur lag ik al lekker op het strand te bakken met Henriette en Laura. Het was wel erg heet, maar de afwisseling zwemmen en zonnen was echt een perfecte combi om het lang vol te houden op het strand. Rond een uurtje of 3 zijn we weer lekker naar huis gegaan. En nu is het alweer 5 uur. Straks kan ik weer genieten van de kookkunsten van Karin. En dan even zien wat we vanavond weer gaan doen.
Morgen gaan we in ieder geval 's ochtends weer lekker naar de kerk. En hopelijk hebben we 's avonds weer een bijbelstudie. Maar dat is allemaal pas morgen aan de orde ;)... Eerst nog maar genieten van deze dag. En wat er morgen weer gaat gebeuren merk ik dan wel :D

Druk druk druk

De tijd vliegt hier echt voorbij. Ik zit ik nu alweer een maand zonder mijn ouders en ben in de tussen tijd ook alweer verhuist naar een andere kamer. Ik heb het hier echt goed naar mijn zin en vermaak mij prima. Ik werk elke ochtend op Hebron. Dan ben ik 's middags lekker vrij en ben ik of lekker thuis of op het strand aan het uitrusten. En anders ben ik druk met boodschappen doen, wassen etcetc...

In het weekend ben ik lekker vrij en kan ik genieten van de mooie tijd die ik hier heb.

Ik heb eind december gezwommen met dolfijnen waarvan ik onwijs het genoten.

Met Oud en Nieuw zijn we met zijn alleen naar een feest geweest in Otrobanda. Dat was super gezellig, maar wel heel vreemd om op toch een andere manier Oud en Nieuw te vieren. Verder ben ik toen de week erna begonnen met werken. En die afgelopen 3 weken zijn heel snel gegaan.

Ik ben laatst met 3 anderen lekker een hele dag naar het strand geweest. Dat was echt super gezellig. De hele dag een beetje zonnen, gezellig wat met elkaar eten en drinken, beetje zwemmen, en vooral lekker gek doen. Echt een perfecte strand dag dus!

Als ik door de weeks naar het strand ga is het altijd maar voor een paar uurtjes, dus is het heerlijk om een keertje een hele dag te kunnen. Afgelopen donderdag heb ik ook echt een onwijs leuke dag gehad. Eline was jarig en we zijn met zijn allen uit eten geweest. Daarna zijn we nog met een klein groepje wat wezen drinken en uiteindelijk thuis verder gegaan met feesten. Rond een uurtje of half 4 lagen we dan eindelijk in bed. En de volgende ochtend ging om half 7 weer de wekker om naar het werk te gaan. Ik had gehoopt die dag nog een beetje uit te kunnen rusten, maar dat zat er ook niet echt in. Toen ik eenmaal thuis kwam van werken kon ik even wat eten en rustig zitten. Toen moest ik gauw (in een half uurtje) met Minja nog even een dansje gaan oefenen voor 's avonds bij de maandviering. Toen moesten we ons gauw even op frissen en klaar maken voor de maandviering. We hadden een vol programma met een drumnummer van Joey en Jayo, met muziek en zang van Raylison, Tante Iris en Minja. En dan ook nog het dansje waar ik zelf in mee deed. En toen moesten we om 8 uur ook nog op Hato (vliegveld) zijn om Arjan uit te zwaaien die voor 6 weken naar Nederland is gegaan. Dat was nog een heel gedoe. Eenmaal aangekomen op Hato bleek dat zijn vliegtuig vertraging had en pas half 5 's ochtends zou vertrekken. Wij weer terug naar huis... en op blijven tot 2 uur om weer terug naar Hato te gaan.. Ik was alleen zo moe dat ik toch even een uurtje moest gaan slapen. Toen we uiteindelijk om 2 uur op Hato stonden hebben we nog even gekletst maar uiteindelijk toch afscheid genomen. En toen was het weer half 4 voor dat we op bed lagen. Gelukkig kon ik zaterdag wel een beetje uitslapen. Zaterdag middag (gister dus) hadden we de verjaardag van Geertje. Het is de hele week al regenachtig geweest, maar toch hadden we besloten om met zijn alleen naar het strand te gaan om het daar te vieren. Eenmaal aangekomen was het gelukkig wel droog.... maar niet voor lang. Halverwege de middag begon het me toch te stortregen. Maar we hebben echt genoten. We hebben met een heel groepje lekker buiten in de regen gevoetbald en gevolleybald. De kinderen hadden het onwijs naar hun zin en het maakte voor hen helemaal niet uit of het nu regen of niet. Toen het naar een tijdje weer droog was zijn we met een groepje het water in gegaan, want ja we waren toch al nat :P Opeens begon er 1 iemand met zeewier te gooien en voordat we het wisten vlogen er allerlei plukken om ons heen... Echt een onwijs leuke en gezellig dag ondanks de regen. Toen we in de auto zaten brak de hemel echt open! We zagen bijna niets meer en de straten stonden helemaal blank! Auto's stonden stil midden op de weg omdat ze gewoon niet meer verder konden, het water kwam echt tot de bumpers en op sommige plekken zelfs hoger. Maar gelukkig zijn we allemaal heel thuis gekomen en hebben we na een (onwijs koude) douche lekker met elkaar op de bank gezetten met een kopje warme chocolade melk. En vanochtend er weer op tijd uit voor de kerk dienst. We hadden weer een goede dienst. En nu zit ik lekker even achter de pc om allerlei mailtjes de deur uit te doen, wat er de laatste dagen echt bij in is geschoten.

Ik heb nog een aantal leuke foto's van afgelopen maand. En ik hoop dat ik aankomende weken wat meer tijd heb om af en toe een berichtje met foto's erop te zetten. En als jullie uiteraard mee willen weten kunnen jullie altijd een berichtje achter laten!

Jullie horen hopelijk snel weer wat van mij ;)

Mijn eerste berichtje vanuit mijn nieuwe onderkomen

Lieve mensen. Sorry voor het lange wachten. Ik ben erg druk met van alles en nog wat, en een nieuw berichtje plaatsen schiet er dan echt bij in. Ik hoop snel weer een lang bericht, met foto's, erop te zetten. Maar dat duurt denk ik nog wel even.

Maar om jullie toch een beetje op de hoogte te houden van alles. Met mij gaat het goed. Soms wel even lastig zo zonder ouders, maar het went wel en ik heb gelukkig genoeg lieve mensen om mij heen. Het is af en toe ook een beetje lastig met boodschappen doen etcetc. Het leek mij heel makkelijk, maar om echt al een aantal dagen vooruit te denken met eten gaat nog niet altijd even makkelijk en soms zit je dan zonder eten. Een echt studenten leventje dus :P.
Ik woon nu sins een paar weekjes op Landgoed Veeris bij de andere vrijwilligers van Kinderdorp Hebron. Ondertussen ben ik al wel weer geswitched van kamer. En woon nu in het huisje naast het landhuis samen met Arjan en Minja. Echt super gezellig, maar af en toe ook wel vermoeiend ;):P.. Elke avond film kijken en laat naar bed valt op een gegeven moment wel zwaar, vooral als je weet dat de volgende ochtend je wekkertje weer rond een uurtje of half 7 afgaat. Ik werk nu sins 2 weken bij het kindertehuis. Elke ochtend begin ik rond 8 uur tot een uurtje of 1. Heerlijk relaxed dus. Maar het werk is wel vermoeiend hoor! Voor de gene die het nog niet mee hadden gekregen. Ik werk niet zelf met de kinderen, maar maak elke ochtend schoon zodra de kinderen naar school zijn. Wel zie ik de kinderen elke dag even en dan is het altijd super gezellig. Eenmaal thuis van het werk is het alweer een uurtje of 2 en is de dag voordat je het weet alweer voorbij. Af en toe ga ik naar het strand. En anders zit ik gewoon lekker uit te rusten, te mailen, te kletsen of andere gezellig dingen te doen. Wel een redelijk relaxe week dus. En in het weekend ben ik lekker vrij en kan ik bijkomen van de vermoeiende weken. Ik merk namelijk echt dat mijn energie hier snel op is. Het is natuurlijk warm en je zweet echt bij elke beweging. Ook het vroege op staan en laat naar bed kost hier echt heel veel energie... Maar ik geniet hier volop, en ben druk genoeg met van alles. Ik hoop binnenkort weer wat leuke foto's te laten zien, maar dat gaat hier een beetje lastig. En binnenkort uiteraard een langere blog met wat uitgebreider mijn belevenissen.

Jullie horen snel weer van mij!